ตอนที่ 527 ข้าเป็นเจ้านายของเขาจริง ๆ หรือ ?

ตอนที่ 527 ข้าเป็นเจ้านายของเขาจริง ๆ หรือ ?

เมื่อเห็นพวกจ้าวปีศาจคิ้วแดงร่างกายสั่นเทา ใบหน้าเต็มไปด้วยความดุดันขณะต้านทานพลานุภาพอันน่ากลัว จากฝ่ามือขนาดใหญ่ที่พุ่งลงมาจากฟากฟ้าข้างนั้น

แม้ว่าภายในใจของเย่ฉางชิงจะรู้สึกตื่นตระหนกมิน้อย ทว่าสีหน้ากลับยังคงเรียบนิ่ง

‘ปีศาจตนนี้เป็นผู้ใดกันแน่ ? ’

‘จนถึงบัดนี้แม้จะยังมิได้ปรากฏกายออกมาให้เห็น แต่กลับแสดงฝีมือได้น่ากลัวถึงเพียงนี้ แม้แต่ผู้แข็งแกร่งระดับจ้าวปีศาจก็ยังมิสามารถตอบโต้ได้’

‘อีกอย่างผู้แข็งแกร่งระดับจ้าวปีศาจ มิได้เป็นผู้ที่เก่งที่สุดบนสวรรค์บูรพาแห่งนี้แล้วหรอกหรือ ? ’

‘แล้วเหตุใดบนมหาสมุทรแท้จริงแห่งนี้ ถึงมีผู้แข็งแกร่งที่น่ากลัวเช่นนี้ได้ ? ’

‘พวกเจ้าคงมิได้ร่วมมือกันเล่นละครตบตาข้าหรอกกระมัง ? ’

คิดได้ดังนั้นเย่ฉางชิงก็ลอบชำเลืองมองอวิ๋นจงเอี้ยน ที่เผชิญหน้าศัตรูผู้แข็งแกร่งเล็กน้อย ก่อนจะใช้ภาพกระบี่ไร้สิ้นสุดทอดจิตกระบี่แห่งแสงในทันที

เพียงมิกี่อึดใจ

รอบกายของเย่ฉางชิงมีจิตกระบี่จำนวนมากพุ่งออกมาจากภายใน จนปกคลุมท้องทะเลบริเวณนั้นเอาไว้แทบจะในพริบตา

ขณะเดียวกัน ปลายนิ้วก็เปล่งแสงระยิบระยับออกมา

ก่อนจะแตะลงไปที่กลางอากาศตรงหน้าเบา ๆ จากนั้นลำแสงอันลุกโชนราวกับเปลวเพลิงและแผ่เจตจำนงกระบี่เอาไว้ก็พุ่งออกมาทันที เป้าหมายก็คือฝ่ามือขนาดใหญ่ราวกับภูผาที่พุ่งลงมาจากฟากฟ้าข้างนั้น

วินาทีต่อมา ภาพอันแปลกประหลาดภาพหนึ่งก็บังเกิดขึ้น

เมื่อเสี้ยววินาทีที่จิตกระบี่แห่งแสงที่สร้างขึ้นจากเจตจำนงกระบี่สายนั้น ปะทะเข้ากับฝ่ามือขนาดใหญ่ หลังจากสั่นเทาเล็กน้อยฝ่ามือขนาดใหญ่ข้างนั้นก็พลันระเบิดออกในทันที

ส่วนพลังวิญญาณฟ้าดิน พลังแห่งหลักเต๋าต่าง ๆ ที่พลุ่งพล่าน รวมทั้งพลานุภาพอันมหาศาลและน่ากลัวก็ถูกจิตกระบี่แห่งแสงสะกดเอาไว้

ทันใดนั้นท้องทะเลแห่งนี้รวมถึงเวลาราวกับถูกแช่แข็งเอาไว้ก็มิปาน ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบมิมีเสียงใด ๆ ดังขึ้นมาอีก

โดยเฉพาะหัวหน้าเผ่าและเหล่าผู้อาวุโสของเผ่าเกล็ดดำ ที่ใช้เคล็ดวิชาลับโบราณปลุกบรรพบุรุษขึ้นมา จนทำให้พลังวิญญาณภายในกายแทบจะเหือดแห้งในเวลานี้

เมื่อพวกเขามองตามจิตกระบี่แห่งแสงไปทางเย่ฉางชิง พวกเขาก็ถึงกับนิ่งค้างราวกับหิน

‘บรรพบุรุษของพวกเขาเก่งกาจเพียงใด พวกเขาย่อมรู้ซึ้งเป็นอย่างดี’

‘แต่บัดนี้อิทธิฤทธิ์ที่ท่านบรรพบุรุษสำแดงออกมากลับถูกทำลายลงได้อย่างง่ายดาย’

‘บุรุษหนุ่มที่ดูหล่อเหลาและสง่างามผู้นี้ แท้จริงแล้วเป็นผู้ใดกันแน่ ? ’

‘จึงสามารถสำแดงจิตกระบี่อันน่ากลัวเช่นนี้ออกมาได้ ! ’

‘หรือว่า ! ’

‘หรือว่าตบะบารมีของเขาจะเหนือกว่าท่านบรรพจารย์อีกเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘อืม ! ’

‘คงจะเป็นเช่นนั้น ! ’

‘มิใช่สิ ! ’

‘ต้องเป็นเช่นนั้นแน่ ! ’

‘มิเช่นนั้นจะสามารถทำลายอิทธิฤทธิ์อันน่าสะพรึงกลัวของท่านบรรพบุรุษได้เยี่ยงไรกัน ? ’

‘แต่เช่นนี้มันมิถูกต้อง ! ’

‘สวรรค์บูรพาเหตุใดถึงมีผู้ที่น่ากลัวเช่นนี้ได้เล่า ? ’

‘เพราะว่าเผ่าปีศาจทะเลของพวกเขาเนื่องจากถูกคำสาปโบราณ นับตั้งแต่เกิดมาก็ต้องอยู่แต่ภายในสวรรค์บูรพา และมิสามารถก้าวเข้าสู่เส้นทางโบราณ ตามหาโอกาสขึ้นไปยังแดนเซียนโบราณได้’

‘อีกทั้งภายในแดนต้องห้ามแห่งนี้’

‘พลังหลักเต๋าต่าง ๆ โกลาหลไปหมด อีกทั้งยังถูกผนึกโบราณผนึกเอาไว้ สำหรับปีศาจทะเลเผ่าต่าง ๆ แล้ว แดนต้องห้ามจึงเหมือนกับดินแดนที่อยู่นอกเหนือกฎเกณฑ์’

‘ทว่าในสวรรค์บูรพาทุก ๆ หนึ่งแสนปี กฎของสวรรค์บูรพาจะหยุดลงในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ’

‘ด้วยเหตุนี้ปีศาจทะเลเผ่าต่าง ๆ จึงอาศัยโอกาสนี้เพื่อขึ้นฝั่ง ชิงเลือดและจิตวิญญาณของผู้บำเพ็ญเพียร รวมทั้งทรัพยากรในการบำเพ็ญเพียรได้นั่นเอง’

‘ดังนั้นนานวันเข้าตบะบารมีของเหล่าท่านบรรพบุรุษของปีศาจทะเลเผ่าต่าง ๆ จึงแข็งแกร่งกว่ากฎของสวรรค์บูรพาที่คอยจำกัดพวกเขาเอาไว้เสียอีก’

‘ทว่าบัดนี้บนสวรรค์บูรพา เหตุใดถึงมีผู้ที่น่ากลัวเช่นนี้ปรากฏตัวขึ้นได้ ? ’

‘น่าแปลก ! ’

‘ช่างน่าแปลกยิ่งนัก ! ’

ขณะที่หัวหน้าเผ่าและเหล่าผู้อาวุโสของเผ่าเกล็ดดำกำลังครุ่นคิดไปต่าง ๆ นานา

เสียงชราที่เต็มไปด้วยความน่าเกรงขามก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ท่านเป็นผู้ใดกันแน่ ? ”

“แล้วท่านเรียนรู้จิตกระบี่เช่นนี้มาจากที่ใดกัน ? ”

ทันทีที่สิ้นเสียง ร่างสีดำร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมิไกลนักราวกับภูตผี

เขาคือผู้เฒ่าชุดดำ ที่มีแก้มตอบและเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก

ร่างทั้งร่างอบอวลไปด้วยไอมรณะ เพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอกก็ทำให้สะพรึงกลัวได้แล้ว มิหนำซ้ำพลังปราณที่แผ่ออกมายังทำให้ห้วงอากาศโดยรอบเกิดรอยแตกร้าวขึ้นอีกด้วย