ตอนที่ 557 ข้ามิคิดเช่นนั้น

เมื่อได้ยินดังนั้น เย่ฉางชิงก็ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นวาววับขึ้นมาทันที

‘ป่าเถื่อนเพียงนี้เชียวหรือ ? ’

‘ถึงกับสังหารจนหมดได้ภายในช่วงเวลาสั้น ๆ ’

‘เจ้าคงมิใช่แค่อยากแสดงตัวโอ้อวดต่อหน้าข้าเฉย ๆ หรอกกระมัง ? ’

‘แต่เยี่ยงไรซะก็ขอให้สิ่งที่เจ้าเอ่ยมาเป็นความจริงก็แล้วกัน อย่าให้ข้าเห็นอีกนะว่ามีสภาพสะบักสะบอมหนีตายกลับมา’

คิดดังนั้น เย่ฉางชิงก็พยักหน้ารับรู้ ก่อนจะหมุนกายกวาดตามองทุกคนพร้อมกับเอ่ยว่า

“ทุกท่าน ข้ามีความคิดหนึ่ง และอยากฟังความคิดเห็นของพวกเจ้าเสียหน่อย”

สิ้นเสียงทุกคนก็มีสีหน้าสงสัยในทันที อดมิได้ที่จะลอบสบตากันเล็กน้อย

‘ท่านเย่มีความคิดอันใดงั้นหรือ ถึงอยากถามความคิดเห็นของพวกเรา’

‘เฮ้อ ! ’

‘สูงส่งถึงระดับนั้นแล้ว แต่กลับยังคงอ่อนน้อมถ่อมตนเพียงนี้’

‘จิตใจเช่นนี้ยากที่จะเทียบเคียงได้จริง ๆ ’

“ท่านเย่ เชิญเอ่ยมาได้เลยเจ้าค่ะ”

อวิ๋นจงเอี้ยนเอ่ยกับเย่ฉางชิงพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

“นายท่าน มีสิ่งใดจะสั่งการ ขอเพียงท่านเอ่ยมาคำเดียว พวกเราจะทำตามทันทีโดยมิเสียดายชีวิตเลยขอรับ”

บรรพบุรุษปีศาจทะเลตนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความเคารพ

เย่ฉางชิงพยักหน้าให้อีกครั้ง และสีหน้ายังคงเรียบนิ่ง จากนั้นก็ได้เงยหน้าขึ้นมองไปยังหมู่เมฆที่ไกลออกไป

“เรื่องเป็นเช่นนี้”

“ข้ามองว่าบนโลกนี้มีสรรพชีวิตมากมายอาศัยอยู่รวมกัน ทว่าผู้บำเพ็ญเพียรวิถีเซียนกับมนุษย์ธรรมดานั้น กลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง”

“อีกทั้งสิ่งที่เรียกว่าความโกลาหลอันดำมืดนี้ เป็นดังเช่นที่พวกเจ้าบอกเอาไว้นั่นคือวัฏจักรของยุค เนื่องจากปราณวิญญาณฟ้าดินถึงจุดวิกฤติ ไร้ซึ่งทางเลือกจึงก่อให้เกิดการชำระล้างครั้งใหญ่ขึ้น”

“แต่ต่อให้จะเป็นเช่นนั้น ข้ากลับมองว่าการชำระล้างเช่นนี้ควรพุ่งเป้าไปที่เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรวิถีเซียนเท่านั้น และมิควรทำให้คนธรรมดาทั่วไปเดือดร้อนไปด้วย ส่วนกลุ่มคนที่เรียกว่าเซียนทุรชนยิ่งสมควรเป็นผู้ที่จะต้องถูกชำระล้าง หาใช่ผู้ที่มีหน้าที่จัดการชำระล้างผู้อื่นไม่”

“พวกเจ้าคิดว่าเช่นไร ? ”

เอ่ยเพียงเท่านั้น เย่ฉางชิงเองก็มิรู้ว่าเกิดอันใดขึ้น

ทันใดนั้น

เปรี้ยง !

ส่วนลึกของชั้นเมฆพลันเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวขึ้น

คำกล่าวของเย่ฉางชิงราวกับสะท้อนกับมหามรรคาอันกว้างใหญ่ จึงทำให้เกิดเสียงฟ้าร้องดังขึ้นเป็นระลอกเช่นนี้

ส่วนร่างของเย่ฉางชิงในเวลานี้กลับมีแสงอันศักดิ์สิทธิ์แผ่ออกมา ไอหมอกลอยอบอวล ดูศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนัก

ร่างอันใหญ่โตและลึกลับร่างนั้นปรากฏขึ้นกลางอากาศ พลานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวที่ไร้รูปร่างกลุ่มหนึ่งแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ

ขณะเดียวกัน ถ้ำสวรรค์อันพิสดารทั้งหกก็ปรากฏขึ้นบนอากาศ พร้อมเสียงสวดมนต์ที่ดังระงมลอยออกมาจากถ้ำสวรรค์ทุกถ้ำ

เห็นดังนั้นเย่ฉางชิงก็เม้มริมฝีปากอย่างอดมิได้ พร้อมกับแสดงท่าทีเอือมระอาออกมา

‘เพียงแค่อยากจะปรึกษาเรื่องนี้กับคนอื่น ๆ เหตุใดถึงปรากฏนิมิตขึ้นมาได้ ? ’

‘อีกทั้งนิมิตยังน่าตกใจเพียงนี้ แล้วพวกเขาจะกล้าแสดงความคิดของตนออกมาเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

เวลาผ่านไปมิกี่อึดใจ

เมื่อเห็นว่านิมิตในครั้งนี้มิมีทีท่าว่าจะหายไปง่าย ๆ

เย่ฉางชิงจึงเลิกสนใจกับนิมิต พร้อมกับหันไปเอ่ยถามอวิ๋นจงเอี้ยนแทน

“คุณหนูอวิ๋น เจ้าคิดว่าเยี่ยงไร ? ”

อวิ๋นจงเอี้ยนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองเย่ฉางชิงที่เวลานี้มีท่าทางเคร่งขรึมและดูแปลกตา ก่อนเอ่ยออกมาจากใจจริงว่า

“เรียนท่านเย่ ผู้น้อยมองว่า”

“สรรพชีวิตมากมายบนโลกนี้ การมีอยู่ของทุกสรรพสิ่งย่อมต้องมีเหตุผล ส่วนวัฏจักรของยุคสมัย ความโกลาหลอันดำมืด หรือสิ่งที่เรียกว่าการชำระล้างครั้งใหญ่มิควรนำภัยพิบัติมาสู่มนุษย์ธรรมดาจริง ๆ เจ้าค่ะ”

“แม้จุดจบของยุคล้วนเกิดจากการที่ใช้ปราณวิญญาณฟ้าดินจนถึงจุดวิกฤติ แต่ตัวการที่แท้จริงของเรื่องนี้ก็คือเหล่าผู้แข็งแกร่งที่กำลังจะก้าวเข้าสู่ระดับสูงสุดเจ้าค่ะ”

“เยี่ยงไรซะผู้บำเพ็ญเพียรวิถีเซียนเมื่อขึ้นมาถึงระดับนี้แล้ว มิว่าจะบำเพ็ญเพียรต่อหรือไม่ ล้วนแต่ต้องใช้ปราณวิญญาณฟ้าดินจำนวนมหาศาล ดังนั้นการต่อสู้เพื่อความอยู่รอดจึงเป็นเช่นนี้เจ้าค่ะ”

เอ่ยถึงตรงนี้ อวิ๋นจงเอี้ยนก็เผยสีหน้าละอายใจออกมา พลางคำนับน้อย ๆ ให้แก่เย่ฉางชิง ก่อนจะทะยานขึ้นฟ้าหายเข้าไปยังส่วนลึกของหมู่เมฆ