ตอนที่ 560
ตอนที่ 560 เจ้าเข้ามาสิ
October 22, 2026
ตอนที่ 560 เจ้าเข้ามาสิ
และในวันนี้เอง
เฉียนโจวที่อยู่ติดกับฮวงโจว
เผ่าเทพหมาป่าใช้เวลาหลายวัน ก็สามารถปล้นฮวงโจวได้ทั้งหมด
ก่อนจะเดินทางขึ้นเหนือ ข้ามเขตแดนฮวงโจวเพื่อไปยังเฉียนโจว จากนั้นก็ได้สังหารและปล้นสะดมผู้คนในเฉียนโจวต่อ
บนผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่
เผ่าเทพหมาป่าหลายหมื่นตัวที่อยู่ในร่างเดิม ก็มุ่งหน้าเข้าสู่ดินแดนเฉียนโจวอย่างรวดเร็ว
ราชันทมิฬเองก็อยู่ในนั้นด้วยเช่นกัน
“พี่ราชันทมิฬ ดูท่าหลายปีมานี้ท่านจะท่องไปทั่วเลยนะ ? ”
“ใช่แล้ว ข้าอาศัยสุดยอดสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่ง ก็สามารถเล่นงานแทบจะทุกสำนักเซียนได้โดยมิต้องหวั่นเกรงแล้ว”
“พี่ราชันทมิฬ มีเรื่องหนึ่งที่พวกเรามิเข้าใจ เหตุใดทุกครั้งที่พวกเราโจมตีสำนักเซียนของพวกมนุษย์ ท่านถึงชอบไปยังสุสานของพวกเขาเล่าขอรับ ? ”
“เรื่องนี้น่ะหรือ……เจ้าไปถามน้องหลิงมี่ที่ก่อนหน้านี้เคยไปกับข้าดูสิ”
“หลิงมี่ เจ้าอย่าเก็บเอาไว้คนเดียวสิ บอกพวกข้ามาเถอะว่าในสุสานมีสมบัติอันใดเยี่ยงนั้นหรือ ? ”
“พี่ชาย เอ่ยไปก็ไร้ประโยชน์ เอาเช่นนี้รอครั้งหน้าโจมตีสำนักเซียนได้อีกล่ะก็ ท่านไปกับพวกข้าก็จะรู้เองขอรับ”
“ช่างเถอะ เชื่อว่าอีกมิเกินพันลี้คงมีร่องรอยของสำนักเซียนอีก ถึงตอนนั้นข้าจะไปกับพวกเจ้าก็แล้วกัน”
“……”
“……”
ขณะที่เผ่าเทพหมาป่ากำลังมุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับเกลียวคลื่น
จู่ ๆ ก็มีร่างซูบผอมร่างหนึ่งโผล่มาขวางทางของพวกเขาเอาไว้
บรรพบุรุษของเผ่าเทพหมาป่าสามสี่คนที่แปลงกลายเป็นมนุษย์ต่างก็มีสีหน้าดุดัน ทว่าเมื่อพวกเขามองเห็นได้ถนัดก็พบว่าผู้ที่มาเป็นใคร ใบหน้าชราเหล่านั้นจึงเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
“อ้าว ผู้อาวุโสเหยฉีแห่งเผ่าปีศาจทะเลมิใช่หรือ ? ”
ผู้เฒ่าหัวโล้นร่างกายกำยำ ดวงตาดำมืดผู้หนึ่งก้าวออกไปกลางอากาศ พร้อมกับประสานมือคารวะให้แก่ท่านบรรพบุรุษเกล็ดดำ
“แต่ผู้อาวุโสเหยฉีท่านทำเช่นนี้มิถูกนะ นับตั้งแต่อดีตมาระหว่างความโกลาหลอันดำมืด ฮวงโจวและเฉียนโจวล้วนเป็นของเผ่าเทพหมาป่าของข้า”
ชายชราตาเดียวผู้หนึ่งก้าวเท้าออกมาด้านหน้า ก่อนจะเอ่ยอย่างมิเข้าใจว่า “หรือว่าเผ่าปีศาจทะเลของท่าน อยากจะยึดครองทั้งฮวงโจวและเฉียนโจวเยี่ยงนั้นหรือ ? ”
ท่านบรรพบุรุษเกล็ดดำนามว่าเหยฉีมิได้เผยสีหน้าใด ๆ ออกมา เพียงเอามือไพล่หลังและเอ่ยว่า “ทุกท่าน เห็นแก่มิตรภาพอันน้อยนิดในวันวาน ข้าจะขอเตือนพวกเจ้าสักอย่าง มาทางไหนก็จงกลับไปทางนั้น”
“อีกอย่างนับแต่นี้ไปทางที่ดีผนึกดินแดนเผ่าของเจ้าซะ มิเช่นนั้นพวกเจ้าจะต้องตายอย่างอนาถแน่นอน”
ชายชราหัวโล้นหัวเราะออกมา “ผู้อาวุโสเหยฉี นี่ท่านเอ่ยอันใดของท่าน ? ”
“ผ่านมาหนึ่งยุค เลือดลมภายในกายของพวกเราแทบจะเหือดแห้งหมดแล้ว ต้องใช้เลือดของผู้บำเพ็ญเพียรวิถีเซียนจำนวนมากมาช่วยหล่อเลี้ยง มิเช่นนั้นพวกข้าคงแก่ตายไปนานแล้ว”
“อีกอย่างเผ่าเทพหมาป่าของข้ามีจำนวนหลายหมื่นคน ปราณวิญญาณและทรัพยากรในการบำเพ็ญเพียรภายในเผ่านั้นขาดแคลนอย่างหนัก หากมิสามารถช่วงชิงทรัพยากรในการบำเพ็ญเพียรจำนวนมากในช่วงปลายยุคสมัยได้ เผ่าเทพหมาป่าของข้าจะต้องล่มสลายเป็นแน่”
ชายชราตาเดียวประสานมือคารวะ พลางเอ่ยว่า “ผู้อาวุโสเกล็ดดำ โปรดอภัยด้วยที่ผู้น้อยมิอาจทำตามคำสั่งของท่านได้”
เหยฉีขมวดคิ้วมุ่น ประกายเย็นชาพาดผ่านดวงตา
“ทุกท่าน สิ่งที่ควรเอ่ยข้าก็ได้เอ่ยไปหมดแล้ว ในเมื่อพวกเจ้ามิรู้ความเช่นนี้ ก็อย่าได้โทษข้าก็แล้วกัน”
ทันใดนั้นแสงสีดำก็เปล่งออกมารอบกายของเหยฉี ด้านหลังปรากฏวงแสงแห่งมหามรรคาขนาดใหญ่สีดำ พลังอันน่ากลัวแผ่ปกคลุมพื้นที่แห่งนี้ภายในพริบตา
“ข้าได้รับคำสั่งจากนายท่าน ให้กำจัดผู้ที่ก่อให้เกิดความโกลาหลอันดำมืดทั้งหมด”
เสียงของเหยฉีดังกึกก้องไปทั่วทั้งบริเวณ ราวกับสุดยอดคำประกาศิต ที่เต็มไปด้วยพลานุภาพแห่งการทำลายล้าง
เมื่อเห็นดังนั้น เหล่าบรรพบุรุษของเผ่าเทพหมาป่าต่างก็มีสีหน้าตื่นตระหนก พลางหันไปมองหน้ากันทันที
แม้พวกเขาจะเคยเห็นฝีมืออันน่ากลัวของบรรพบุรุษเผ่าปีศาจทะเลท่านนี้มาแล้ว
ทว่าสิ่งที่พวกเขาคาดมิถึงก็คือ เวลาที่อีกฝ่ายเอาจริงขึ้นมากลับน่ากลัวได้ถึงเพียงนี้