ตอนที่ 599 พวกเจ้าตามข้าไปเผ่าสวรรค์

ตอนที่ 599 พวกเจ้าตามข้าไปเผ่าสวรรค์

หลังจากอวิ๋นจงเอี้ยนเอ่ยออกไป

ทันใดนั้น คนที่เหลือต่างก็นิ่งงันราวกับหินในทันที สีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความละอายใจ

ทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้น พวกเขากลับมิมีใครส่งเสียงคัดค้านเลยแม้แต่คนเดียว เอาแต่ก้มหน้าลงอยู่เช่นนั้น

เพราะพวกเขาต่างรู้ดีว่าการบำเพ็ญเพียรนั้นมิใช่เรื่องง่าย ดังนั้นจึงมิมีผู้ใดอยากเอาชีวิตตนเองเป็นเครื่องสังเวยให้แก่บรรพบุรุษท่านนี้

แต่มิกี่อึดใจต่อมา

เสียงชราที่เต็มไปด้วยความน่าเกรงขามเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“มิจำเป็น”

“เจ้ามีคำสาปติดกายทว่ากลับสามารถมีตบะบารมีเช่นทุกวันนี้ได้ ก็สามารถอธิบายถึงคุณสมบัติและโชคชะตาของเจ้าแล้ว ส่วนพวกเขาแม้จะมีคุณสมบัติที่มิเลว แต่การจะไปถึงระดับที่เจ้าอยู่ในตอนนี้ โอกาสนั้นช่างเลือนรางยิ่งนัก”

เอ่ยเพียงเท่านั้น บรรพบุรุษของเผ่าสวรรค์ท่านนั้นก็มิเอ่ยสิ่งใดอีก

ทว่าหลังจากนั้นภาพอันน่าแปลกประหลาดก็เกิดขึ้น

เมื่อเหล่าผู้อาวุโสของเผ่าสวรรค์ หรือว่าจะเป็นอัจฉริยะหนุ่มสาว ที่ต่างหมอบอยู่ทางด้านหลังอวิ๋นจงเอี้ยน ก็ได้ทยอยหายไปอย่างเงียบ ๆ โดยมิทราบสาเหตุ

ผ่านไปมิกี่อึดใจ

สระสายฟ้าต้องห้ามบนท้องฟ้านั้นก็มีหมอกเลือดระเบิดขึ้นมาในทันใด และเพียงพริบตาก็มลายหายไปในอากาศ……

จนเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วยาม

ปรากฏการณ์อันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้จึงได้หยุดลง

วินาทีต่อมาป้ายโบราณลึกลับเหล่านั้น ก็กลายเป็นผุยผงและลอยไปตามลมโดยมิทราบสาเหตุเช่นกัน

และในที่สุดสระสายฟ้าต้องห้ามแห่งนั้นก็ได้มลายหายไป

ในตอนนั้นเองก็พบว่ามีบุรุษชุดดำร่างกายสูงใหญ่ผู้หนึ่ง ได้ยืนตระหง่านอยู่ข้างโลงสัมฤทธิ์โบราณใบนั้น

ผมหนานุ่มและยาวสลวยของเขาปลิวไสว ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายวาวโรจน์ออกมา

รอบกายมีงูขนาดใหญ่ที่เกิดจากไอสีดำคอยวนเวียนอยู่ ด้านหลังมีวงแสงที่เกิดจากมหามรรคาวงแล้ววงเล่าหมุนอย่างช้า ๆ และแผ่ไอพลังหลักเต๋าอันประหลาดออกมา ราวกับกำลังกลืนกินทุกสิ่งรอบกายอย่างต่อเนื่อง

และอาจเป็นเพราะบรรพบุรุษของเผ่าสวรรค์ท่านนี้แข็งแกร่งเกินไป

เพียงแค่เขายืนอยู่นิ่ง ๆ ตรงนั้น ก็ทำให้ความว่างเปล่าโดยรอบเกิดการบิดเบี้ยว แตกร้าว พังทลาย……

อีกทั้งยังเกิดสายฟ้าที่แข็งแกร่งไร้ที่เปรียบ ที่แผ่ไอพลังกฎของโลกที่เกิดขึ้นในความว่างเปล่า โจมตีใส่เขามิหยุดเหมือนต้องการที่จะขับไล่เขาไป

ทว่าบรรพบุรุษของเผ่าสวรรค์ผู้นี้กลับหาได้ใส่ใจไม่ ปล่อยให้สายฟ้าพิฆาตเหล่านั้นโจมตีร่างกายของตนอย่างมิสะทกสะท้าน

“ข้าสร้างกายเนื้อได้สำเร็จแล้ว แต่เนื่องจากไอพลังของข้าแข็งแกร่งเกินไป ทำให้โลกใบนี้มิสามารถยอมรับได้ และเพื่อป้องกันทัณฑ์สวรรค์ฟาดฟันลงมา ข้าจำเป็นต้องไปจากโลกใบนี้แล้ว”

“แน่นอนว่าพวกเจ้ามิต้องเป็นกังวล รอข้าทำลายอาวุธเทพของตาเฒ่าผู้นั้นได้แล้ว คำสาปบนกายของพวกเจ้าย่อมจะสลายไปด้วย ถึงตอนนั้นข้าจะเปิดเส้นทางสายหนึ่งขึ้น เพื่อให้พวกเจ้าได้กลับไปยังแดนเซียนโบราณอีกครั้งอย่างแน่นอน”

บุรุษชุดดำเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ ขณะเดียวกันก็สะบัดแขนเสื้อหนึ่งครั้ง ให้โลงสัมฤทธิ์โบราณลอยไปตรงกับร่างของตู๋กูชิงเฟิงที่อยู่ด้านล่าง

เปรี้ยง !

จากนั้นลำแสงสายหนึ่งก็สาดส่องไปบนร่างของตู๋กูชิงเฟิง

เมื่อพลังอันประหลาดกลุ่มหนึ่งเข้าห่อหุ้มร่างของนางเอาไว้ ตู๋กูชิงเฟิงก็ค่อย ๆ ลอยขึ้นไปด้านบน และเข้าไปอยู่ภายในโลงสัมฤทธิ์โบราณใบนั้น

จากนั้นโลงสัมฤทธิ์โบราณก็พลิกกลับ

ปากโลงหงายขึ้น ก่อนที่ฝาโลงจะถูกปิดลงอีกครั้ง

จากนั้นบุรุษชุดดำก็กวาดตามองคนของเผ่าสวรรค์ที่เหลืออยู่เพียงมิกี่คน

ก่อนจะหมุนกายและพาโลงสัมฤทธิ์โบราณก้าวเข้าไปในรอยแยกยาวนับร้อยจั้งเส้นหนึ่งที่เกิดขึ้นในความว่างเปล่า

มินาน รอยแยกในความว่างเปล่าก็หายไป ทุกอย่างกลับสู่ความสงบอีกครั้ง

ทว่าบนจัตุรัสที่พวกอวิ๋นจงเอี้ยนอยู่กลับยังคงเงียบสงัด บรรยากาศหนักอึ้ง

มิว่าจะเป็นอวิ๋นจงเอี้ยน หรือคนในเผ่าสวรรค์ที่เหลืออยู่ ต่างก็เริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมา

บรรพบุรุษท่านนี้เอ่ยเสียน่าฟัง รอทำลายอาวุธเทพของผู้แข็งแกร่งท่านหนึ่งได้แล้ว ก็จะสามารถขจัดคำสาปที่มีมาแต่กำเนิดที่อยู่บนกายของพวกเขาได้

จากนั้นก็จะเปิดเส้นทางสายหนึ่งขึ้น ให้พวกเขาได้กลับไปยังแดนเซียนโบราณอีกครั้ง

แต่ในระหว่างนี้พวกเขาจะรับมือความโกรธเกรี้ยวของท่านเย่ผู้นั้นเช่นไรกัน ?