ตอนที่ 528
ตอนที่ 528 คงมิได้มาคารวะข้าเป็นนายอีกกระมัง ? ”
October 22, 2026
ตอนที่ 528 คงมิได้มาคารวะข้าเป็นนายอีกกระมัง ? ”
ต้องบอกว่าเวลานี้ เย่ฉางชิงเองก็รู้สึกตะลึงงันไปเช่นกัน
‘โลกบำเพ็ญเพียรใบนี้เป็นอันใดกันไปหมด ? ’
‘ตอนที่ข้าทะลุมิติมายังโลกเบื้องล่าง อยู่ในเมืองเสี่ยวฉือมาตั้งหลายปี แล้วก็ถูกคนเข้าใจผิดคิดว่าเป็นยอดฝีมือที่ไร้เทียมทานอันใดนั่น’
‘จากนั้นก็ได้เริ่มบำเพ็ญเพียร ทว่าเพราะความฝันในคืนนั้นจึงได้กลายเป็นผู้ไร้พ่าย’
‘และบังเอิญได้ขึ้นมายังสวรรค์บูรพาแห่งนี้ เดิมคิดว่าโลกบำเพ็ญเพียรแห่งนี้คงเป็นโลกบำเพ็ญธรรมดา’
‘ทว่าหลังจากที่มีโอกาสได้เข้าไปยังสำนักเซียนลึกลับอย่างสำนักชิงหยาง’
‘และคิดว่าจะตั้งใจบำเพ็ญเพียรอยู่ที่นั่นสักสามหรือสี่ร้อยปี รอจนกระทั่งได้เป็นผู้ไร้พ่ายแล้ว ค่อยลงจากเขาเพื่อตระเวนแสดงฝีมือ’
‘แต่จนใจที่คุณสมบัติของตนนั้นยังมิเป็นที่น่าพอใจ จึงถูกสำนักชิงหยางส่งไปบำเพ็ญเพียรที่นิกายกระบี่สวรรค์’
‘ทว่านับตั้งแต่เข้าไปยังเมืองกระบี่สวรรค์ เส้นทางการบำเพ็ญเพียรของข้าก็เริ่มมิปกติขึ้นเรื่อย ๆ ’
‘คนของนิกายกระบี่สวรรค์มองเขาเป็นผู้อาวุโส สิ่งนี้ยังพอฝืนทำใจยอมรับได้’
‘เพราะเยี่ยงไรซะ เขาและประมุขคนแรกของนิกายกระบี่สวรรค์เซียวเย่ฟาน ก็ได้สาบานเป็นพี่น้องกันแล้วที่บนบันไดเมฆา หากวัดจากคุณสมบัติก็นับว่าเป็นผู้อาวุโสของพวกเขาจริง ๆ ’
‘และแม้จะมีสุดยอดอาวุธสังหารอย่างตำหนักเทพวาสนา และความแตกฉานในวิถีกระบี่ขั้นสูงติดกาย’
‘แต่การที่ช่วงนี้มีคนมาขอเป็นสมุนบ่อย ๆ กลับดูมิสมเหตุสมผลเอาเสียเลย’
‘หรือว่าข้าหน้าโหลเยี่ยงนั้นหรือ ? ’
‘คงมิใช่กระมัง ! ’
‘และข้าก็ยังเป็นบุรุษที่หล่อเหลาและมิได้มีนิสัยเช่นอิสตรีแม้แต่น้อย อีกทั้งตอนที่อยู่ในโลกเดิมก็ถูกปลูกฝังให้เป็นคนที่สุภาพอ่อนโยนเป็นนิจ’
‘เกรงว่าทั่วทั้งโลกเบื้องล่าง หรือแม้แต่บนสวรรค์บูรพาก็คงหาคนเช่นข้ามิเจออีกแล้วกระมัง ? ’
‘อีกอย่างหลังจากที่ได้ยินเสียงภายในใจของผู้อื่นก่อนหน้านี้ พวกเขาล้วนแต่คิดว่าข้าผนึกความทรงจำและตบะบารมีเอาไว้ เพราะต้องการสัมผัสเส้นทางการฝึกเซียนเท่านั้น’
‘เช่นนั้นตัวตนที่แท้จริงของข้าเป็นผู้ใดกันแน่ เหตุใดถึงมีคนทยอยมาเป็นสมุนมากมายเช่นนี้’
‘เห็นข้าเป็นอาจารย์ใหญ่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้างั้นหรือ ? ’
คิดถึงตรงนี้ เย่ฉางชิงก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา จากนั้นจึงเอ่ยถามผู้เฒ่าชุดดำอีกว่า “ในเมื่อเจ้าเป็นจิตอาวุธวิญญาณของกระดานหมาก ส่วนคนผู้นั้นก็มาจากเผ่าปีศาจทะเล และอาศัยอยู่กลางมหาสมุทรแท้จริงแห่งนี้มายาวนาน คงมิใช่ปลาตัวหนึ่งที่ข้าเคยเลี้ยงเอาไว้หรอกกระมัง ? ”
ทันทีที่สิ้นเสียง รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้เฒ่าชุดดำพลันแข็งค้าง ก่อนจะชั่งใจเล็กน้อยพร้อมตอบกลับไปเบา ๆ ว่า “นายท่านขอรับ เขาเป็นปลาดำตัวหนึ่งที่ท่านเลี้ยงไว้จริง ๆ ขอรับ”
เย่ฉางชิงถึงกับนิ่งอึ้งไปทันที มุมปากยกยิ้มแห้ง ๆ ออกมาราวกับจะร้องไห้
‘นี่มันช่างอัศจรรย์พันลึกจริง ๆ ’
‘ปลาตัวหนึ่งที่ข้าเลี้ยงมิเพียงเกิดสติปัญญา ทว่ายังกลายเป็นบรรพบุรุษของเผ่าปีศาจทะเลเผ่าหนึ่งอีกด้วย’
‘และด้วยนิสัยของข้าแล้ว คงมิได้เลี้ยงปลาดำเพียงตัวเดียวหรอกกระมัง ? ’
ขณะที่เย่ฉางชิงลอบขบคิดอยู่ภายในใจนั้น
บรรพบุรุษเกล็ดดำที่คุกเข่าอยู่มิไกลนัก เหมือนกับนึกอันใดบางอย่างขึ้นมาได้
ก่อนจะรีบโคจรเคล็ดวิชาลับเก่าแก่ขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ เพื่อส่งกระแสจิตให้กับเหล่าบรรพบุรุษที่ยังคงหลับใหลอยู่
“ทุกท่าน ตื่นได้แล้ว นายท่านมาเยือนสวรรค์บูรพาแล้ว”
ด้วยอิทธิฤทธิ์ของเคล็ดวิชาลับที่เก่าแก่ จึงทำให้เสียงชรานี้ดังกึกก้องขึ้นในส่วนลึกของหุบเขาใต้ทะเลที่มืดมิดและเย็นยะเยือก ราวกับเสียงมังกรคำราม
“ห๊ะ ? ”
“นายท่าน เจ้าดำ เจ้าพูดจริงหรือ ? ”
“มิใช่หรอกกระมัง นายท่านจะลดตัวลงมาที่สวรรค์บูรพาได้เยี่ยงไรกัน ? ”
“เจ้าดำ เจ้าอย่าได้เอาเรื่องนายท่านมาล้อข้าเล่นเชียวนะ เลือดลมของข้าแทบจะเหือดแห้งอยู่แล้ว หากประสบกับกฎของสวรรค์บูรพาอีก ครานี้ข้าคงจะดับสูญจริง ๆ ”
“เฮ้อ เหตุใดพวกเจ้าถึงมิเชื่อคำพูดของข้าเล่า ? ”
“พวกเจ้ายังจำได้หรือไม่ ตอนนั้นนายท่านชอบพูดว่า นับตั้งแต่เขาถือกำเนิดขึ้นมาก็เป็นผู้ไร้พ่ายในทุกโลก การไร้พ่ายนั้นช่างโดดเดี่ยว หากเป็นไปได้เขาอยากจะสัมผัสชีวิตธรรมดาสักครั้ง”
“อีกอย่างพวกเจ้ายังจำตำหนักเทพวาสนา และจิตกระบี่ไร้พ่ายที่นายท่านเคยแสดงออกมาได้หรือไม่ ? ”
“เจ้าดำ เจ้ากล้าสาบานหรือไม่ ? ”
“ถุย เจ้าทอง ข้าเอ่ยถึงเพียงนี้แล้ว เจ้ายังจะให้ข้าสาบานอีกเยี่ยงนั้นหรือ ตาเฒ่าอย่างเจ้านี่ช่างมิรู้บุญคุณคนจริง ๆ ”
“พวกท่านคิดว่าเยี่ยงไร ? ”
“ข้ามองว่าที่เจ้าดำพูดมาก็มีเหตุผล อีกอย่างด้วยความหวั่นเกรงนายท่านของเจ้าดำแล้ว ต่อให้พวกเราถูกส่งมาอยู่สวรรค์บูรพา เขาก็มิกล้านำเรื่องของนายท่านมาล้อเล่นอย่างแน่นอน”
“หากนายท่านมายังสวรรค์บูรพาจริง เช่นนั้นต่อให้ถูกกฎของสวรรค์บูรพาฟาดฟันแล้วจะเป็นไรไป ? ”
“ก็จริง ในเมื่อเป็นเช่นนั้น พวกเรารีบขึ้นไปคารวะนายท่านกันเถอะ”
“จริงด้วย หากเป็นไปได้ บางทีพวกเราอาจจะมีโอกาสกลับไปอยู่ข้างกายนายท่านอีกครั้งก็เป็นได้”
“ใช่ รีบไปคารวะนายท่านกันเถอะ”
“……”