ตอนที่ 625 อ๋องฉีปรากฏกาย

ตอนที่ 625 อ๋องฉีปรากฏกาย

“หัวหน้า จะปล่อยพวกเขาเข้าไปง่าย ๆ เช่นนี้หรือขอรับ ? ”

เมื่อเห็นพวกเย่ฉางชิงเดินวางก้ามเข้าไปในเมืองโลกวิญญาณ

ทหารที่มีคางแหลมผู้หนึ่ง ก็อดมิได้ที่จะเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย

มุมปากหัวหน้าทหารกระตุกเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นชาว่า “ทำไม? เจ้าคิดว่าพวกเรามีปัญญาขวางผู้อาวุโสท่านนั้นได้งั้นหรือ ? ”

จากนั้นก็มีทหารอีกนายหนึ่งเอ่ยถามด้วยความสงสัยเช่นกันว่า “หัวหน้าขอรับ แต่หากเขาเป็นสายลับของอ๋องฉีเล่าขอรับ ? ”

“สายลับของอ๋องฉี ? ”

หัวหน้าทหารฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโหว่า “หากข้าคิดมิผิดแล้วล่ะก็ ความแตกฉานในวิถีกระบี่ของผู้อาวุโสท่านนี้มิได้ด้อยไปกว่าอ๋องเจี้ยน ผู้ที่น่ากลัวเช่นนี้ พวกเจ้าคิดว่าจะเป็นสายลับของอ๋องฉีได้เยี่ยงนั้นหรือ ? ”

เอ่ยถึงตรงนี้ หัวหน้าทหารก็กวาดตามองคนอื่น ๆ พลางเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “พวกเจ้าวัน ๆ อย่าเอาแต่บำเพ็ญเพียรจนมิลืมหูลืมตา ตอนนี้สภาพของพวกเจ้าแต่ละคนอย่างกับท่อนไม้ก็มิปาน”

“ขอรับ หัวหน้า”

แต่จู่ ๆ ก็มีทหารอีกหนึ่งนายเหมือนฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ยออกมาอย่างครุ่นคิดว่า “หัวหน้า ผู้อาวุโสท่านนั้นบอกว่าจะประลองกระบี่กับอ๋องเจี้ยนมิใช่หรือขอรับ เช่นนั้นเมืองโลกวิญญาณจะมีอ๋ององค์ที่ห้าหรือไม่ขอรับ ? ”

หัวหน้าทหารหัวเราะออกมา พลางทอดถอนใจอย่างอดมิได้ “เมืองโลกวิญญาณแห่งนี้แต่ไหนแต่ไรมาผู้แข็งแกร่งล้วนเป็นใหญ่ การเกิดอ๋ององค์ที่ห้าขึ้นย่อมมีความเป็นไปได้ แต่หาได้มีผลใด ๆ กับมดปลวกเช่นพวกเราไม่”

“ตรงกันข้ามการต่อสู้ของอ๋อง สำหรับพวกเขาแล้วเรียกได้ว่าเป็นวาสนาอย่างหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้นผู้อาวุโสท่านนี้ยังเป็นผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทาน ที่มีความแตกฉานในวิถีกระบี่ขั้นสูงอีกด้วย”

ทันทีที่สิ้นเสียง ก็มีคนถอนหายใจยาวออกมาอย่างอดมิได้ “ตอนอยู่อีกฟากของทะเล พวกเราคิดว่าเมื่อก้าวเข้าสู่ระดับเทพพิภพ ก็จะเป็นจุดสูงสุดของวิถีเซียนบนสวรรค์บูรพาแล้ว และกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่ไร้เทียมทาน”

“ทว่าบัดนี้ยังมิทันขึ้นไปยังแดนเซียนโบราณ เพียงแค่อยู่ในเมืองโลกวิญญาณก็กลายเป็นเพียงมดปลวกเสียแล้ว แล้วหากวันหนึ่งสามารถขึ้นไปแดนเซียนโบราณได้สำเร็จจริง ๆ จะกลายเป็นตัวอันใดกัน ? ”

“ช่างน่าเศร้าจริง ๆ เฮ้อ ! ”

“เฒ่าสวี่ เจ้ามิต้องโศกเศร้าเพียงนั้น ขอเพียงพวกเราขึ้นไปแดนเซียนโบราณในตำนานได้สำเร็จ เพื่อค้นพบโอกาสและวาสนาอันพลิกฟ้าอีกสักครั้ง ภายภาคหน้าอาจจะมีโอกาสประสบความสำเร็จก็เป็นได้”

“โอกาสและวาสนาอันพลิกฟ้า ไหนเลยจะเป็นเรื่องง่าย ? ”

“จริงสิ เฒ่าสวี่ เจ้ายังต้องการสตรีผู้นั้นเป็นภรรยาอีกหรือไม่ ? ”

“หุบปากซะ สตรีร้ายกาจเช่นนั้นใครจะไปรับได้กัน ? ”

“……”

“……”

ระหว่างที่เหล่าทหารต่างก็กำลังทอดถอนใจอยู่นั้น

พวกเย่ฉางชิงก็เดินผ่านประตูเมือง และก้าวเข้ามาสู่ที่ที่เรียกว่าเมืองโลกวิญญาณ

ตอนนั้นเอง เมื่อราตรีคืบคลาน เมืองโลกวิญญาณแห่งนี้ก็ราวกับเมืองบนโลกมนุษย์ธรรมดาก็มิปาน

บนถนนมีผู้คนวิ่งขวักไขว่สัญจรไปมา ร้านค้าต่าง ๆ พากันแขวนโคมไฟจนสว่างไสว ทำให้บรรยากาศยามค่ำคืนเต็มไปด้วยแสงระยิบระยับ

เพียงแต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตื่นตระหนกเป็นอย่างมากก็คือ ภายในเมืองโลกวิญญาณแห่งนี้ มิว่าจะเป็นคนขายของหาบเร่ หรือผู้ที่สวมอาภรณ์หรูหราดูเป็นคนสูงศักดิ์ แม้แต่นางคณิกาของหอนางโลก ก็ล้วนแต่เป็นผู้แข็งแกร่งระดับเทพพิภพทั้งสิ้น

ดังนั้นภายในกลุ่มของเย่ฉางชิง

นอกจากเย่ฉางชิงที่มีใบหน้าหล่อเหลา ท่าทางโดดเด่น รวมทั้งหนิงซู่ซู่และถูสือซานที่มีใบหน้าและรูปร่างงดงามแล้ว ก็มิมีผู้ใดที่สะดุดตาอีกเลย

สุดท้าย พวกเขาทั้งหมดก็หาหอสุราได้แห่งหนึ่ง โดยจ่ายไปร้อยหินวิญญาณเพื่อเช่าห้องพักหลายห้อง

พักที่นี่กันชั่วคราวก่อน แล้วค่อยวางแผนกันอีกที

….

ขณะเดียวกัน ภายในดินแดนของอ๋องฉี หนึ่งในสี่อ๋องแห่งเมืองโลกวิญญาณ

ในจวนอันหรูหราหลังหนึ่ง ได้มีจัตุรัสที่สร้างมาจากหินวิญญาณขนาดใหญ่ตั้งอยู่

ปราณวิญญาณฟ้าดินของที่นี่หนาแน่นจนแทบจะแยกมิออก อีกทั้งยังแผ่ไอพลังมหามรรคาอันบริสุทธิ์ยิ่งออกมาอีกด้วย

เป็นแดนวาสนาที่หาได้ยากยิ่งแห่งหนึ่งจริง ๆ

และตรงกลางของจัตุรัสแห่งนี้ ได้มีตำหนักสัมฤทธิ์หลังหนึ่งลอยอยู่เหนือพื้นดิน โดยรอบมีแสงเปล่งออกมา สัญลักษณ์เก่าแก่และซับซ้อนมากมายโปรยปรายลงมาราวกับฝนดาวตก แผ่ไอพลังศักดิ์สิทธิ์ที่เก่าแก่ออกมามิหยุด

มิเพียงเท่านั้น ด้านบนของตำหนักสัมฤทธิ์หลังนี้ ยังมีลำแสงขาวดำหลายสายสาดส่องลงมามิหยุด เหมือนจัดแบ่งไปตามหลักการบางอย่าง

และด้วยอิทธิพลของหลักการนี้ ความว่างเปล่าโดยรอบจึงแตกออก ปรากฏเป็นรอยแยกอันน่ากลัวขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

ปรากฏการณ์เช่นนี้ดูน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก !

ในตอนนั้นเอง ชายชรารูปร่างกำยำท่าทางเด็ดขาดผู้หนึ่ง ได้ยืนอยู่รอบนอกของจัตุรัส ขวางเหล่าชายหญิงกลุ่มหนึ่งที่สวมอาภรณ์หรูหรา ท่าทางโดดเด่น แต่เวลานี้ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเอาไว้

“ท่านเจี่ยง ตะเกียงวิญญาณของเจ้าเจ็ดสั่นครอน เปลวไฟริบหรี่ ท่านก็รู้ว่าเขาเป็นลูกรักที่สุดของท่านพ่อ ดังนั้นขอท่านได้โปรดช่วยเข้าไปรายงานด้วยเถอะ ! ”

บุรุษวัยกลางคนที่มีท่าทางโศกเศร้าผู้หนึ่ง เอ่ยขอร้องชายชราร่างกำยำ