ตอนที่ 498 ชางโจวเปลี่ยนไป

ตอนที่ 498 ชางโจวเปลี่ยนไป

ผู้เฒ่าชุดดำเงยหน้าขึ้นคำรามเสียงดัง พลังอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกมาจากร่างภายในพริบตา

ขณะเดียวกันก็สะบัดแขนเสื้อหนึ่งครั้ง กระดานหมากเฉียนคุนก็ปล่อยลำแสงสีดำคลุมด้านบนศีรษะของหนิงซู่ซู่เอาไว้ทันที

ทันใดนั้นเองเมื่อมังกรสายฟ้าที่ก่อกำเนิดจากทัณฑ์สวรรค์พิฆาตพุ่งเข้าดูดกลืน

กระดานหมากเฉียนคุนก็เปล่งแสงออกมา สัญลักษณ์มหามรรคามากมายโปรยปรายลงมา ก่อนที่ลำแสงขาวดำอันเจิดจ้าจะสาดส่องออกมา

วินาทีต่อมา ภาพสุดพิลึกพิลั่นก็ปรากฏขึ้น !

เมื่อมังกรสายฟ้าอันน่าเกรงขามที่เกิดจากทัณฑ์สวรรค์พิฆาต ถูกกระดานหมากเฉียนคุนดูดกลืนจนหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

เมื่อเห็นภาพตรงหน้าร่างของหนิงซู่ซู่ก็สั่นน้อย ๆ พร้อมกับแข็งค้างอยู่ที่เดิม

ทัณฑ์สวรรค์พิฆาตน่ากลัวเพียงใดนั้น นางย่อมรู้ซึ้งดี แต่บัดนี้กลับถูกกระดานหมากโบราณกระดานหนึ่งดูดกลืนเข้าไปอย่างง่ายดาย

ทว่านี่มิใช่สายฟ้าธรรมดา แต่แฝงไว้ซึ่งพลังแห่งกฎ เป็นทัณฑ์สวรรค์พิฆาตที่มีผู้บำเพ็ญเพียรระดับเทพพิภพต่างหวาดหวั่น !

แต่กระดานหมากนี้เป็นของล้ำค่าเช่นไรกันแน่ ถึงสามารถดูดกลืนทัณฑ์สวรรค์พิฆาตได้อย่างง่ายดาย !

‘น่าเหลือเชื่อ ! ’

‘ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก ! ’

ในขณะที่หนิงซู่ซู่จิตใจมิอยู่กับเนื้อกับตัวนั้น เสียงที่เต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม แต่กลับแยกมิออกว่าเป็นเสียงของบุรุษหรือสตรีก็ดังขึ้นกลางอากาศ

“ท่านลงมายังสวรรค์บูรพาโดยพลการ ข้าก็ยอมหลับตาข้างหนึ่งแล้ว”

“บัดนี้ท่านยังกล้าเข้ามายุ่งกับกฎของสวรรค์บูรพา มิกลัวผลกรรมนี้เลยเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“เพื่อนายท่านแล้ว ผลกรรมแค่นี้จะเป็นอันใดไป ? ”

ผู้เฒ่าชุดดำยืนเอามือไพล่หลัง มองท้องฟ้าที่มีเมฆสีดำคล้อยต่ำด้วยท่าทางเย็นชา “อีกอย่างเด็กคนนี้ก็ยังมิได้ก้าวสู่ระดับเทพพิภพ แต่เจ้ากลับฟาดฟันทัณฑ์สวรรค์พิฆาตลงมา เจ้าเคยคิดถึงผลกรรมนี้หรือไม่ ? ”

“วันนี้ข้าจะขอเตือนเจ้าสักอย่าง อย่าว่าแต่เจ้าแห่งสวรรค์บูรพาเล็ก ๆ เช่นเจ้าเลย ต่อให้เป็นเจ้าแห่งแดนเซียนโบราณ วันหน้าหากนายท่านกลับไปก็ต้องยอมสยบให้อยู่ดี”

ทันทีที่สิ้นเสียง กลางอากาศก็มีเสียงดูแคลนเสียงหนึ่งดังขึ้น

“ท่านหยุดเอ่ยวาจาเหลวไหลได้แล้ว ข้ารู้ดีว่าเจ้าแห่งสวรรค์บูรพามิได้ยิ่งใหญ่ใด ๆ แต่เบื้องบนยังมีผู้ที่น่ากลัวยิ่งกว่า การปรากฏตัวของท่านก็ผิดมากพอแล้ว แล้วข้าก็มิเชื่อว่าจะยังมีผู้ที่จะน่ากลัวกว่านี้อยู่อีก”

“แต่ช่างเถอะ วันนี้ข้าจะเห็นแก่หน้าท่านสักครั้ง แต่ท่านต้องรับปากว่าสตรีนางนี้จะต้องรีบไปยังเส้นทางโบราณ มิเช่นนั้นวันหน้าจะต้องดับสูญโดยทัณฑ์สวรรค์พิฆาตอย่างแน่นอน”

มิกี่อึดใจต่อมา

เสียงลึกลับนี้แม้จางหายไปในอากาศแล้ว แต่ท้องฟ้าทั่วทั้งนิกายกระบี่สวรรค์ก็ยังคงปกคลุมไปด้วยหมู่เมฆ และเสียงฟ้าคำรามกึกก้อง

แต่ทั้งหมดนี้กลับกลายเป็นเพียงสัญญาณของฝนห่าใหญ่เท่านั้น หาใช่ทัณฑ์สวรรค์พิฆาตจะฟาดฟันลงมาอีกไม่

“ผู้อาวุโส เสียงนั้น……” หนิงซู่ซู่หลังจากได้สติขึ้นมา ก็ได้เอ่ยกับผู้เฒ่าชุดดำด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

“เด็กน้อย เรื่องบางเรื่องเจ้ามิรู้จะดีกว่า” ผู้เฒ่าชุดดำเอ่ยปฏิเสธอย่างมิไว้หน้า

“ผู้อาวุโสระดับตบะบารมีของข้ารวมทั้งความรู้แจ้งในมหามรรคาเข้าใกล้ความสมบูรณ์เต็มที จนแทบจะมิสามารถสะกดตบะบารมีได้อีกแล้ว”

หนิงซู่ซู่พยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ดังนั้นผู้น้อยตัดสินใจว่าจะตัดตบะบารมีของตนเองทิ้ง และเริ่มใหม่อีกครั้งเช่นเดียวกับเขาเจ้าค่ะ”

เอ่ยเพียงเท่านั้นภายในกายของหนิงซู่ซู่ก็มีพลังวิญญาณหมุนวน เลือดลมพลุ่งพล่าน ไอพลังต่าง ๆ ที่แผ่อยู่รอบกายแทบจะระเบิดออกมาภายในพริบตา

ใบหน้าอันงดงามของนางก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ทว่ายังแผ่ความดุดันออกมาด้วย

ผู้เฒ่าชุดดำเห็นดังนั้นก็เกิดความลังเลขึ้นชั่วขณะ ก่อนจะโบกมือและเอ่ยขึ้นว่า “เจ้ามิจำเป็นต้องตัดทอนตบะบารมีของตนเอง หากข้าสามารถหาสมบัติฟ้าดินชิ้นหนึ่งเจอ เจ้าก็จะสามารถสะกดตบะบารมีเอาไว้ได้ และมิสามารถบรรลุภายในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ได้”

เมื่อได้ยินดังนั้นร่างของหนิงซู่ซู่ก็สะดุ้งน้อย ๆ ก่อนจะหยุดสิ่งที่ทำอยู่ลงทันที

แม้นางตัดสินใจที่จะตัดทอนตบะบารมีของตนเองและเริ่มบำเพ็ญเพียรใหม่อีกครั้ง แต่หากเป็นไปได้ล่ะก็ นางเองก็มิอยากใช้วิธีนี้

“ผู้อาวุโส สวรรค์บูรพามีสมบัติฟ้าดินเช่นนั้นอยู่จริงหรือเจ้าคะ ? ”

หนิงซู่ซู่ขมวดคิ้วน้อย ๆ ขณะเอ่ยถามผู้เฒ่าชุดดำ

“มี ! ”

ผู้เฒ่าชุดดำพยักหน้ารับแล้วเอ่ยว่า “แต่ข้าต้องใช้เวลาสักพัก”