ตอนที่ 616 ถึงเส้นทางโบราณ

ตอนที่ 616 ถึงเส้นทางโบราณ

ทุกคนนั่งเรือสีดำต่อไป

ระหว่างที่เรือสีดำแล่นต่อไปนั้น ไอหมอกกด้านหน้าก็เริ่มหนาทึบขึ้นเรื่อย ๆ เรียกได้ว่าแทบจะมองมิเห็นสิ่งใดเลยก็ว่าได้

จึงทำให้ยากที่จะคาดเดาได้ว่าเวลาบนทะเลดำได้ผ่านไปกี่ชั่วยามแล้วกันแน่

มิรู้ว่าผ่านไปนานเพียงใด หรือเรือสีดำกำลังมุ่งหน้าไปทางทิศใด

“นายท่าน พวกเราถึงแล้วใช่หรือไม่ขอรับ ? ”

ระหว่างที่เย่ฉางชิงหลับตาสนิท นั่งสมาธิอยู่กลางอากาศ และยังคงโคจรพลังวิญญาณเพื่อบำเพ็ญเพียรอยู่นั้น

ข้างหูพลันมีเสียงตื่นเต้นดีใจของราชันทมิฬดังขึ้นมา

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่ฉางชิงก็หยุดการบำเพ็ญเพียรลงทันที ก่อนจะลืมตาเรียวยาวคู่นั้นขึ้น

เมื่อหันไปมองก็พบว่าไอหมอกหนาทึบที่แทบจะมองมิเห็นอะไรก่อนหน้านี้ เวลานี้ได้เบาบางลงไปกว่าครึ่งแล้ว

และตรงบริเวณที่พอจะมองเห็นนั้น

เหมือนมีแสงสลัวส่องลงมาจากบนฟ้า

จ้าวปีศาจคิ้วแดงที่ยืนอยู่ข้างราชันทมิฬหรี่ตาลงและเอ่ยว่า “แม้บนทะเลดำทุกอย่างจะดูมืดสลัว แต่หากดูตามเวลาพวกเราคงใกล้จะถึงเส้นทางโบราณแล้ว”

สิ้นเสียงของจ้าวปีศาจคิ้วแดง

เรือสีดำก็เริ่มแล่นเร็วขึ้น ทิศทางของเรือก็เปลี่ยนไปอย่างมิทราบสาเหตุ

จ้าวปีศาจหน้าหยกมีสีหน้าเปลี่ยนไป ก่อนจะตะโกนออกมาอย่างตกใจว่า “ทิศทางของเรือสีดำแปลก ๆ ไป พวกเราควรจะลงเรือตรงนี้เลยหรือไม่ ? ”

หนิงซู่ซู่ขมวดคิ้วมุ่นและเอ่ยว่า “ดูเหมือนสภาพแวดล้อมของที่นี่จะเกิดการเปลี่ยนแปลงไป คล้ายกับมีความกดดันที่มองมิเห็นจากพลังบางอย่างปกคลุมอยู่”

“หากลงจากเรือสีดำ และระหว่างที่เราเดินทางต่อเกิดความกดดันที่เพิ่มขึ้นมิหยุดนี้ จะทำให้พวกเราจมลงไปในทะเลดำหรือไม่ ? ”

เย่ฉางชิงหัวเราะออกมาอย่างมิได้รู้สึกกังวลใด ๆ “มิเป็นไร พวกเจ้าแค่ตามข้ามาก็พอ”

เอ่ยเพียงเท่านั้น เย่ฉางชิงก็เพ่งสมาธิ แล้วนำปทุมสูติออกมา

ขณะเดียวกันก็นำตำหนักเทพวาสนาออกมาด้วย และใช้ปกคลุมด้านบนเอาไว้

จากนั้นเขาก็กระโดดเพียงครั้งเดียวก็สามารถขึ้นไปบนปทุมสูติที่ขยายใหญ่ขึ้นร้อยเท่าได้ภายในพริบตา ก่อนจะบอกให้ทุกคนทยอยขึ้นมาบนปทุมสูติ

“นี่เป็นสมบัติล้ำค่าเช่นไรกันแน่ ถึงได้แผ่ไอพลังมหามรรคาอันรุนแรงและบริสุทธิ์เช่นนี้ออกมาได้ ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก ! ”

เมื่ออยู่บนปทุมสูติแล้ว ก็พบว่ามีสัญลักษณ์และแสงระยิบระยับโดยรอบ รวมทั้งไอพลังมหามรรคาที่แผ่อยู่รอบกาย

จ้าวปีศาจเสวียนอู๋ก็ถึงกับอ้าปากค้าง อดมิได้ที่จะส่งกระแสจิตให้กับจ้าวปีศาจคิ้วแดง “คิ้วแดง นี่เป็นสมบัติล้ำค่าเช่นไรกัน ถึงได้วิเศษเช่นนี้ ? ”

จ้าวปีศาจคิ้วแดงส่ายหน้าไปมาและส่งกระแสจิตตอบกลับไป พร้อมเสียงหัวเราะอันขมขื่นว่า “เจ้าคิดว่านายท่านเป็นใครกัน เขาย่อมต้องมีสุดยอดสมบัติล้ำค่าที่น่าเหลือเชื่อมากมายอยู่แล้ว”

“แม้ข้าจะมีสายตากว้างไกลอยู่บ้าง แต่สมบัติวิเศษที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้ ข้าเองก็เพิ่งเคยเห็นเป็นคราแรกเช่นกัน”

“จริงสิ”

จ้าวปีศาจเสวียนอู๋เอ่ยอย่างครุ่นคิดว่า “ข้าเคยมีโอกาสได้อ่านแผ่นหินแกะสลักที่สืบทอดกันมาแต่โบราณ ตามที่บันทึกไว้กล่าวว่าเมื่อโลกถือกำเนิดขึ้น ได้มีปทุมสูติดอกหนึ่งก่อเกิดขึ้นมาด้วย และถูกเรียกว่าสมบัติโกลาหล”

“เจ้าว่า สมบัติล้ำค่าของนายท่านชิ้นนี้ หรือจะเป็นปทุมสูติในตำนานดอกนั้น ? ”

จ้าวปีศาจคิ้วแดงชะงักไปเล็กน้อย แล้วจึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “แม้จะมิรู้ว่าที่เจ้าเอ่ยถึงเป็นสมบัติล้ำค่าเช่นไรกันแน่ แต่หากมีสมบัติล้ำค่าเช่นนี้จริง ๆ แล้วอยู่ในมือของนายท่านก็นับว่าสมเหตุสมผลแล้ว”

จ้าวปีศาจเสวียนอู๋เอ่ยอย่างเห็นด้วย “ใช่แล้ว”

และในเวลานี้ด้วยการควบคุมของเย่ฉางชิง ปทุมสูติก็ได้ลอยขึ้นไปด้านบน ก่อนจะเหาะไปทางที่มีแสงส่องลงมาอย่างมิรีบร้อน

เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป

เมื่อทุกคนเข้าใกล้แสงสว่างมากขึ้นเรื่อย ๆ ไอหมอกที่หนาทึบก็ค่อย ๆ เบาบางลง

มินานภาพอันตระการตายิ่งภาพหนึ่งก็ปรากฏสู่สายตา

เมื่อยอดเขาที่สูงชันมากมาย ได้โผล่ขึ้นมาจากน้ำทะเลสีดำก่อนจะทะลวงขึ้นไปบนหมู่เมฆ

ส่วนต่าง ๆ ของยอดเขาต่างมีเถาวัลย์พันเกี่ยว และปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำ