ตอนที่ 417
ตอนที่ 417 ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว
October 22, 2026
ตอนที่ 417 ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว
จนเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป
ในที่สุดเย่ฉางชิงก็สามารถเพ่งสมาธิ สร้างค่ายกลโบราณขนาดเล็กค่ายกลหนึ่งออกมาได้สำเร็จ
ค่ายกลนี้แม้จะมิใหญ่มากนัก แต่กลับมีลวดลายและสัญลักษณ์โบราณนับมิถ้วนเวียนวนอยู่ อีกทั้งลวดลายและสัญลักษณ์ทั้งหมด ยังเปล่งแสงเจิดจ้าราวกับเปลวเพลิงออกมาอีกด้วย ช่างดูอัศจรรย์ยิ่งนัก
ทำให้ตรงหน้าของเย่ฉางชิงในเวลานี้ ราวกับมีลูกไฟที่ลุกโชนลูกหนึ่งกำลังถูกแผดเผาอยู่ก็มิปาน ทั้งยังแผ่คลื่นแสงมากมายออกมาอย่างต่อเนื่องอีกด้วย
“ชิง ! ”
เย่ฉางชิงค่อย ๆ เอ่ยขึ้น ทว่าราวกับมีพลังมหาศาลบางอย่างออกมา
ทันใดนั้น ค่ายกลขนาดเล็กที่ลอยตรงหน้าของเขาก็เริ่มสั่นน้อย ๆ ก่อนจะผสานเข้าไปความว่างเปล่าอย่างรวดเร็ว
วินาทีต่อมาดวงตาของเย่ฉางชิงก็ลืมขึ้น ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มยินดีออกมา
ถูกต้อง !
เขาทำสำเร็จแล้ว !
ตอนนี้เขาสามารถทำให้ค่ายกลมากมายที่วางเอาไว้บนบันไดเมฆา กลายมาเป็นของตนเองได้สำเร็จ !
บัดนี้เขาเพียงแค่เพ่งสมาธิ ก็สามารถควบคุมค่ายกลทั้งหมดบนบันไดเมฆาได้ตามที่ใจต้องการแล้ว
“ศิษย์พี่ลู่ท่านสมกับเป็นศิษย์ของสำนักเซียนลึกลับอย่างสำนักชิงหยางจริง ๆ การเปลี่ยนค่ายกลของคนอื่นมาเป็นของตนเอง มิเพียงสามารถแก้ค่ายกลได้ แต่ยังสามารถใช้ค่ายกลนั้น ๆ ปกป้องตนเองได้อีกด้วย”
“ปรมาจารย์สร้างค่ายกล ศิษย์พี่ลู่เป็นนักสร้างค่ายกลแห่งยุคตัวจริงเสียงจริง ! ”
เย่ฉางชิงอดมิได้ที่จะทอดถอนใจออกมา เมื่อเขาสามารถควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างได้เช่นนี้
ทว่าความจริงแล้ว เรื่องช่วงชิงค่ายกลอันใดนั่น ล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องที่ลู่ซานหยางพูดออกมาเล่น ๆ ก็เท่านั้น เพราะวิชาค่ายกลเป็นสิ่งที่ลึกลับอย่างหาที่เปรียบมิได้
อีกทั้งลวดลายค่ายกลและสัญลักษณ์ใด ๆ บนโลกนี้ ล้วนแล้วแต่แฝงพลังลึกลับเอาไว้ การที่จะคัดลอกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบนั้น ไหนเลยจะเป็นเรื่องง่าย ๆ !
ยิ่งภายในช่วงเวลาสั้น ๆ ด้วยแล้ว การจะคัดลอกลวดลายค่ายกลและสัญลักษณ์มากมายออกมา และสร้างเป็นค่ายกลใหม่ของตนเองนั้น
สิ่งเหลวไหลเช่นนี้นับตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน มิว่าผู้มีอิทธิฤทธิ์สูงส่งขนาดนั้นจะมีตัวตนอยู่หรือไม่ แต่แค่คิดก็คงไม่มีใครกล้าบ้าบิ่นทำเรื่องเช่นนี้เป็นแน่ !
ทว่าบัดนี้ ความคิดอันบ้าระห่ำของลู่ซานหยางกลับมีคนนำใช้จริง ๆ มิหนำซ้ำเย่ฉางชิงยังสามารถทำให้ความคิดสุดบ้าระห่ำของลู่ซานหยางกลายเป็นจริงได้อีกด้วย
ตอนนั้นเอง น้ำเสียงที่เต็มไปโศกเศร้าและหมดหนทางเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง
“ท่านพี่เย่ ข้าอดทนต่อไปมิไหวแล้วเจ้าค่ะ”
เย่ฉางชิงจึงได้สติขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะหันไปมองศิษย์หญิงนางหนึ่ง ที่อยู่ทางด้านหลัง
เมื่อเห็นว่าศิษย์หญิงที่มีใบหน้าค่อนข้างงดงาม เวลานี้กลับมีใบหน้าที่แดงก่ำ เหงื่อผุดออกมาเป็นเม็ด ๆ ร่างอรชรสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด ส่วนดวงตาของนางที่มองมายังเย่ฉางชิงนั้น กลับเต็มไปด้วยความอาวรณ์และมิยอมแพ้
“เกือบลืมไปแล้ว ! ”
เย่ฉางชิงตบที่หน้าผากของตนเองเบา ๆ ก่อนจะเพ่งสมาธิ เพียงพริบตาแรงกดดันที่ปกคลุมร่างของทุกคนก็ค่อย ๆ คลายลง
จากนั้นทุกคนก็มีท่าทางซวนเซเล็กน้อย จนหัวเกือบทิ่มลงบันไดเมฆา ทว่าเพียงมินานก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป ต่างตกตะลึงจนแข็งค้างราวกับหิน
เป็นไปได้เยี่ยงไรกัน !
ความกดดันที่ได้รับจากบันไดเมฆาหายไปแล้ว !
นี่มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่ !
หรือว่าการทดสอบหัวข้อบันไดเมฆาเกิดปัญหาขึ้นอีกแล้ว ?
มิใช่หรอกกระมัง !
คงมิบังเอิญขนาดนั้นหรอก !
แม้แรงกดดันที่ได้รับจางหายไปแล้ว ทว่าเหล่าศิษย์หญิงกลับมิได้มีรอยยิ้มยินดีแต่อย่างใด ตรงกันข้ามพวกนางกลับเผยสีหน้าสับสนออกมาแทน
เนื่องจากเคยประสบกับปัญหาในการทดสอบแดนมายามาแล้ว จึงทำให้พวกนางเกิดความสงสัยว่าการทดสอบหัวข้อบันไดเมฆานี้ จะมีปัญหาด้วยหรือไม่ ?
เช่นนี้มิเท่ากับว่าความพยายามของพวกนางต้องสูญเปล่าหรอกหรือ ?
หลังจากนิ่งเงียบอยู่สักพัก ศิษย์หญิงที่มีใบหน้าอ่อนหวานนางหนึ่ง ก็ได้ลองก้าวขึ้นบันไดไปอีกขั้นอย่างลังเล
ทว่าในวินาทีต่อมา สีหน้าของนางก็เริ่มเปลี่ยนไป อดมิได้ที่จะหันกลับไปมองทางด้านหลัง
“ศิษย์พี่ การทดสอบบันไดเมฆานี่เกิดปัญหาขึ้นอีกแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ ? ”