ตอนที่ 440 เป็นท่านเย่จริง ๆ

ตอนที่ 440 เป็นท่านเย่จริง ๆ

ทันทีที่สิ้นเสียงเย่ฉางชิง ทั้งขงซิงเจี้ยนและหนิงซู่ซู่ก็มีท่าทีนิ่งอึ้งไปในทันที

ภาพอักษรพู่กันที่เขียนส่ง ๆ ภาพหนึ่ง กลับแฝงสุดยอดเจตนาแท้จริงของกระบี่เอาไว้

เพลงที่ดีดขึ้นเพลงหนึ่งก็แฝงวิถีแห่งดนตรีอันล้ำลึกเอาไว้ ทั้งยังสามารถทำให้หนิงซู่ซู่พบโอกาสในการบรรลุอีกด้วย

ตอนนี้แม้จะบอกว่ามิเข้าใจวิถีแห่งเต๋า แต่กลับบอกว่าเดินหมากเป็น

อีกทั้งดูจากท่าทางแล้วเหมือนจะชื่นชอบการเดินหมากอีกด้วย

ดังนั้นหากมิมีสิ่งใดผิดพลาดล่ะก็ ตัวตนที่แท้จริงของเย่ฉางชิงมีความเป็นไปได้สูง ที่จะมีความแตกฉานในวิถีหมากสูงส่งกว่าวิถีอื่น ๆ

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดขงซิงเจี้ยนก็คิดถึงคำกล่าว ก่อนหน้านี้ของเย่ฉางชิงขึ้นมาได้

ผู้อาวุโสของนิกายกระบี่สวรรค์ล้วนแล้ว แต่เดินหมากกันเช่นนี้เยี่ยงนั้นหรือ ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น ใบหน้าของขงซิงเจี้ยนก็ปรากฏรอยยิ้มกว้างออกมา ก่อนจะอธิบายว่า “น้องเย่ นิกายกระบี่สวรรค์ของเราเน้นการสืบทอดวิถีกระบี่ตามชื่อของนิกาย ดังนั้นน้อยคนนักที่จะเลือกบำเพ็ญเพียรวิถีอื่น”

“ส่วนพวกเขาสองคนข้างบนนั้น คนหนึ่งคือนักพรตเสวียนจีแห่งวังเสวียนจี อีกคนหนึ่งเป็นแขกอาวุโสคนใหม่ของนิกายกระบี่สวรรค์ของเรามีนามว่า หนานกงเสวียนจี……”

“ช้าก่อน ! ”

เมื่อได้ยินชื่อที่คุ้นหูอย่าง หนานกงเสวียนจี เย่ฉางชิงก็รีบยกมือขึ้นขัดขงซิงเจี้ยนในทันที

“ตอนที่ข้าอยู่โลกเบื้องล่างก็ได้รู้จักผู้เฒ่าท่านหนึ่งนามว่า หนานกงเสวียนจี อีกทั้งก่อนที่ข้าจะจากมาด้วยระดับตบะบารมีของเขา ดูเหมือนว่าจะอยู่ในระดับที่ขึ้นมายังสวรรค์บูรพาได้แล้ว”

เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ แววตาของเย่ฉางชิงก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที พลางเอ่ยถามอย่างครุ่นคิดว่า “มิทราบว่าหนานกงเสวียนจีผู้นี้เพิ่งจะขึ้นมาจากโลกเบื้องล่างใช่หรือไม่ ? ”

ได้ยินดังนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของขงซิงเจี้ยนพลันแข็งค้างไปทันที พร้อมกับกะพริบตาปริบ ๆ

หนิงซู่ซู่เองก็นิ่งงัน ก่อนจะพยักหน้ารับน้อย ๆ พลางเอ่ยออกมาเสียงนุ่มว่า “คนผู้นี้เพิ่งจะขึ้นมาจากโลกเบื้องล่างจริง ๆ ”

“มิน่าเล่าก่อนหน้านี้ตอนอยู่บนบันไดเมฆา ข้าถึงรู้สึกว่าวิธีการเดินหมากช่างดูคุ้นเคยนัก ที่แท้เป็นเขานี่เอง นับเป็นเรื่องดีจริง ๆ ที่ได้พบสหายเก่า”

ทว่าเย่ฉางชิงกลับเผยสีหน้าสับสนออกมา ขณะเดียวกันภายในใจก็เกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้น

ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ แล้วเอ่ยว่า “จริงสิ หากมิมีสิ่งใดผิดพลาดล่ะก็ นักพรตเสวียนจีผู้นี้ก็คงมาจากโลกใบเดียวกันกับข้ากระมัง ? ”

หลังจากได้ยินคำกล่าวของเย่ฉางชิง ขงซิงเจี้ยนและหนิงซู่ซู่ก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปอีกครั้ง พร้อมหันไปสบตากัน

ตอนนี้ดูเหมือนว่าหากมิมีสิ่งใดผิดพลาด เย่ฉางชิง ก็คือท่านเย่ที่หนานกงเสวียนจีเอ่ยถึงบ่อย ๆ

นี่ก็หมายความว่า หนานกงเสวียนจีเคยได้รับการชี้แนะจากเย่ฉางชิง

มิหนำซ้ำตอนนี้ยังเอ่ยถึงนักพรตเสวียนจีขึ้นมาอีก หรือว่านักพรตเสวียนจีเองก็ได้รับการชี้แนะจากเขาเช่นกัน ?

แต่เช่นนี้มันมิถูกต้องนี่นา !

ดูจากท่าทางที่นักพรตเสวียนจีแสดงออกมาก่อนหน้านี้ ราวกับมีอคติบางอย่างกับเย่ฉางชิง

ตอนนั้นเอง อู๋ไท่เหอก็ค่อย ๆ เดินเข้ามา

“ศิษย์น้องขง ศิษย์น้องหนิง ท่านนี้คือ”

อู๋ไท่เหอลอบพินิจเย่ฉางชิงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

“ศิษย์พี่อู๋ เขาก็คือคนที่ก่อนหน้านี้ข้าเคยเล่าให้ท่านฟัง”

ขงซิงเจี้ยนเอ่ยออกมานิ่งๆ “หากมิมีสิ่งใดผิดพลาด เขาก็คือท่านเย่ที่น้องหนานกงเอ่ยถึงบ่อย ๆ อีกด้วย”

ผู้เก่งกาจที่ผนึกตบะบารมีและความทรงจำของตนเอง บำเพ็ญเพียรวิถีเต๋ามากมาย !

ท่านเย่ !

ท่านเย่ที่หนานกงเสวียนจีเอ่ยถึง !

ภายในใจของอู๋ไท่เหอจึงกระตุกขึ้นทันที พลางสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่อย่างอดมิได้

“ที่แท้……ที่แท้ก็น้องเย่นี่เอง นับถือนับถือ”

อู๋ไท่เหอฉีกยิ้มฝืดเฝื่อนออกมา ทันใดนั้นก็มิรู้จะเรียกขานเย่ฉางชิงเช่นไรดี จึงทำได้เพียงเรียกน้องเย่ตามขงซิงเจี้ยนเท่านั้น

เย่ฉางชิงประสานมือคารวะตอบ

“จริงสิ นักพรตเสวียนจีท่านนั้น มิใช่คนของนิกายกระบี่สวรรค์ เหตุใดถึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้ ? ” เย่ฉางชิงเอ่ยถามขึ้น

อู๋ไท่เหอเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “น้องเย่ เรื่องเป็นเช่นนี้……”