ตอนที่ 627 กระบี่จงมา

ตอนที่ 627 กระบี่จงมา

เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป

เย่เหลียงสือพาคนสนิทสองคนมายังภายในตำหนักสูงตระหง่านหลังหนึ่ง ที่มีองครักษ์มากมายเฝ้าอยู่

แม้ภายในเขตแดนของอ๋องฉี ที่ผ่านมาจะมีอ๋องฉีเป็คนคอยสั่งการ

แต่ผู้ที่ควบคุมทุกสิ่งอย่างภายในเขตแดนนี้แท้จริงแล้วกลับเป็นบุตรชายคนโตผู้นี้ของอ๋องฉี

เย่เหลียงสือ !

“คุณชายใหญ่ ดึกดื่นเช่นนี้เรียกผู้น้อยสองคนมามิทราบว่ามีเรื่องอันใดหรือขอรับ ? ”

ชายชราสวมชุดเทา ศีรษะขาวโพลน สองคนสบตากันเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามเย่เหลียงสือที่ยืนอยู่บนบันไดด้วยความสงสัย

“เจ้าเจ็ดตายแล้ว……”

ใบหน้าของเย่เหลียงสือเต็มไปด้วยความโศกเศร้า สายตามองตรงไปด้านหน้า พลางกดเสียงต่ำลง

ชายชราสองคนมีสีหน้าเปลี่ยนไป ก่อนจะหันไปสบตากันอีกครั้งอย่างอดมิได้

เย่เหลียงสือนิ่งเงียบอยู่สักพัก ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “และผู้ที่สังหารเจ้าเจ็ดเวลานี้ก็ได้อยู่ในเมืองโลกวิญญาณแล้ว ส่วนจะอยู่ที่ใดนั้นข้าเองก็ยังมิรู้”

“ดังนั้นที่ข้าเรียกพวกเจ้าสองคนมาพบกลางดึก จุดประสงค์มีเพียงอย่างเดียว สั่งสายลับทั้งหมดในเขตแดนของสามอ๋อง ให้ทำการค้นหาให้ทั่วทุกตารางนิ้ว ภายในคืนนี้จะต้องหาตัวคนผู้นี้ให้พบให้จงได้”

ชายชราทั้งสองขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะโค้งคำนับลงพร้อม ๆ กัน พลางรับปากว่า “คุณชายใหญ่ได้โปรดวางใจ ก่อนฟ้าสางผู้น้อยทั้งสองจะหาคำตอบมาให้จงได้ขอรับ”

เย่เหลียงเฉินสำคัญต่อเย่เหลียงสือมากเพียงใด

คนสนิทของเย่เหลียงสือทั้งสองคนย่อมรู้ดีที่สุด

ดังนั้นหากสามารถพาตัวคนที่สังหารเย่เหลียงเฉินมาได้ คุณชายใหญ่ผู้ใจกว้างท่านนี้จะต้องตบรางวัลพวกเขาอย่างงามเป็นแน่

และก็เป็นไปตามคาด เย่เหลียงสือก็ได้ให้สัญญาออกมาทันทีว่า “หากพวกเจ้าสามารถหาตัวคนผู้นี้เจอก่อนฟ้าสาง ข้ารับปากว่าจะให้พวกเจ้ารู้แจ้งในศิลาสลักรอยมรรคาสองก้อนเป็นเวลาครึ่งปี”

ชายชราทั้งสองได้ยินดังนั้นก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับขึ้นมาทันที

ก่อนที่จะหายตัวไปจากตำหนักพร้อม ๆ กัน

จนเวลาผ่านไปประมาณสามชั่วยาม ฟ้ายังมิทันสาง

ชายชราที่มีโหนกแก้มใหญ่ ดวงตาลึกโบ๋สองคนก็กลับมา และปรากฏกายขึ้นภายในตำหนักอีกครั้ง

“คุณชายใหญ่ เจอตัวแล้วขอรับ ! ”

ชายชราทั้งสองเอ่ยกับเย่เหลียงสือที่นั่งกุมขมับและกำลังหลับตาอยู่ที่ด้านบนอย่างยินดี

ห๊ะ !

เย่เหลียงสือลืมตาขึ้นมาทันที พร้อมกับฉายประกายอาฆาตออกมา

“เจอตัวเร็วเพียงนี้เชียวหรือ ? ”

เย่เหลียงสือลุกขึ้นยืน กวาดตามองทั้งสองคน พร้อมกับเอ่ยถามด้วยความสงสัย

ชายชราหนึ่งในนั้นหัวเราะร่าออกมา “คุณชายใหญ่ มีคนเห็นคุณชายเจ็ดกับคนผู้นั้นสู้กันกับตาขอรับ”

“อีกทั้งเหล่าบ่าวรับใช้ที่ติดตามคุณชายเจ็ดและมิได้ถูกสังหาร ต่างก็ไปเข้าร่วมกับคนผู้นั้นด้วยขอรับ”

“มิเพียงเท่านั้นนะขอรับ”

ชายชราอีกคนหนึ่งเอ่ยพร้อมรอยยิ้มมีเลศนัยว่า “สายลับของเราที่แฝงตัวอยู่ในเขตแดนของอ๋องเจี้ยน มีคนจำหนึ่งในบ่าวรับใช้เหล่านั้นได้ขอรับ”

“ทว่ารอบ ๆ เขตแดนของอ๋องเจี้ยนมีการวางค่ายอาคมเอาไว้จำนวนมาก โดยเฉพาะในยามค่ำคืนจะมีทหารมากมายออกลาดตระเวน ทำให้การส่งข่าวเป็นไปได้ยาก ด้วยเหตุนี้พวกเราทั้งสองจึงกลับมาล่าช้าขอรับ”

“ใช่แล้วขอรับคุณชายใหญ่ จากนี้พวกเราจะทำเช่นไรต่อดีขอรับ ? ”

เย่เหลียงสือหรี่ตาลงพร้อมประกายตาอันเย็นชา ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเย็นว่า “สั่งการผู้แข็งแกร่งระดับเทพพิภพขั้นกลางทั้งหมด ก่อนฟ้าสางให้ตามข้าเข้าไปจับตัวมันผู้นั้นที่เขตแดนของอ๋องเจี้ยน”

สูด !

ชายชราทั้งสองจึงมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ด้วยความหวาดหวั่น

ผู้แข็งแกร่งมากมายเช่นนี้หากเข้าไปภายในเขตแดนของอ๋องเจี้ยน ก็มิต่างอันใดกับการเปิดศึก

อีกทั้งศึกที่ใช้คนมากเช่นนี้ จะต้องเกิดการสั่นคลอนระหว่างอ๋องฉีและอ๋องเจี้ยนอย่างแน่นอน

ชายชราผู้หนึ่งได้สติขึ้นมา จึงเอ่ยด้วยเสียงที่สั่นเทาอย่างควบคุมมิได้ว่า “คุณชายใหญ่ เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงภาพรวม เราควรขออนุญาตท่านอ๋องฉีก่อนหรือไม่ขอรับ ? ”

เย่เหลียงสือปรายตามองชายชราผู้นั้น พลางเอ่ยเสียงเรียบว่า “เรื่องนี้ข้ารู้ว่าอันใดควรทำและมิควรทำ พวกเจ้ามิจำเป็นต้องเอ่ยให้มากความ”

……

……

เพียงพริบตา

เช้าวันต่อมา เมื่อฟ้าสางแล้ว

หลังจากที่พวกเย่ฉางชิงกินข้าวเช้าภายในห้องพักเรียบร้อย จึงได้พากันเดินออกมาจากห้องพัก