ตอนที่ 617 เกือบลืมเรื่องสำคัญ

ตอนที่ 617 เกือบลืมเรื่องสำคัญ

หลังจากลังเลอยู่สักพัก บุรุษชุดดำก็ชำเลืองมองไปทางเย่ฉางชิง จากนั้นจึงเอ่ยออกมาตามตรงว่า “ตอนนั้นข้าใช้รอยแยกกำแพงโลกเส้นนี้ จึงได้บังเอิญมาโผล่ที่สวรรค์บูรพาแห่งนี้”

“และการที่ร่างเดิมของข้าได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ ส่วนหนึ่งก็เพราะถูกพลังแห่งกฎภายในรอยแยกกำแพงโลกเล่นงาน”

สิ้นเสียงทุกคนก็หันไปสื่อสารกันทางสายตาเล็กน้อย อดมิได้ที่จะเผยสีหน้าสงสัยออกมา

แม้แต่เย่ฉางชิงเองก็อดมิได้ที่จะปรายตามองบุรุษชุดดำด้วยความสงสัยเช่นกัน

‘ผู้แข็งแกร่งระดับราชาเซียนมีพลังแข็งแกร่งเพียงใดกัน’

‘ทุกคนต่างก็มิเคยได้ยินได้ฟังมาก่อน อย่างน้อยในสวรรค์บูรพาก็ยังมิมีผู้ใดที่อยู่ในระดับนี้’

‘หมายความว่าระดับเช่นนี้จะต้องเป็นผู้แข็งแกร่งที่อยู่บนแดนเซียนโบราณในตำนานงั้นหรือ’

‘ผู้แข็งแกร่งระดับราชาเซียนหากเข้าไปในรอยแยกกำแพงโลก ก็ยังมิสามารถออกมาได้’

‘แต่เจ้ากลับเข้าไปแล้วสามารถมาโผล่ที่สวรรค์บูรพาได้’

‘นี่มิเรียกว่าโอ้อวดแล้วจะเรียกว่าอะไรกัน ! ’

เวลาผ่านไปมิกี่อึดใจ

เย่ฉางชิงจึงเอ่ยขึ้นเสียงเรียบว่า “พวกเราไปยังเส้นทางโบราณกันเถอะ”

เรื่องมาถึงขั้นนี้ก็คงต้องไปต่อแล้ว

และคงมิสามารถให้บุรุษชุดดำเข้าไปในรอยแยกกำแพงโลกอีกครา เพื่อพิสูจน์สิ่งที่เขาพูดมาได้กระมัง

หากอีกฝ่ายเกิดล้มเหลว กลับออกมามิได้จริง ๆ แล้วหลังจากนี้ใครจะช่วยต้านทานทัณฑ์สวรรค์พิฆาต ที่ปลายทางเส้นทางโบราณให้กันเล่า ?

ด้วยการควบคุมปทุมสูติของเย่ฉางชิง

ทุกคนก็มุ่งหน้าเข้าไปยังส่วนลึกของยอดเขา

นั่นก็คือเป้าหมายในการเดินทางของทุกคนในครานี้

เส้นทางโบราณ

ทว่าเมื่อทุกคนเข้าใกล้ดินแดนลึกลับที่ปกคลุมไปด้วยไอหมอกสีแดงนั้น

นอกจากเย่ฉางชิงแล้ว คนที่เหลือต่างก็สัมผัสได้ถึงความกดดันอันไร้รูปร่างบางอย่าง

มิเพียงเท่านั้นทุกคนยังสัมผัสได้อย่างชัดเจน ถึงสภาพแวดล้อมในด้านบำเพ็ญเพียรของที่นี่ ที่มีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก

ปราณวิญญาณฟ้าดินที่ทั้งบริสุทธิ์และเข้มข้น

ถึงขนาดแผ่ไอพลังมหามรรคาออกมาอีกด้วย

สภาพแวดล้อมในการบำเพ็ญเพียรเช่นนี้ คงมีเพียงดินแดนวาสนาเท่านั้นถึงจะมีได้

ทว่าบัดนี้ ดินแดนที่เป็นที่ตั้งของเส้นทางโบราณกลับมีสภาพแวดล้อมในการบำเพ็ญเพียรเช่นนี้ได้

“นี่มัน…?”

จ้าวปีศาจคิ้วแดงดวงตาเป็นประกาย ท่าทางเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

จ้าวปีศาจเสวียนอู๋เองก็เผยสีหน้าประหลาดใจออกมาเช่นกัน พลางเอ่ยพึมพำว่า “ที่นี่ราวกับโลกบำเพ็ญเพียรใบใหม่เลยก็ว่าได้”

จ้าวปีศาจหน้าหยกเอ่ยอย่างเพ้อฝันว่า “หากสามารถบำเพ็ญเพียรอยู่ที่นี่ได้ พวกเราจะสามารถทะลวงพันธนาการระดับเทพพิภพ ขึ้นไปสู่ระดับที่สูงขึ้นกว่านี้ได้หรือไม่ ? ”

บุรุษชุดดำเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบนิ่งว่า “โลกเล็ก ๆ เช่นสวรรค์บูรพา หลักเต๋าฟ้าดินหาได้สมบูรณ์ไม่ นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเจ้าถึงสามารถบรรลุได้เพียงระดับเทพพิภพเท่านั้น”

“แต่ว่าที่นี่เป็นทางผ่านเดียวที่จะไปยังแดนเซียนโบราณได้ และเมื่อมีคนขึ้นไปได้สำเร็จ ก็จะทำให้โลกทั้งสองเปิดออก พลังปราณจากแดนเซียนโบราณก็จะไหลลงมายังมาที่แห่งนี้ จึงทำให้สภาพแวดล้อมของที่นี่เกิดการเปลี่ยนแปลง”

“เป็นเช่นนี้นี่เอง”

ทุกคนสบตากันเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับรู้

ตอนนั้นเอง ถูสือซานผู้มีจิตใจใสซื่อก็ได้ถามขึ้นอีกว่า “ผู้อาวุโสเจ้าคะ ถ้าเช่นนั้นแดนเซียนโบราณในตำนานก็จะมีสภาพแวดล้อมเช่นนี้ด้วยเหมือนกันหรือเจ้าคะ ? ”

“หาได้เป็นเช่นนั้นไม่”

บุรุษชุดดำเอ่ยเรียบ ๆ “กล่าวเช่นนี้ก็แล้วกัน สภาพแวดล้อมของแดนเซียนโบราณถือว่าสมบูรณ์พร้อม เมื่อพวกเจ้าขึ้นไปได้แล้วต่อให้เวลานี้จะมีตบะบารมีถึงระดับเทพพิภพ แต่ในแดนเซียนโบราณอย่างมากพวกเจ้าก็สามารถปล่อยพลังได้เพียงระดับเทวาเท่านั้น”

ได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็พยักหน้าอย่างเข้าใจอีกครา

ตอนนั้นเอง เมื่อเย่ฉางชิงควบคุมปทุมสูติให้ค่อย ๆ ลดระดับความสูงลง

เวลาเพียงมิกี่อึดใจ ปทุมสูติก็ได้ลอยลงที่บนฝั่งพอดี

เมื่อทุกคนเห็นเช่นนั้นก็ทยอยกระโดดลงจากปทุมสูติทันที

ก่อนหน้านี้ตอนมองจากที่ไกล ๆ บริเวณนี้ดูแปลกประหลาดอยู่มิน้อย

ทว่าเมื่อเข้ามาใกล้ จึงพบว่าหาได้เป็นเช่นนั้นไม่