ตอนที่ 558 กลับชาติมาเกิดเป็นมนุษย์ ?

ตอนที่ 558 กลับชาติมาเกิดเป็นมนุษย์ ?

หลังจากที่หนิงซู่ซู่ได้ยินคำกล่าวของเย่ฉางชิงแล้ว

ก็รู้สึกราวกับได้ยินเสียงวิ๊งดังขึ้นในโสตประสาท ราวกับเสียงแห่งมหามรรคา ที่ช่วยอธิบายหลักการจิตแท้ของมหามรรคาได้เป็นอย่างดี

‘ตัวตนที่แท้จริงของฉางชิงเป็นผู้ใดกันแน่ ถึงสามารถอธิบายความหมายที่แท้จริงของมหามรรคาได้ชัดเจนถึงเพียงนี้ ? ’

‘อีกทั้งเมื่อได้ยินคำกล่าวเช่นนี้ของเขา กลับทำให้ความรู้แจ้งในวิถีแห่งดนตรีของข้าเพิ่มขึ้นอีกครั้ง’

‘น่าเหลือเชื่อ ! ’

‘ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก ! ’

วิ๊ง !

มิกี่อึดใจต่อมา

แม้ในร่างของหนิงซู่ซู่จะมีสมบัติล้ำค่าของเผ่ามังกรเขียวอย่างสมบัติเซียนเจิ้นหยวนสะกดตบะบารมีเอาไว้ ทว่าในวินาทีนี้ระดับของนางกลับมิสามารถสะกดเอาไว้ได้อีกต่อไป

ทันใดนั้นไอพลังบนกายของนางก็เริ่มแปรเปลี่ยนและเกิดการปั่นป่วนขึ้นมา

เส้นผมดำขลับปลิวไสว กระโปรงยาวสีขาวโบกสะบัด ลำแสงมากมายไหลเวียนรอบกายอย่างต่อเนื่อง ช่างดูน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก

“ฉางชิง ข้ามิสามารถสะกดระดับตบะบารมีเอาไว้ได้อีกแล้ว ดังนั้นข้าจำต้องบรรลุระดับเดี๋ยวนี้”

หนิงซู่ซู่ค่อย ๆ ลอยขึ้นด้านบน ขณะกับเอ่ยกับเย่ฉางชิง

เย่ฉางชิงยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่ง มีเพียงแค่แววตาของเขาเท่านั้นที่กำลังไหวระริก

‘นี่มันเรื่องอันใดกัน ? ’

‘เหตุใดพวกเจ้าถึงเกิดการบรรลุตบะบารมีในวันเดียวกัน และไล่เลี่ยกันเช่นนี้ได้’

‘นี่มันจะบังเอิญเกินไปหน่อยกระมัง ! ’

‘หรือว่าช่วงเวลานี่จะมีความพิเศษอันใด ? ’

‘แต่เหตุใดข้าถึงมิรู้สึกอันใดเลย ! ’

‘หรือเพราะคำกล่าวก่อนหน้านี้ของข้าได้ไปกระตุ้นให้พวกเขาเกิดการรู้แจ้งเข้า ? ’

‘มิน่าใช่ ! ’

‘ตบะบารมีของข้าต่ำต้อยเพียงนี้ เหตุใดคำกล่าวส่ง ๆ มิกี่คำ กลับทำให้พวกเขาเกิดการรู้แจ้งได้ ? ’

‘เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรเหล่านี้ยิ่งอยู่ด้วย ข้าก็ยิ่งมิเข้าใจพวกเขาเลยจริง ๆ ’

‘แต่หากเป็นเพราะคำกล่าวของข้าจริง ข้าจะได้รับรางวัลจากบุญกุศลครั้งนี้อีกหรือไม่นะ ? ’

‘อืม ! ’

‘แอบหวังลึก ๆ ’

หลังจากร่างของหนิงซู่ซู่หายลับตาไปแล้ว

เย่ฉางชิงก็ถอนสายตากลับมา ก่อนจะสังเกตเห็นผู้เฒ่าชุดดำ และบรรดาบรรพบุรุษปีศาจทะเลเผ่าต่าง ๆ

‘เหตุใดพวกเขาถึงมิบรรลุ ? ’

‘หรือเป็นเพราะข้ามิได้เอ่ยถามพวกเขาเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

หลังจากนิ่งเงียบอยู่ชั่วขณะ เย่ฉางชิงก็เอ่ยขึ้นว่า “เสี่ยวเหย พวกเจ้าเห็นเป็นเช่นไร ? ”

ผู้เฒ่าชุดดำชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้งว่า “เรียนนายท่าน ผู้น้อยเป็นเพียงจิตวิญญาณอาวุธ ไร้ซึ่งความรู้สึก จึงมิเข้าใจความทุกข์ทรมานของสรรพสิ่งขอรับ”

ทันทีที่สิ้นเสียง เหล่าบรรพบุรุษปีศาจทะเลก็สบตากัน ก่อนจะเอ่ยด้วยใบหน้าท่าทางจริงใจว่า “นายท่าน พวกเราน้อมรับคำสั่งของท่านขอรับ”

เย่ฉางชิงพยักหน้ารับ และมิได้เอ่ยสิ่งใดออกมาอีก

จนเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งวันหนึ่งคืน พวกอวิ๋นจงเอี้ยนจึงทยอยกลับลงมายังเรือวิเศษอีกครั้ง

ทว่าหากเทียบกับก่อนหน้านี้แล้ว ไอพลังของพวกเขารวมทั้งลักษณะท่าทางที่แผ่ออกมาจากภายใน กลับดูเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก

ไอพลังที่นิ่งสงบ ตบะบารมีที่ถูกสะกดเอาไว้จนสิ้น ให้ความรู้สึกที่พิเศษยิ่งนัก

หลังจากทุกคนกลับมารวมตัวกันบนเรือวิเศษอีกครั้ง

เย่ฉางชิงก็มิลังเลใด ๆ อีก ในเมื่อพวกเขาเองก็ต้องการจะทำให้ทุกสรรพสิ่งอยู่อย่างสงบสุข และแก้ไขความโกลาหลอันดำมืดในครั้งนี้

เช่นนั้นก็สู้ส่งพวกเขาไปจัดการความโกลาหลอันดำมืดครั้งนี้ให้สงบลงเสีย เพราะการอยู่ร่วมกับคนเหล่านี้ก็ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวอยู่แล้ว

ส่วนตบะบารมีของพวกเขาจะแก่กล้าพอที่จะจัดการกับความโกลาหลอันดำมืดครั้งนี้หรือไม่

หรือจะต้องตายด้วยน้ำมือของพวกที่ก่อให้เกิดความโกลาหลอันดำมืด ก็คงต้องปล่อยให้เป็นไปตามที่ฟ้าลิขิตแล้ว

ส่วนเรื่องความปลอดภัยของเขานั้น ตอนนี้เขามิรู้สึกกังวลเลยแม้แต่น้อย

เพราะจากนี้เขาก็จะเดินทางไปเผ่าสวรรค์ ขนาดอวิ๋นจงเอี้ยนยังมิอาจเอาชนะจิตกระบี่แห่งแสงของเขาได้ มิหนำซ้ำข้างกายก็ยังมีหนิงซู่ซู่อยู่อีกทั้งคน

ยิ่งไปกว่านั้น เวลานี้ชิงเฟิงก็ได้กลายเป็นผู้สืบทอดหญิงของเผ่าสวรรค์ไปแล้ว

ดังนั้นเขามองว่าการเดินทางไปเผ่าสวรรค์ครั้งนี้ คงมิมีเรื่องที่มิคาดฝันเกิดขึ้นอีก