ตอนที่ 660
ตอนที่ 660 ห้ามเกิดเรื่องมิคาดฝันอันใดขึ้นเป็นอันขาด
October 22, 2026
ตอนที่ 660 ห้ามเกิดเรื่องมิคาดฝันอันใดขึ้นเป็นอันขาด
เจ้ามิคู่ควร ?
เมื่อได้ยินคำกล่าวเช่นนี้
เย่ฉางชิงก็ชะงักงัน ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่น
ต้องบอกว่านี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาได้ยินคำกล่าวที่ยโสโอหังเช่นนี้
ยิ่งไปกว่านั้นตลอดทางที่เดินมาทุกคนที่รู้จักต่างก็บอกว่าตัวตนที่แท้จริงของเขาเก่งกาจมากเพียงใด
และด้วยเรื่องราวต่าง ๆ ที่ได้รับรู้ก็ทำให้เขาอดมิได้ที่จะสงสัยว่าตัวตนที่แท้จริงของตนนั้นคือผู้ที่ไร้เทียมทานจริง ๆ
ขอเพียงเขาปลดผนึกความทรงจำออกได้ ก็สามารถรับการถ่ายทอดความทรงจำในชาติก่อน ๆ
หรือว่าเขาจะกลายเป็นผู้ไร้พ่ายเหนือโลกทั้งปวง
อีกอย่างก่อนหน้านี้แม้เขาจะทำลายทัณฑ์สวรรค์พิฆาตไปสายแล้วสายเล่า
แต่จนถึงบัดนี้เขาก็ยังมิได้แสดงเคล็ดกระบี่อีกหนึ่งกระบวนท่าที่แข็งแกร่งที่สุดของตนออกมาเลย
‘หรือจะเรียกเจ้าคนยโสโอหังผู้นี้ออกมาประลองฝีมือกันดูสักครั้ง ? ’
‘แต่การที่คนผู้นี้สามารถมาอวดเบ่งที่นี่ได้ หรือเขาจะเป็นคนเฝ้าประตู ? ’
‘หากเขาเกิดโมโหขึ้นมาแล้วล็อกประตูสัมฤทธิ์ ปิดเส้นทางระหว่างสองโลกเสีย’
‘เช่นนั้นก็จะมิสามารถเข้าในแดนเซียนโบราณได้อีกเยี่ยงนั้นหรือ ? ’
‘ช่างเถอะ ! ’
‘รอให้เข้าไปในแดนเซียนโบราณได้แล้วค่อยว่ากันอีกทีดีกว่า’
ขณะที่เย่ฉางชิงกำลังใคร่ครวญอยู่ในใจนั้น
เสียงเกรี้ยวกราดของบุรุษชุดดำพลันดังก้องไปทั่วท้องนภา ราวกับเสียงระฆังทองคำก็มิปาน
“บังอาจ กล้าเอ่ยวาจาโอหังเช่นนี้ต่อหน้านายท่านเยี่ยงนั้นหรือ”
“อย่าว่าแต่ผู้พิทักษ์ประตูโลกาเล็ก ๆ เช่นเจ้าเลย แม้แต่เจ้าผู้ปกครองแดนเซียนจื่อฉง เมื่อพบนายท่านของข้าก็ยังต้องยอมศิโรราบให้”
ได้ยินดังนั้น เย่ฉางชิงก็ถึงกับชะงัก พลางสูดลมหายใจเข้าน้อย ๆ
‘เจ้าผู้ปกครองแดนเซียนจื่อฉง ! ’
‘ยอมศิโรราบ ! ’
‘เจ้านี่คงมิได้ตั้งใจจะหาเรื่องให้ข้าหรอกกระมัง ? ’
‘กล้าพูดจาล่วงเกินเจ้าผู้ปกครองแดนเซียนโบราณเช่นนี้’
‘มิเท่ากับเป็นการขุดหลุมพรางให้ข้า จากนั้นค่อยผลักข้าตกลงไปหรอกหรือ ? ’
‘เจ้าผู้ปกครองแดนเซียน ! ’
‘หาใช่ผู้ที่คนอย่างหลี่เสวียนเทียนผู้นั้นจะเทียบเคียงได้อย่างแน่นอน’
‘อีกทั้งหลี่เสวียนเทียนจะใช่เจ้าแห่งสวรรค์บูรพาจริงหรือไม่ จนถึงตอนนี้ข้าก็ยังสงสัยอยู่ดี……’
เวลาผ่านไปมิกี่อึดใจ
เมื่อมิมีเสียงใดตอบกลับมา
และบุรุษชุดดำกำลังจะเรียกเจ้าผู้ปกครองแดนเซียนโบราณจื่อฉงอีกครั้งนั้น
เย่ฉางชิงก็เอ่ยขัดขึ้นทันทีว่า “พอแล้ว”
“ที่ข้ามาในครั้งนี้ก็เพราะชิงเฟิง ดังนั้นข้ามิอยากแปดเปื้อนผลกรรมโดยมิจำเป็น พวกเรารีบเปิดประตูโลกาเข้าไปยังแดนเซียนโบราณจื่อฉงกันเถอะ”
เย่ฉางชิงปรายตามองกระดานหมากใต้ฝ่าเท้าเล็กน้อย พลางเอ่ยออกมาด้วยท่าทางจริงจัง
“ขอรับ ! ”
บุรุษชุดดำรับคำเบา ๆ จากนั้นก็เหาะไปที่ประตูสัมฤทธิ์บานใหญ่
ส่วนเจี่ยงหนูนั้น ตกใจจนอกสั่นขวัญแขวนไปนานแล้ว
‘ทั้งสองท่านนี้แท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่ ! ’
‘ยังมิทันเข้าไปในแดนเซียนโบราณ ก็ยืนท้าทายเจ้าผู้ปกครองแดนเซียนโบราณตั้งแต่หน้าประตูโลกาเสียแล้ว’
‘ยังมิต้องเอ่ยถึงว่าทั้งสองคนมีพลังแข็งแกร่งพอที่จะต่อกรกับเจ้าผู้ปกครองแดนเซียนโบราณจริงหรือไม่’
‘แต่ความกล้าหาญเช่นนี้’
‘เกรงว่าที่ผ่านมาและในภายภาคหน้า คงมิมีผู้ใดกล้าหาญเช่นนี้เป็นแน่’
……
……
ขณะที่พวกเย่ฉางชิงเหาะเข้าไปหาประตูสัมฤทธิ์ หรือประตูโลกาที่จะเข้าสู่แดนเซียนโบราณนั้น
อีกด้านหนึ่ง ในแดนต้องห้ามของสิ่งมีชีวิตมากมายในแดนเซียนจื่อฉง