ตอนที่ 497 เจ้ากล้างั้นหรือ

ตอนที่ 497 เจ้ากล้างั้นหรือ

ขณะที่เย่ฉางชิงเอ่ยถามขึ้น ภายในใจของเขาก็มีคำถามหนึ่งผุดขึ้นเช่นกัน

‘บทเพลงโศกา ควรหาคนรู้ใจที่ใดกัน’

‘เพลงนี้มิเลวจริง ๆ ! ’

‘แต่ก่อนหน้านี้หนิงซู่ซู่บอกว่าเพลงนี้เป็นเคล็ดวิชาสังหารมิใช่หรือ ? ’

‘ทว่าเหตุใดเขาถึงยังเล่นเพลงนี้ได้อย่างสบาย ๆ จนจบ และกลับมิได้รู้สึกถึงสิ่งใดเลย ? ’

‘หรือเป็นเพราะข้ายังมิได้รู้แจ้งวิถีแห่งดนตรี ? ’

‘คงจะใช่ ! ’

ขณะเดียวกันเมื่อหนิงซู่ซู่ได้สติขึ้นมา กลับรู้สึกทำอันใดมิถูก

‘เป็นเช่นไรบ้าง ? ’

‘เขาหมายความว่าเช่นไร ! ’

นางเพียงแค่กวาดตามองตำราเพลงผ่าน ๆ ยังรู้สึกราวกับธาตุไฟจะเข้าแทรก จนมิสามารถทำความเข้าใจเนื้อหาในตำราเพลงได้

และระหว่างที่เย่ฉางชิงดีดพิณนั้น เพียงแค่นิมิตที่ปรากฏขึ้นด้านหลังของเขาก็ดึงจิตวิญญาณทั้งหมดของนางไปได้แล้ว จึงมิมีกะจิตกะใจฟังเพลงที่เขาเล่นอีก

แต่สิ่งหนึ่งที่นางมั่นใจได้ ก็คือ เย่ฉางชิงมิได้ใช้เคล็ดวิชาสังหารที่แฝงอยู่ภายในเพลงบทนี้ มิเช่นนั้นคงมิได้มีเพียงภาพนิมิตเท่านี้เป็นแน่

ทว่าเคล็ดวิชาสังหารที่แฝงอยู่ในเพลงบทนี้ แท้จริงแล้วน่าสะพรึงกลัวเพียงใดกัน ?

หลังจากนิ่งเงียบอยู่สักพัก หนิงซู่ซู่ก็ฉีกยิ้มออกมาพร้อมกับพยักหน้าน้อย ๆ “เพลงนี้มีพลังมหาศาล จังหวะน่าตื่นตระหนก เป็นเพลงที่หาฟังได้ยากยิ่งเจ้าค่ะ”

แต่ความจริงแล้วหนิงซู่ซู่อยากถามเย่ฉางชิงเหลือเกินว่า ภายในเพลงบทนี้แท้จริงแล้วแฝงกลสังหารอันน่าสะพรึงกลัวเช่นไรเอาไว้กันแน่

แต่เมื่อไตร่ตรองดูอีกที นางถึงขนาดมิสามารถมองเนื้อเพลงในตำราได้ ต่อให้รู้ว่าเป็นกลสังหารที่น่ากลัวแล้วจะทำอันใดได้ ?

ในทางกลับกันหากสัมผัสได้ถึงเคล็ดวิชาสังหารอันน่าสะพรึงกลัวนี้จริง ๆ เกรงว่าอาจจะส่งผลต่อการบำเพ็ญเพียรของนางในภายภาคหน้าก็เป็นได้

ดังนั้นหลังจากใคร่ครวญอยู่พักใหญ่ นางก็เลือกที่จะปล่อยวางเรื่องนี้ไป

สิ้นเสียงเย่ฉางชิงก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

หลังจากนั้นทั้งสองก็พูดคุยกันอีกสักครู่ หนิงซู่ซู่ก็ได้ขอตัวลา

ทว่าเมื่อหนิงซู่ซู่กลับมาถึงยอดเขาสตรีหยก ก็ได้พบกับผลกระทบที่รุนแรงของเรื่องนี้

ก่อนหน้านี้ตอนที่เย่ฉางชิงดีดเพลงนั้น แม้มิได้ใช้เคล็ดวิชาสังหารที่แฝงอยู่ในเพลงนั้น แต่อย่างใด ทว่าก็ยังคงมีนิมิตอันน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้น

ดังนั้นจึงทำให้นางลืมสิ่งที่สำคัญที่สุดไป นั่นก็คือ ขณะที่เย่ฉางชิงดีดพิณเพลงนั้น ก็ได้แผ่ไอพลังมหามรรคาอันบริสุทธิ์ออกมาโดยมิรู้ตัว

ทำให้ระดับและความรู้แจ้งในมหามรรคาของนางในตอนนี้ก็เกือบจะสมบูรณ์แล้ว

นั่นหมายความว่านางมีโอกาสที่จะบรรลุระดับได้ตลอดเวลา

“ตอนนี้ควรทำเช่นไรดี ? ”

“ความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับเขาเพิ่งจะใกล้ชิดกัน หากเกิดบรรลุในเวลานี้ มิเท่ากับต้องพลาดวาสนาครั้งนี้ไปหรอกหรือ ? ”

“มิได้ ข้าจะบรรลุตอนนี้มิได้อย่างเด็ดขาด มิเช่นนั้นจะต้องเสียใจไปชั่วชีวิตเป็นแน่ เยี่ยงไรซะเขาก็เป็นบุรุษเพียงผู้เดียว ที่ทำให้ข้าหนิงซู่ซู่รู้สึกหวั่นไหวได้……”

หนิงซู่ซู่เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าร้อนรน ขณะที่ฝืนสะกดตบะบารมีของตนเองไปด้วย

ทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้น แต่บัดนี้รอบกายของนางกลับมีแสงเปล่งประกายออกมาอย่างมิอาจควบคุมได้ หมอกแสงแผ่ออกมา เกิดคลื่นแสงเป็นชั้น ๆ สาดส่องออกมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้ความว่างเปล่าโดยรอบเกิดการบิดเบี้ยวขึ้นในทันที

โดยเฉพาะวงแสงแห่งมหามรรคามากมายทางด้านหลัง ที่กำลังหมุนอย่างช้า ๆ มีเปลวไฟลุกโชน สัญลักษณ์มหามรรคาต่าง ๆ ปรากฏขึ้น เป็นปรากฏการณ์ที่มหัศจรรย์อย่างมาก

เวลาเพียงมิกี่อึดใจ

เรื่องที่หนิงซู่ซู่เป็นกังวลก็เกิดขึ้น

ทันใดนั้นเกิดลมกรรโชกแรง ฟ้าดินเปลี่ยนสีในทันใด

เวลามิถึงหนึ่งเคอ

มิเพียงแต่นิกายกระบี่สวรรค์ ทว่ารอบนิกายกระบี่สวรรค์ภายในรัศมีหนึ่งร้อยลี้ บัดนี้ท้องฟ้าก็ได้มืดลงภายในพริบตา ให้ความรู้สึกกดดันราวกับจะหายใจมิออก

เปรี้ยง !

หลังจากเสียงอันน่าสะพรึงกลัวดังสนั่นหวั่นไหวมาจากส่วนลึกของหมู่เมฆ

สายฟ้าสีขาวแสบตาที่ห่อหุ้มไอพลังทำลายล้างก็สาดส่องความมืดลงมา และฟาดฟันทำลายความว่างเปล่าของบริเวณนี้ทันที

ถูกต้อง !