ตอนที่ 524 เข้าสู่แดนต้องห้าม

ตอนที่ 524 เข้าสู่แดนต้องห้าม

ทันทีที่สิ้นเสียง เย่ฉางชิงก็กระโจนขึ้นไปบนเรือวิเศษ ที่บัดนี้ค่ายกลต่าง ๆ ถูกซ่อมแซมเรียบร้อยแล้ว

ทุกคนเห็นดังนั้นก็สบตากันเล็กน้อย ก่อนจะกระโดดตามขึ้นไปบนเรือวิเศษในทันที

หลังจากนั้นอวิ๋นจงเอี้ยนก็เดินมาตรงกลางเรือ ก่อนจะเพ่งสมาธิแล้วหยิบศิลาวิญญาณจำนวนมากออกมาจากแหวนเก็บสมบัติ จากนั้นก็ได้ผสานเข้าไปในเรือ

มินานค่ายกลบนเรือวิเศษทั้งลำก็แผ่ไอพลังออกมา แสงหลากหลายสีสันเกิดการไหลเวียน

อวิ๋นจงเอี้ยนใช้มือทั้งสองข้างประทับลงไป จากนั้นเรือวิเศษลำใหญ่ก็ค่อย ๆ เคลื่อนที่ จากริมหาดและค่อย ๆ ลงเคลื่อนออกไปในมหาสมุทรแท้จริง

เวลาผ่านไปครึ่งก้านธูป

เมื่อเรือวิเศษเคลื่อนเข้าสู่ทะเลลึก เรือก็แล่นด้วยความเร็วคงที่

เวลานี้เย่ฉางชิงกำลังยืนเอามือไพล่หลังอยู่บนดาดฟ้าเรือเพื่อรับลมทะเล ผมยาวดกดำพริ้วไปตามแรงลม เสื้อผ้าปลิวไสว และรู้สึกสบายอย่างหาที่เปรียบมิได้

“ดั่งกวีที่บอกว่า ทะเลมีขึ้นมีลง เรือน้อยแล่นไปไกลสุดขอบโลก ละทิ้งกิเลสได้ย่อมรู้สึกเบาสบายอย่างแท้จริง นี่ช่างเป็นบทกวีที่เข้ากับบรรยากาศตอนนี้จริง ๆ ”

เย่ฉางชิงมองมหาสมุทรแท้จริงอันกว้างใหญ่ และอดมิได้ที่จะทอดถอนใจออกมา

เอ่ยจบเขาก็หันไปมองกลุ่มคนที่กำลังมีสีหน้าครุ่นคิด พลางโบกมือแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เสี่ยวหง ทิวทัศน์งดงามเช่นนี้ เจ้าไปเตรียมสุราและกับแกล้มมาหน่อยสิ พวกเราดื่มสุราไปพลางขณะข้ามมหาสมุทรแท้จริงนี้กันเถอะ”

ได้ยินดังนั้น

“ขอรับนายท่าน”

พวกจ้าวปีศาจคิ้วแดงทั้งสามตนก็ได้สติขึ้นมา แล้วจึงรีบคำนับรับคำสั่งอย่างนอบน้อม

จากนั้นพวกเย่ฉางชิงก็ได้นั่งดื่มสุราและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ขณะนั่งเรือเข้าไปยังแดนต้องห้ามของมหาสมุทรแท้จริง

มิทันรู้ตัวเวลาก็ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยามแล้ว

ระหว่างที่ทุกคนกำลังดื่มกันอย่างมีความสุข และเย่ฉางชิงเพิ่งหยิบพิณโบราณออกมานั้น

ก็พบห่างออกไปมิไกลนัดพลันมีกลุ่มเมฆลอยต่ำลงมา ฟ้าดินมืดครึ้ม คลื่นลมปั่นป่วน สายฟ้าอันทรงพลังและเต็มไอด้วยพลังทำลายล้าง ก็ฟาดฟันลงมาจากท้องนภาอย่างต่อเนื่อง

เป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ราวกับนรกบนดินก็มิปาน

มิเพียงเท่านั้นทุกคนยังสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าความเร็วของเรือวิเศษตอนนี้กลับเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับว่ามีพลังลึกลับเร่งเร้าให้เรือวิเศษเข้าไปในแดนต้องห้ามแห่งนั้นโดยเร็ว

“ที่นั่นคือแดนต้องห้ามของมหาสมุทรแท้จริงงั้นหรือ ? ”

หนิงซู่ซู่ทอดสายตามองออกไป พลางถอนใจออกมาอย่างห้ามมิได้

“ถูกต้อง ที่นี่ก็คือแดนต้องห้ามของสิ่งมีชีวิตแห่งหนึ่ง”

อวิ๋นจงเอี้ยนลุกขึ้นยืน และมาหยุดตรงข้างกายของหนิงซู่ซู่ ก่อนจะอธิบายว่า “น้องหญิง เจ้าคงจะยังมิรู้ ที่แห่งนั้นหาใช่ธรรมดาอย่างที่เจ้าคิดไม่”

“มิเพียงแต่หลักเต๋าต่าง ๆ จะโกลาหลเท่านั้น นอกจากนี้ยังมีข่าวลือว่ามีปีศาจทะเลเผ่าต่าง ๆ มากมายที่ทั้งลึกลับและเก่าแก่ถูกผนึกเอาไว้ใต้ทะเล มีสัตว์อมตะที่หลับใหลอยู่ตามเกาะร้างต่าง ๆ อีกทั้งยังมีเซียนทุรชนที่หลับใหลอยู่มากมายอีกด้วย”

“เมื่อความโกลาหลอันดำมืดเริ่มต้นขึ้น ผู้แข็งแกร่งของเผ่าปีศาจทะเลเผ่าต่างก็จะขึ้นมาจากก้นทะเลลึก เหล่าเซียนทุรชนเองก็จะตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล ถึงตอนนั้นที่นี่ก็จะกลายเป็นนรกบนดิน ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งที่ไร้เทียมทานที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ระดับเทพพิภพ เกรงว่าก็คงมิอาจรอดพ้นไปได้”

ทุกคนได้ยินดังนั้นต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่อย่างหวาดหวั่น

ขณะเดียวกันเย่ฉางชิงเองก็ขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นเผยความเคร่งเครียดออกมาอย่างเห็นได้ชัด

‘ผู้แข็งแกร่งที่ไร้เทียมทานที่ก้าวเข้าสู่ระดับเทพพิภพยังมิอาจรอดพ้นไปได้ ภายในแดนต้องห้ามแห่งนี้มีอันตรายอันน่ากลัวเช่นไรซ่อนอยู่กันแน่ ? ’

แม้ว่าเขาจะมีสุดยอดอาวุธสังหารอย่างตำหนักเทพวาสนา และจิตกระบี่แห่งแสงก็สมบูรณ์แบบแล้ว

ทว่าพลังเพียงเท่านี้จะสามารถต้านทานอันตรายต่าง ๆ ภายในแดนต้องห้ามได้จริงหรือ ?

มินานเมื่อเรือวิเศษอยู่ห่างจากแดนต้องห้ามแห่งนั้นเพียงมิกี่สิบลี้

พลังลึกลับที่คอยเร่าเร้าเรือวิเศษกลับเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า ทำให้เรือวิเศษพุ่งตรงเข้าไปยังแดนต้องห้ามด้วยความเร็วที่คาดมิถึง

เวลามิถึงหนึ่งก้านธูป

เรือวิเศษก็ได้เข้าไปในเขตแดนต้องห้าม

ทุกที่เต็มไปด้วยความอัศจรรย์พันลึก

คลื่นลมปั่นป่วน พายุโหมกระหน่ำ เมฆสีครามลอยต่ำ หมอกสีเทาปกคลุมผืนน้ำ และแผ่ความกดดันอันน่ากลัวออกมาอีกด้วย

มิเพียงเท่านั้น ท้องฟ้าที่ปกคลุมบริเวณนี้ยังซุกซ่อนกลสังหารอันน่ากลัวเอาไว้มากมายอีกด้วย

ครื้น ครื้น !