ตอนที่ 267
ตอนที่ 267 หินหุนหยวนหนึ่งล้านก้อน
October 22, 2026
ตอนที่ 267 หินหุนหยวนหนึ่งล้านก้อน
ซีเหมินเหลยหู่ชะงักฝีเท้าลงทันที
ขณะเดียวกันก็กวาดตามองไปรอบ ๆ มิหยุด
หลังจากเข้ามาในเมืองเสี่ยวฉือ
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงไอพลังเต๋าที่มิธรรมดา และแผ่ไปทั่วทั้งเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้
ไอพลังเต๋าที่แผ่ไปทั่วแม้จะซับซ้อนเหลือคณา ทว่าไอพลังเต๋าแต่ละชนิดกลับบริสุทธิ์อย่างหาที่เปรียบมิได้
จึงทำให้เมื่อมาอยู่รวมกันแล้วไอพลังเต๋ามากมายแม้จะดูซับซ้อน ทว่ากลับมิได้ถูกไอพลังเต๋าต่างชนิดดูดกลืนกันแต่อย่างใด
ถือว่าเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งนัก
เพราะนับตั้งแต่ซีเหมินเหลยหู่บำเพ็ญเพียรมาจนถึงบัดนี้ เป็นระยะเวลายาวนานนับหมื่นปี
แต่ที่ผ่านมาเขาได้ออกสำรวจแดนลับที่หลงเหลือไว้ตั้งแต่สมัยบรรพกาลมาหลายต่อหลายที่ แม้แต่ที่ที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังโบราณหรือสถานที่บำเพ็ญเพียรของผู้แข็งแกร่งสมัยบรรพกาลบางคน เขาก็ไปมาแล้ว
แต่สำหรับเขาแล้วการได้มายืนอยู่ในเมืองเสี่ยวฉือแห่งนี้ต่างหาก จึงจะนับว่าเป็นแดนวาสนาอย่างแท้จริง
มิเพียงเท่านั้นมิว่าจะเป็นชาวเมืองแห่งนี้ หรือว่าจะเป็นสิ่งของธรรมดาทั่วไป ล้วนแต่อบอวลไปด้วยไอพลังเต๋าที่แตกต่างกันไปทั้งสิ้น
แม้แต่ภายในสุราเองก็ยังอบอวลไปด้วยไอพลังน้ำอันบริสุทธิ์
แต่สิ่งที่สะดุดตาเขามากที่สุดก็คือภาพเทพอารักษ์ประตู ที่ถูกติดอยู่ตรงหน้าประตูของทุกบ้าน
ดวงตาวาวโรจน์ !
พลังอันน่าเกรงขาม !
อีกทั้งภาพเทพอารักษ์ทุกภาพยังดูราวกับมีชีวิต แม้แต่พลังที่แผ่ ๆ ออกมาจาง ๆ ยังน่าเกรงกลัวเป็นอย่างมาก
โดยเฉพาะผู้แข็งแกร่งที่ไร้เทียมทานระดับซีเหมินเหลยหู่ เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังลมปราณ ที่แม้แต่เขาเองยังอดมิได้ที่เกิดความกลัวขึ้นมาจับใจ
“น่าเหลือเชื่อ ! ”
“ช่างน่าเหลือเชื่อจริง ๆ ! ”
ซีเหมินเหลยหู่จ้องเขม็งไปยังภาพเทพอารักษ์ประตู ที่ติดอยู่หน้าประตูของบ้านหลังหนึ่งที่อยู่มิไกลนัก พลางเอ่ยด้วยความตื่นตระหนก
‘พลังลมปราณที่แฝงอยู่ในภาพเทพอารักษ์ประตูนี้ช่างดุดัน จนข้าเองยังอดที่จะใจสั่นสะท้านขึ้นมามิได้ หรือว่าพลังลมปราณเหล่านี้จะมาจากสุดยอดผู้แข็งแกร่งท่านนั้น ? ’
‘แต่ฝีมือระดับนี้กลับมาทำภาพเทพอารักษ์ประตู ช่างเสียของจริง ๆ ! ’
‘อีกอย่างท่านผู้อาวุโสเย่ท่านนี้เก่งกาจเพียงใดกันแน่ จึงปฏิบัติกับมนุษย์ราวกับเป็นเรื่องขำขันเช่นนี้…’
ซีเหมินเหลยหู่คิดแล้วก็อดที่จะเสียวสันหลังจนเย็นวาบ และชาไปทั้งร่างมิได้
ในตอนนั้นเองหนานกงเสวียนจีและซือถูเจิ้นผิง ที่เดินอยู่ด้านหน้าก็ได้หยุดฝีเท้าลง พลางหันไปมองซีเหมินเหลยหู่ที่มีสีหน้าซีดเผือด
“ผู้อาวุโสซีเหมิน ทะลุถนนเส้นนี้ไปก็จะเป็นที่พำนักของผู้อาวุโสเย่แล้วขอรับ”
หนานกงเสวียนจีและซือถูเจิ้นผิงสบตากันเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม
ซีเหมินเหลยหู่เม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น “ท่านทั้งสอง ผู้อาวุโสเย่แท้จริงแล้วเป็นผู้แข็งแกร่งระดับใดกันเยี่ยงนั้นหรือ พวกท่านช่วยบอกข้าหน่อยได้หรือไม่ ? ”
“ผู้อาวุโสซีเหมิน ขอเรียนตามตรงว่าผู้อาวุโสเย่แท้จริงแล้วมีตบะบารมีเช่นไรนั้น ผู้น้อยทั้งสองเองก็มิทราบเช่นกันขอรับ”
ซือถูเจิ้นผิงหัวเราะออกมา “แต่ว่าแม้ผู้อาวุโสเย่จะมีตบะบารมีที่ลึกล้ำ ทว่าเขากลับเป็นคนที่มักจะสุภาพอ่อนโยนต่อผู้อื่นเสมอ ยิ่งระดับจิตใจของเขานั้นมิใช่สิ่งที่คนเช่นพวกเราจะสามารถเทียบเคียงได้เลยขอรับ”
ซีเหมินเหลยหู่ถึงกับตะลึงงัน ก่อนจะพยักหน้าน้อย ๆ
“ใช่แล้ว ผู้อาวุโสซีเหมิน ท่านต้องจำเอาไว้อย่างหนึ่งนะขอรับ”
หนานกงเสวียนจีดวงตาเป็นประกายแล้วเอ่ยต่อว่า “เมื่อได้พบผู้อาวุโสเย่แล้ว อย่าได้เรียกผู้อาวุโสเย่ว่าผู้อาวุโสเป็นอันขาด เรียกเขาว่าท่านเย่ก็พอแล้ว”
ซีเหมินเหลยหู่ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับแรง ๆ
“พวกเราไปพบผู้อาวุโสเย่กันเถอะ ! ”
จากนั้นหนานกงเสวียนจีและซือถูเจิ้นผิงก็ได้เดินนำไปทันที
ใช้เวลาประมาณครึ่งก้านธูป ทั้งสามคนก็ได้มาถึงหน้าประตูเล็ก ๆ ข้างร้านขายของชำแล้ว
ขณะเดียวกันเย่ฉางชิงที่กำลังนอนพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้ ก็ถูกเสียงอันคุ้นเคยเสียงหนึ่งปลุกขึ้น
“ท่านเย่ หนานกงเสวียนจีมาขอเข้าพบขอรับ”
เย่ฉางชิงได้ยินเช่นนั้นก็เม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นจะค่อย ๆ ลืมขึ้น เห็นได้ชัดถึงความเหนื่อยหน่าย
‘ตาเฒ่าผู้นี้มาทำอะไรอีกล่ะเนี่ย ? ’
‘แม้พลังของพวกเขาจะแข็งแกร่งเพียงใด ทว่าความแตกฉานในวิถีหมากอันน้อยนิดเช่นนั้น การจะมาเดินหมากกับข้าเย่ฉางชิงก็เท่ากับเป็นการแกว่งเท้าหาเสี้ยนชัด ๆ ’
เย่ฉางชิงพ่นลมหายใจออกมา ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู
ทว่าเมื่อเขาเปิดประตูออก
กลับพบว่าผู้ที่มาพบในครั้งนี้มิได้มีเพียงแค่หนานกงเสวียนจีมิ แต่ยังมีผู้บำเพ็ญเพียรวิถีกระบี่อย่างซือถูเจิ้นผิง รวมทั้งผู้เฒ่าสวมเสื้อผ้าป่านที่มิคุ้นหน้ามาด้วยอีกหนึ่งคน
เห็นได้ชัดว่าผู้เฒ่าสวมเสื้อผ้าป่านผู้นี้แม้ดูธรรมดากว่าหนานกงเสวียนจีและซือถูเจิ้นผิง
แต่ยิ่งธรรมดา ก็ยิ่งสามารถอธิบายข้อสงสัยได้เป็นอย่างดี
ยิ่งไปกว่านั้นคนผู้นี้ยังมาพร้อมกับหนานกงเสวียนจีและซือถูเจิ้นผิงเช่นนี้
มิผิดแน่ !
คนผู้นี้จะต้องเป็นยอดฝีมือในการบำเพ็ญเพียรอีกหนึ่งท่านอย่างแน่นอน !
เย่ฉางชิงแม้พอจะเดาตัวตนของอีกฝ่ายได้ตั้งแต่แวบแรก ทว่าบนใบหน้าของเขาก็ยังคงเรียบนิ่งมิบ่งบอกอารมณ์ใด ๆ ดังเดิม
“พวกเราเหมือนมิได้พบกันมาสักพักแล้วนะ ! ”