ตอนที่ 561 น้องชาย คิดมิถึงว่าจะเป็นเจ้า ?

ตอนที่ 561 น้องชาย คิดมิถึงว่าจะเป็นเจ้า ?

เหยฉีคำรามเสียงดังลั่น พลังบนกายพุ่งสูงขึ้นอีกครั้งภายในพริบตา

ทันใดนั้นจู่ ๆ ก็มีนิ้วมือขนาดใหญ่นิ้วหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากข้างล่าง อีกทั้งยังห่อหุ้มพลังอันแข็งแกร่งเอาไว้

จากนั้นเมื่อนิ้วขนาดใหญ่นิ้วนี้ชี้ขึ้น

สายฟ้าโดยรอบพลันคำราม ไอพลังอันน่ากลัวแผ่ออกมา ทำให้พื้นที่ที่เหล่าบรรพบุรุษเผ่าเทพหมาป่ายืนอยู่กลายเป็นเขตแดนต้องห้าม

มิเพียงเท่านั้น พื้นดินยังเกิดการสั่นสะเทือน รอยแยกอันน่าสะพรึงกลัวแตกออกยาวหลายพันจั้งในเสี้ยววินาทีทันที

วินาทีต่อมา ขณะที่นิ้วมือขนาดใหญ่ชี้ขึ้นไปนั้น ค่ายกลเทพหมาป่าพิฆาตที่เหล่าบรรพบุรุษของเผ่าเทพหมาป่าสร้างขึ้นก็พังทลายลงภายในพริบตา

ทำให้ภายในใจของเหล่าบรรพบุรุษเผ่าเทพหมาป่าเวลานี้ เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและกลัดกลุ้ม

เดิมทีพวกเขาคิดว่าจะสามารถจะอาศัยค่ายกลเทพหมาป่าพิฆาตปะทะกับผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานเช่นเหยฉีได้สักรอบหนึ่ง

ทว่าสิ่งที่พวกเขาคาดมิถึงก็คือ หัตถ์เทวะของเหยฉีจะร้ายกาจถึงเพียงนี้ และเลือกโจมตีด้านล่างของพวกเขาอย่างกะทันหันเช่นนี้

อีกทั้งยังทำให้ค่ายกลเทพหมาป่าพิฆาตถูกทำลายลงภายในพริบตา

“ย๊าก ! ”

ชายชราหัวโล้นที่มีร่างกายกำยำที่ถูกพลังของค่ายกลสะท้อนกลับ ทำให้ร่างกายของเขาสั่นเทาก่อนจะกระอักเลือดออกมา

“เหยฉี เจ้าบำเพ็ญเพียรวิชาที่ร้ายกาจและโหดเหี้ยมเช่นนี้เองสินะ ถึงทำให้กลายเป็นผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานแห่งยุคมานานถึงเพียงนี้ ! ”

ชายชราหัวโล้นใบหน้าซีดเผือดขณะเช็ดเลือดที่มุมปาก ก่อนจะชี้หน้าเหยฉีพร้อมทั้งส่งเสียงคำรามออกมา

ร้ายกาจ ?

โหดเหี้ยม ?

เมื่อได้ยินชายชราหัวโล้นวิจารณ์หัตถ์เทวะเช่นนี้

สีหน้าของเหยฉีพลันเย็นชาลงทันที โดยเฉพาะดวงตาลุ่มลึกคู่นั้น ที่ในเวลานี้เต็มไปด้วยไอสังหารอันน่าสะพรึงกลัว

เขายอมรับว่าหัตถ์เทวะที่ตนได้ใช้การครูพักลักจำมาจากนายท่านอาจจะมิงดงามก็จริง

โดยเฉพาะตอนที่สำแดงกระบวนท่าออกมา มิหนำซ้ำยังต้องตะโกนคำว่า “เจ้าเข้ามา” เพื่อเรียกพลังก่อนอีกด้วย

ทว่าเยี่ยงไรซะ วิชาหัตถ์เทวะนี้ก็มาจากนายท่าน

คนบนโลกนี้สามารถดูถูกข้าเหยฉีได้ แต่หากกล้าว่าร้ายนายท่าน ต่อให้ต้องสู้จนตัวตายก็ต้องลากอีกฝ่ายลงนรกไปด้วยให้ได้

“กล้าดูแคลนหัตถ์เทวะของนายท่าน วันนี้ข้าจะให้พวกเจ้าได้รู้ว่าผู้ที่ดูถูกนายท่าน จะต้องถูกลงโทษเช่นไร ! ”

เหยฉีเอ่ยออกมาอย่างช้า ๆ ขณะเดียวกันร่างของเขาก็แผ่ไอสังหารอันเย็นยะเยือกออกมา

ทันใดนั้น บนผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ก็แทบจะถูกน้ำแข็งผนึกเอาไว้ก็มิปาน

เห็นดังนั้น เหล่าบรรพบุรุษเผ่าเทพหมาป่าที่พลังเริ่มลดลง เนื่องจากถูกค่ายกลครอบงำ พลันมีสีหน้าตื่นตระหนก ก่อนจะหันมาสบตากัน

“ทุกท่าน ตอนนี้ดูเหมือนว่าตาเฒ่าผู้นี้คงจะเอาจริงแล้ว”

“เดิมทีตั้งใจจะอาศัยค่ายกลเทพหมาป่าพิฆาตเพื่อต่อกรกับเขา แต่ผู้ใดเลยจะคิดว่าเขาจะใช้วิชาที่โหดเหี้ยมเช่นนี้ ทว่าเพื่ออนาคตของพวกเราเผ่าเทพหมาป่า จะต้องมีคนขวางเขาเอาไว้ เพื่อคนในเผ่าจะได้มีโอกาสรอดไปได้”

“ตาเดียว พวกเราสองคนอยู่รับมือกับเขาเถอะ”

“……”

“……”

ระหว่างที่เหล่าบรรพบุรุษเผ่าเทพหมาป่ากำลังปรึกษากันอยู่นั้น

ก็มีคนเห็นต่างเอ่ยขึ้น

“ผู้อาวุโส ได้โปรดปรานีด้วย”

“ข้าหาใช่คนของเผ่าเทพหมาป่าไม่ ก่อนหน้านี้ด้วยความจำเป็นจึงต้องเข้าร่วมกับพวกเขา”

ถูกต้อง

เสียงนี้เป็นเสียงของราชันทมิฬที่แฝงตัวเข้ามาอยู่ในเผ่าเทพหมาป่า

เขาพลันยืดร่างกายกำยำขึ้น ขาหน้าทั้งสองข้างไพล่หลังเอาไว้ ราวกับนกกระเรียนท่ามกลางฝูงหงส์ก็มิปาน

“พวกท่านอย่าได้ใช้สายตาเช่นนี้มองข้าเลย เพราะเนื้อแท้แล้วข้าเป็นคนดี หากมิใช่เพราะไร้ทางเลือก จะร่วมทำความชั่วกับพวกเจ้าได้เยี่ยงไรกัน ? ”

ราชันทมิฬเอ่ยด้วยท่าทางสงบนิ่ง พลางกวาดตามองคนในเผ่าเทพหมาป่าที่มีท่าทางตกตะลึง พลางเอ่ยอย่างจริงใจว่า “อีกอย่างนายท่านของข้าเป็นผู้สูงส่งที่สุดของโลกทั้งปวง การที่ข้าร่วมสมคบคิดกับพวกเจ้าก็เพื่อตามหาเบาะแสของนายท่านก็เท่านั้น ! ”

ทันทีที่สิ้นเสียง คนของเผ่าเทพหมาป่าที่หลายวันมานี้เห็นราชันทมิฬราวกับพี่น้องต่างก็เกรี้ยวกราดขึ้นมา

เพราะพวกเขาล้วนแต่เป็นคนของเผ่าเทพหมาป่าอันสูงส่ง ภายในกายไหลเวียนไปด้วยสายเลือดของเทพหมาป่า

คิดมิถึงว่าจะถูกเจ้าสุนัขหน้าด้านไร้ยางอายหลอกเอาเช่นนี้ได้

“ย๊าก ! ”

“ราชันทมิฬ เจ้าสารเลวสมควรตายซะ วันนี้พวกข้าจะต้องฆ่าเจ้าให้จงได้”

“ฆ่าเขาซะ ต้องเอาศีรษะเขามาสังเวยแก่เทพปีศาจให้ได้”