ตอนที่ 525 ความใหญ่ของคุน ตุ๋นหม้อเดียวมิหมดจริง ๆ

ตอนที่ 525 ความใหญ่ของคุน ตุ๋นหม้อเดียวมิหมดจริง ๆ

ขณะที่เย่ฉางชิงใช้ตำหนักเทพวาสนาต้านทานสายฟ้าอันทรงพลังอยู่นั้น

หารู้มิว่าบัดนี้ได้มีการต่อสู้ครั้งใหญ่เกิดขึ้นตามที่ต่าง ๆ ภายในแดนต้องห้ามแห่งนี้ด้วย

ในนั้นมีผู้แข็งแกร่งเผ่ามนุษย์หลายคนที่มีแสงไหววนอยู่รอบกาย ด้านหลังมีวงแสงระยิบระยับที่หลอมขึ้นจากมหามรรคากำลังยืนอยู่กลางอากาศ เพียงแค่ไอพลังอันแข็งแกร่งที่แผ่ออกมาจากกายก็ทำให้ความว่างเปล่าโดยรอบสั่นสะเทือนจนเกิดระลอกคลื่นขึ้นเป็นชั้น ๆ อย่างต่อเนื่องแล้ว

มิเพียงเท่านั้นด้านหน้าของพวกเขาในเวลานี้ ล้วนแล้วแต่มีสุดยอดสมบัติเซียนรูปทรงต่าง ๆ ที่ปกคลุมไปด้วยสัญลักษณ์มหามรรคาลอยอยู่ แต่ละคนมีท่าทีเคร่งเครียดพร้อมลงมือได้ตลอดเวลา

ส่วนด้านหลังของพวกเขามีเรือวิเศษขนาดใหญ่หลายลำคว่ำอยูในทะเล ที่มีคลื่นซัดอย่างรุนแรง

อีกทั้งยังมีซากศพอีกนับมิถ้วนลอยเกลื่อนกลาดอยู่บนผิวน้ำ จนเลือดที่ไหลรินออกมาย้อมน้ำทะเลกลายเป็นสีแดงฉาน กลิ่นคาวเลือดฉุนขึ้นจมูกลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ

แค่คิดก็รู้แล้วว่าภาพเช่นนี้น่าสยดสยองเพียงใด

ถูกต้อง !

พวกเขาถูกเผ่าปีศาจทะเลลอบจู่โจม !

เหล่าลูกศิษย์และบรรดาลูกหลานที่ร่วมเดินทางมากับพวกเขาหลายพันคน เมื่อหนึ่งชั่วยามก่อนได้ตายลง ณ ที่แห่งนี้ บนมหาสมุทรแท้จริงที่เต็มไปด้วยภยันตรายมากมาย

“ฮี่ฮี่ เจ้าพวกมนุษย์ต่ำต้อย พวกเจ้าลืมไปแล้วเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

เสียงที่แหลมเล็กและฟังดูแก่ชราเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากที่ไกล ๆ

เมื่อทอดมองออกไปก็พบว่ามีเพียงร่างที่แปลกประหลาดหลายร่าง กำลังยืนอยู่บนศพของปลาวาฬ

เพราะร่างของศพปลาวาฬที่ใหญ่โตตัวนี้จึงดูราวกับเป็นจัตุรัสแห่งหนึ่งก็มิปาน

ตอนนั้นเองร่างชายชราที่มีผมสีแดง และมีรูปร่างซูบผอม ดวงตาเย็นชา สีหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ แก้มทั้งสองข้างกลายเป็นเหงือกปลาก็ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอันเย็นชา

“ทุกหนึ่งแสนปี ผนึกที่กักขังเผ่าของข้าเอาไว้จะถูกปลดออก นั่นหมายความว่าเผ่าของข้าจะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง และขึ้นฝั่งไปสังหารเผ่าต่าง ๆ ของพวกเจ้า เพื่อช่วงชิงเลือดไปหล่อเลี้ยงร่างกาย”

“บัดนี้ผนึกถูกปลดออกอีกครั้ง แต่พวกเจ้ากลับยังกล้าบุกเข้ามาในมหาสมุทรแท้จริง ช่างมิกลัวตายจริง ๆ ในเมื่อพวกเจ้ารนหาที่ตายถึงที่เช่นนี้ พวกข้าก็จะสนองให้เอง”

ทันทีที่สิ้นเสียง ผู้แข็งแกร่งเผ่ามนุษย์ที่ยืนประจันหน้ากับเหล่าผู้แข็งแกร่งของเผ่าทะเลก็ขมวดคิ้วแน่น ท่าทางเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด แต่ก็มิได้มีท่าทางตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

“ศิษย์พี่หลิว พวกเราเข้ามาในแดนต้องห้ามเวลานี้มิเหมาะเลยจริง ๆ ”

“หึ ในเมื่อมาแล้วก็ต้องสู้ให้เต็มที่ หากมิใช่เพราะสัมผัสได้ถึงรอยประทับที่ท่านบรรพจารย์ทิ้งเอาไว้บนตำหนักเทพวาสนาล่ะก็ พวกเราจะมาปรากฏตัวที่นี่งั้นหรือ ? ”

“อีกอย่างตอนที่บรรพจารย์ของนิกายนกกระเรียนของเราละสังขารเคยทิ้งจดหมายเอาไว้ โดยบอกว่าเส้นทางโบราณนั้นเต็มไปด้วยอันตรายและสิ่งอัปมงคลมากมายนัก หากต้องการจะเดินไปให้ถึงปลายทางของเส้นทางโบราณ เพื่อตามหาโอกาสขึ้นไปยังแดนเซียนโบราณ มีเพียงต้องนำตำหนักเทพวาสนาไปด้วยเท่านั้น”

“นอกจากนี้อีกมิถึงร้อยปีก็จะถึงขีดจำกัดของพวกเราแล้ว ดังนั้นต่อให้โอกาสจะริบหรี่เพียงใด ก็ต้องชิงตำหนักเทพวาสนาในตำนานนี้มาให้ได้”

“ศิษย์น้องหวัง เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว พวกเราศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งหมด เวลานี้ล้วนเข้าใกล้ตบะบารมีระดับเทพพิภพแล้ว หากต้องการก็สามารถก้าวเข้าสู่ระดับเทพพิภพได้ทันที”

“เวลานี้แม้ว่าบรรดาศิษย์เหล่านี้จะต้องมาตายอยู่ที่นี่จนหมด แต่หากตาเฒ่าเช่นพวกเราต้องการที่จะหนีแล้วล่ะก็ ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งทั้งหมดของเผ่าปีศาจทะเลก็คงมิอาจขวางพวกเราได้อยู่ดี ? ”

“วันนี้ข้าจะดูสิว่า ผู้แข็งแกร่งเผ่าปีศาจทะเลในตำนานจะร้ายกาจเพียงใดกัน ! ”

“……”

“……”

เวลาผ่านไปมิกี่อึดใจ

ระหว่างที่เหล่าผู้แข็งแกร่งของเผ่ามนุษย์กำลังเตรียมเปิดศึก

ชายชราหลังค่อมคนหนึ่งในนั้นดูเหมือนจะรู้รับได้ถึงอันใดบางอย่าง สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไป ก่อนจะเพ่งสมาธิแล้วหยิบหยกโบราณสีเลือดที่ที่มีแสงจาง ๆ พวยพุ่ง และสลักลวดลายมากมายเอาไว้ชิ้นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ

“ศิษย์พี่หลิว นี่มันเรื่องอันใดกันอีกขอรับ ? ”

ชายชราร่างท้วม ใบหน้ากลมป้อมและหูกางผู้หนึ่ง เอ่ยถามพลางขมวดคิ้วน้อย ๆ

ชายชราผู้ถูกเรียกขานว่าศิษย์พี่หลิวดวงตาเปล่งประกายเรืองรองออกมา พร้อมกับเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้นดีใจว่า “ตำหนักเทพวาสนา ความรู้สึกนี้มาจากตำหนักเทพวาสนา”

“หมายความว่ามีคนได้ตำหนักเทพวาสนาไปแล้ว อีกทั้งคนผู้นี้ก็ได้เข้าไปในตำหนักเทพวาสนามาแล้ว หากมิมีสิ่งใดผิดพลาดล่ะ คงเป็นเพราะคนผู้นี้ได้ใช้ตำหนักเทพวาสนาต้านทานสายฟ้าอันน่ากลัวที่ฟาดฟันลงมาอย่างต่อเนื่องอยู่ ขณะเข้ามาในเขตแดนต้องห้ามแห่งนี้”

“ศิษย์พี่หลิว ตอนนี้พวกเราควรทำเช่นไรดี ? ”

“ทำเช่นไร จะทำเช่นไรได้อีก ! ”

“ขอเพียงชิงตำหนักเทพวาสนามาได้ พวกเราก็จะสามารถไปสู่เส้นทางโบราณ และตามหาโอกาสขึ้นแดนเซียนโบราณได้อย่างสบายน่ะสิ”

“เยี่ยม เยี่ยมมาก ในที่สุดวันที่พวกเรารอคอยก็มาถึงจนได้ ! ”