ตอนที่ 529
ตอนที่ 529 สิ่งที่เย่ฉางชิงคิด
October 22, 2026
ตอนที่ 529 สิ่งที่เย่ฉางชิงคิด
ถูกต้อง !
ครั้งนี้ผู้ที่มา ก็คือ เหล่าผู้แข็งแกร่งจากเผ่าและสำนักเซียนต่าง ๆ ในสวรรค์บูรพา
สาเหตุที่พวกเขามาที่นี่ก็เพราะสัมผัสได้ถึงตำหนักเทพวาสนาก่อนหน้านี้
มิเพียงเท่านั้น เมื่อเหล่าปีศาจทะเลที่กำลังมึนงงกับการกระทำของเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรทั้งหลายในตอนแรก สัมผัสได้ว่าบรรพบุรุษของเผ่าตนเองตื่นขึ้นมาแล้ว พวกเขาจึงเหาะตามมาอย่างติด ๆ
เมื่อทอดมองออกไปก็ได้พบว่าบัดนี้ เหล่าผู้แข็งแกร่งของเผ่าและสำนักต่าง ๆ กำลังเหาะเข้ามาราวกับฝูงตั๊กแตนบินข้ามพรมแดนก็มิปาน
เพราะสำหรับเหล่าผู้แข็งแกร่งที่ไร้เทียมทานแล้ว ตำหนักเทพวาสนานั้นถือเป็นสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่ง เมื่อพวกเขาต่างคิดได้ดังนั้น พลันก็ระเบิดพลังออกมาจนทำให้รอบกายเปล่งแสงจนสว่างไสว ไอพลังอันแข็งแกร่งแทบจะปกคลุมท้องฟ้าบริเวณนั้นเอาไว้ภายในพริบตา
ช่างเป็นปรากฏการณ์อันน่าตื่นตระหนกยิ่งนัก
เมื่อเข้ามาใกล้ พวกเขาก็สัมผัสได้ถึงไอพลังของตำหนักเทพวาสนาได้อย่างชัดเจน บนใบหน้าชราเหล่านั้นพลันเต็มไปด้วยรอยยิ้มตื่นเต้นดีใจ
“ตำหนักเทพวาสนา ตำหนักเทพวาสนาในตำนาน ! ”
“ใช่แล้ว ความรู้สึกชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ คิดมิถึงว่าจะมีคนนำตำหนักเทพวาสนามามอบให้ถึงที่นี่ สวรรค์ช่างเมตตาข้าจริง ๆ ”
“ขอเพียงได้ตำหนักเทพวาสนามาครอง พวกเราก็สามารถไปยังเส้นทางโบราณ เพื่อตามหาโอกาสขึ้นแดนเซียนโบราณได้แล้ว”
“จุดสูงสุดของเซียนที่ไร้คู่ต่อกร ขอเพียงได้ตำหนักเทพวาสนามาครอง ก็จะสามารถก้าวขึ้นไปยังจุดสูงสุดของวิถีเซียนได้สำเร็จ”
“ดี ดีมาก ดีจริง ๆ ! ”
“……”
“……”
ทว่ามิกี่อึดใจต่อมา
เมื่อพวกเขาสังเกตเห็นเย่ฉางชิงที่ยืนอยู่บนเรือวิเศษ และสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าสิ่งที่อยู่บนฝ่ามือของเย่ฉางชิงนั้นคือ ตำหนักเทพวาสนาในตำนาน
“ตำหนักเทพวาสนา ! ตำหนักเทพวาสนาอยู่ในมือของบุรุษหนุ่มผู้นั้น ! ”
“เยี่ยมไปเลย ! ”
“บุก ! ”
“……”
“……”
ระหว่างที่ผู้แข็งแกร่งวิถีเซียนมากหน้าหลายตา พุ่งเข้ามาหาเย่ฉางชิง พลางส่งเสียงคำรามดังกึกก้อง
ภาพที่น่าเหลือเชื่อภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้น
เมื่อด้านหลังของชายชราที่รอบกายเปล่งแสงออกมา และมีวงแสงหลักเต๋าอยู่ด้านหลัง พลันปรากฏร่างประหลาดร่างหนึ่งขึ้น
จากนั้นก็มีไอพลังอันเย็นยะเยือกพุ่งเข้ามาปะทะ ก่อนที่เลือดจะกระเซ็นไปทั่ว พลังปราณอันน่ากลัวระเบิดออกภายในพริบตา
“ท่านพี่ลู่ สำนักของเราทั้งสองเป็นมิตรกันมานาน เหตุใดท่านต้องลอบโจมตีข้าด้วย ? ”
ชายชราที่เหลือเพียงศีรษะ ดวงตาแดงก่ำ พลางจ้องเขม็งไปยังชายชราร่างผอมที่มือทั้งสองข้างเปื้อนไปด้วยเลือด พร้อมกับคำรามขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด
“ท่านพี่วัง ต้องขออภัยด้วย”
ชายชราร่างผอมมีสีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาลุ่มลึกดูเย็นชา พลางเอ่ยพร้อมแสยะยิ้มออกมา “บัดนี้บรรพบุรุษของแต่ละเผ่าและของทุกสำนักเซียนได้มาร่วมตัวกันที่นี่ หากชิงสังหารเจ้าได้ก่อน ก็เท่ากับว่ากำจัดคู่ต่อสู้ของข้าได้แล้วคนหนึ่ง และข้าก็จะมีโอกาสเพิ่มมากขึ้น”
“ลู่จ่านหง เจ้าทำเช่นนี้จะต้องถูกสวรรค์ลงโทษ ! ”
“ท่านพี่วัง เจ้ากับข้าล้วนเป็นตาเฒ่าที่อยู่มานานนับหมื่นปี เจ้าทำเรื่องต่ำช้าอันใดเอาไว้ คิดว่าข้ามิรู้หรือ ? ”
“หากคำเอ่ยแค่ประโยคเดียวจะทำให้ข้าถูกสวรรค์ลงโทษแล้วล่ะก็ เชื่อว่าเจ้าเองก็คงต้องตายอย่างอนาถนับครั้งมิถ้วนแล้วกระมัง ? ”
“……”
“……”
ขณะเดียวกัน มิเพียงแค่คนกลุ่มนี้เท่านั้นที่เข่นฆ่ากันเอง ที่อื่น ๆ ก็ล้วนมีการสังหารเกิดขึ้นเช่นเดียวกัน
ในบรรดาพวกเขาบ้างก็เป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องในสำนักเดียวกัน บ้างก็เป็นพี่น้องแท้ ๆ มิเว้นแม้แต่คนที่เป็นคู่บำเพ็ญเพียรกันอีกด้วย
ที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น บางทีอาจเป็นเพราะพวกเขาอยู่มานานเกินไป จึงทำให้จิตใจของพวกเขาเย็นชาลง ทว่ากลับโหดเหี้ยมมากขึ้น
เมื่อมีผลประโยชน์มาเกี่ยวข้อง ทุกความสัมพันธ์ล้วนแต่ไร้ความหมาย
ในเวลานี้เย่ฉางชิงที่ยืนอยู่บนหัวเรือ และได้เห็นเหตุการณ์ที่เหลวไหลเช่นนี้ เขากลับรู้สึกมึนงงไปหมด
‘นี่มันหมายความว่าเยี่ยงไรกันแน่ ? ’