ตอนที่ 532 เจ้าแห่งสวรรค์บูรพา

ตอนที่ 532 เจ้าแห่งสวรรค์บูรพา

ทันทีที่สิ้นเสียง เมื่อเรือวิเศษเริ่มแล่นต่อ

ผู้เฒ่าชุดดำก็ประสานมือคารวะให้เย่ฉางชิง ก่อนจะหายตัวไปจากเรืออย่างไร้ร่องรอยอีกครั้ง

อีกด้านหนึ่ง

บนเกาะโดดเดี่ยวเกาะหนึ่ง ที่ตั้งอยู่ใจกลางดินแดนต้องห้ามแห่งนี้

ที่นี่ปกคลุมไปด้วยหมอกปีศาจสีแดง ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่าที่รุนแรงจนฉุนขึ้นจมูก

ในตอนนั้นเองเหล่าเซียนทุรชนที่มีชีวิตอยู่มายาวนานก็ได้มารวมตัวกันอยู่ที่นี่

“ทั้งหมดนี้มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ ? ”

ชายชราที่ร่างทั้งร่างมีแสงสีแดงไหลวน และผอมจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกผู้หนึ่ง ที่นั่งอยู่บนเขาลูกหนึ่งเพียงลำพัง ได้กวาดตามองคนอื่น ๆ แล้วจึงเอ่ยขึ้นว่า “พลังของตาเฒ่าปีศาจภูเขาดำเป็นเช่นไร คิดว่าทุกท่านก็คงจะรู้ดีอยู่แก่ใจ”

“ทว่าเมื่อครู่ผู้แข็งแกร่งท่านนั้นเป็นผู้ใดกันแน่ ถึงสามารถทำลายกายเนื้อของเขาได้ในหมัดเดียว แม้แต่จิตวิญญาณก็มิสามารถหนีรอดไปได้ ฝีมือที่น่ากลัวเช่นนี้ข้ามิเคยพบมิเคยเห็นมาก่อนจริง ๆ ”

“ต้องบอกว่าพลังของคนผู้นั้นน่ากลัวจริง ๆ อีกทั้งผู้แข็งแกร่งเช่นนี้มิควรจะมีอยู่ในบนสวรรค์บูรพาด้วยซ้ำ”

ชายชราที่เลือดโซมกายและกำลังแทะปลาทะเลตัวใหญ่อยู่ พลางแคะฟันของตนเองก็ได้เอ่ยขึ้นว่า “แต่พวกเจ้าเคยคิดหรือไม่ ตาเฒ่าที่แปดเปื้อนสิ่งอัปมงคลเช่นพวกเรา เหตุใดถึงอยู่มาได้หลายแสนปีโดยที่ยังมิตายอีกเล่า ? ”

“อีกอย่างเหตุใดทุก ๆ แสนปี กฎของทั่วทั้งสวรรค์บูรพาจะต้องสลายไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง และทำให้พวกเราตื่นขึ้นมาดูดกลืนเลือดเนื้อของเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรที่อยู่บนฝั่ง จนสามารถมีชีวิตรอดมาได้”

ทันทีที่สิ้นเสียง เซียนทุรชนที่ทั้งร่างปกคลุมไปด้วยขนสีขาว ดวงตาลุ่มลึกผู้หนึ่งก็ระเบิดเสียงหัวเราะขึ้น พลางเอ่ยด้วยเสียงอันแหบแห้งว่า “เจ้ามารเฒ่า ข้ามิเคยนึกมาก่อนเลยว่าคนหยาบกระด้างเช่นเจ้าจะมีความคิดที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้ ก่อนหน้านี้ข้ามองเจ้าผิดไปจริง ๆ ”

“วานรขาว เจ้าคงจะยังมิรู้กระมัง ? ”

“ตอนที่ข้าก้าวเข้าสู่เส้นทางโบราณ ข้าได้เก็บกระดาษที่ขาดครึ่งมาจากซากปรักหักพังแห่งหนึ่ง ด้านบนเขียนเอาไว้ว่ากินปลาสามารถทำให้คนฉลาดขึ้นได้”

ชายชราที่กำลังกินปลาหัวเราะเสียงดัง พลางเอ่ยว่า “แต่พวกเจ้าอย่าทำเป็นเล่นไป เพราะหลายปีมานี้ทุกครั้งที่ข้าตื่นขึ้นมาก็มักจะกินปลาทะเลและปีศาจทะเลตัวเป็น ๆ ไปหลายพันชั่ง ตอนนี้ดูเหมือนจะมีประโยชน์มิน้อย”

“แต่สิ่งที่ข้าเอ่ยไปคิดว่าทุกท่านคงจะรู้ดีอยู่แก่ใจ เนื่องจากบนเส้นทางโบราณซุกซ่อนอันตรายเอาไว้มากมาย จึงทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนมากมิกล้าก้าวเข้าสู่เส้นทางโบราณ”

“อีกทั้งในโลกเซียนก็มิได้มีการต่อสู้ที่ดุเดือดดังเช่นในสมัยบรรพกาลอีก บัดนี้จึงทำให้สวรรค์บูรพามีผู้บำเพ็ญเพียรมากมายจนนับมิถ้วน ทว่าปราณวิญญาณของที่นี่เยี่ยงไรซะก็มีอย่างจำกัด”

เอ่ยเพียงเท่านั้น ชายชราก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกัดไปที่เนื้อปลาที่ชุ่มไปด้วยเลือดอีกครั้ง

“หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เมื่อปราณวิญญาณฟ้าดินถูกใช้จนหมด ถึงตอนนั้นสวรรค์บูรพาก็จะกลายเป็นโลกเซียนที่ไร้ซึ่งชีวิตชีวาและมิน่าอยู่อีกต่อไป”

ชายชราที่สวมชุดสีเขียวที่อยู่มิไกลนักผู้หนึ่งก็ได้เอ่ยสำทับว่า “และการมีอยู่ของพวกเราเหล่าผู้อมตะ รวมถึงเหล่าสิ่งมีชีวิตโบราณที่อยู่ในส่วนลึกของแดนต้องห้ามต่าง ๆ ในสายตาของผู้คนบนโลก พวกเราเป็นเพียงผู้ที่ทำให้เกิดความโกลาหลอันดำมืด แต่ความจริงแล้วพวกเรากำลังรักษาความสมดุลให้แก่สวรรค์บูรพาต่างหากเล่า”

“มารเฒ่า หากข้าเดามิผิดแล้วล่ะก็ ความหมายของเจ้าก็คือต่อให้พลังของคนเมื่อครู่จะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด แต่หากเขาต้องการสังหารพวกเราที่นี่ก็ต้องดูว่าคนผู้นั้นจะอนุญาตหรือไม่งั้นหรือ ? ”

ชายชราที่กินปลาเช็ดเลือดที่เลอะมุมปาก พลางเอ่ยอย่างเห็นด้วยว่า “ถูกต้องแล้ว”

คนที่เหลือต่างก็สบตากันเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าตาม ๆ กัน

ตอนนั้นเองเงาดำร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นยังด้านบนของพวกเขา โดยมิมีสัญญาณเตือนล่วงหน้าราวกับภูตผีก็มิปาน

ผู้ที่มาก็คือผู้เฒ่าชุดดำที่ได้รับคำสั่งจากเย่ฉางชิงให้มาสังหารเหล่าเซียนทุรชน

“ดูท่าพวกเจ้าคงมารวมตัวกันที่นี่หมดแล้วกระมัง”

ผู้เฒ่าชุดดำที่มีท่าทางเย็นชา ปรายตามองกลุ่มเซียนทุรชนที่อยู่ด้านล่าง พลางขึ้นเอ่ยว่า “ข้ายอมรับว่าที่พวกเจ้าเอ่ยมานั้นมีเหตุผลจริง ๆ ”

“แต่พวกเจ้ามิควรที่จะตื่นขึ้นมาในเวลานี้ และยิ่งมิควรปรากฏตัวให้นายท่านของข้าเห็น ทว่าช่วยมิได้ ในเมื่อพวกเจ้าตื่นขึ้นมาแล้ว ดังนั้นก็จงดับสูญอยู่ที่นี่ไปตลอดกาลซะ”

เอ่ยถึงตรงนี้ ผู้เฒ่าชุดดำก็ใช้มือทั้งสองข้างทำท่ามุทราในทันที กระดานหมากเฉียนคุนก็ขยายใหญ่ขึ้นหลายร้อยหลายพันเท่าภายในพริบตา และปิดกั้นเกาะนั้นเอาไว้ทั้งหมด

เหล่าเซียนทุรชนที่อยู่มายาวนานสัมผัสได้ทันทีว่าบัดนี้ทั่วทั้งเกาะได้ถูกผนึกเอาไว้ หมดแล้ว สีหน้าจึงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก