ตอนที่ 661 มาช้าไปจนได้

ตอนที่ 661 มาช้าไปจนได้

อีกด้านหนึ่ง

เย่ฉางชิงและเจี่ยงหนูที่ยืนบนกระดานหมากก็ได้มาถึงหน้าประตูสัมฤทธิ์

จากนั้นกระดานหมากก็สั่นน้อย ๆ แสงสีขาวและดำจึงระเบิดออกมา ก่อนจะกลายร่างเป็นมนุษย์อีกครั้ง

เมื่อยืนอยู่ตรงหน้าประตูสัมฤทธิ์สองบานที่สูงนับหมื่นจั้ง ราวกับภูเขาลูกใหญ่สองลูกก็มิปาน

เย่ฉางชิงนิ่งเงียบอยู่สักพัก ก่อนจะหันไปเอ่ยกับบุรุษชุดดำว่า “ตอนนี้ประตูโลกาปิดลงแล้ว มีวิธีใดที่จะสามารถเปิดออกได้หรือไม่ ? ”

บุรุษชุดดำขมวดคิ้วแล้วเอ่ยว่า “นายท่าน ผู้น้อยขอลองดูก่อนขอรับ”

เยี่ยงไรซะนี่ก็เป็นถึงประตูโลกาที่เชื่อมต่อสองโลก หาใช่ธรรมดาอย่างที่เห็นเป็นแน่

หากมิมีสิ่งใดผิดพลาดแล้วล่ะก็ ประตูโลกามิเพียงได้รับพลังแห่งกฎของสองโลก แต่ยังมีข้อห้ามโบราณที่ซับซ้อนทับเอาไว้อีกด้วย

นอกจากผู้พิทักษ์ประตูโลกาแล้ว ผู้บำเพ็ญเพียรวิถีเซียนทั่วไปคงยากที่จะเปิดประตูโลกานี้ออกได้

อีกทั้งร่างเดิมของเขาก็ได้รับความเสียหายมิน้อย พลังที่แท้จริงจึงลดลงไปค่อนข้างมาก

อีกอย่างต่อให้เป็นตอนที่เขาแข็งแกร่งที่สุดก็คงมิมีทางเปิดออกได้ง่าย ๆ เป็นแน่

และนี่ก็ยังเป็นถึงประตูโลกาของสองโลก มีความเป็นไปได้สูงที่จะแปดเปื้อนผลกรรมอันน่ากลัว

ได้ยินดังนั้น เย่ฉางชิงก็พยักหน้าให้ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “เยี่ยงไรซะนี่ก็เป็นถึงประตูโลกาที่เชื่อมระหว่างสองโลก มิมีทางเปิดได้โดยง่ายเป็นแน่”

จากนั้นบุรุษชุดดำก็ก้าวขึ้นบันไดไปจนถึงหน้าประตูโลกาที่สูงตระหง่าน

หลังจากชั่งใจอยู่สักพัก เขาก็ค่อย ๆ ยื่นมือทั้งสองข้างออกไปวางลงบนบานประตูโลกาทั้งสองบาน

มินานแขนทั้งสองข้างของเขาก็มีไอพลังสีขาวและสีดำลอยวน ราวกับงูสองตัวพันกันอยู่ก็มิปาน

ขณะเดียวกัน ด้านหลังก็ปรากฏภาพมายาของกระดานหมากขนาดใหญ่ขึ้น

“เปิด ! ”

บุรุษชุดดำคำรามเสียงดังลั่น พร้อมกับเริ่มออกแรงดันบานประตูในทันที

ทว่าขณะที่ผมยาวสยายของเขาปลิวไสว ชายเสื้อโบกสะบัด ไอพลังที่แผ่ออกมาจากกายทำให้ความว่างเปล่าเกิดการสั่นสะเทือน จนเกิดระลอกคลื่นขึ้นเป็นชั้น ๆ

เปรี้ยง !

ทันใดนั้น ประตูโลกาก็เหมือนสัมผัสได้

ลวดลายสีทองที่โบราณและซับซ้อนโชติช่วงขึ้นราวกับเปลวไฟ และสัญลักษณ์มากมายก็ปรากฏขึ้นบนประตูโลกา

อีกทั้งลวดลายและสัญลักษณ์สีทองเหล่านี้ต่างก็สะท้อนซึ่งกันและกัน ภายในพริบตาก็ก่อเกิดเป็นพลานุภาพกลุ่มหนึ่งส่องออกมาทันที

ตู้ม !

เสียงที่กึกก้องเสียงหนึ่งดังขึ้นมาทันที

บุรุษชุดดำพลันมีสีหน้าเปลี่ยนไป ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง

ก่อนจะกระเด็นไปไกลและตกอยู่ในพลังโกลาหลที่พลุ่งพล่านมิหยุด ราวกับว่าวที่สายป่านขาดสะบั้นก็มิปาน

เห็นดังนั้นเย่ฉางชิงก็ส่ายหน้าอย่างผิดหวัง พลางปรายตามองเจี่ยงหนูที่อยู่ข้างกาย

เจี่ยงหนูมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างทำอันใดมิถูกว่า “นายท่าน พลังของข้ายังมิแข็งแกร่งพอเกรงว่าคงจะทำมิได้ขอรับ”

เย่ฉางชิงเม้มริมฝีปากเล็กน้อย พลางเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “เจ้าจงจำเอาไว้ให้ดี มิว่าจะทำสิ่งใดล้วนต้องวางแผนให้ดีเสียก่อนแล้วค่อยลงมือทำ”

“อย่างประตูโลกาบานนี้ ก่อนจะทำการเปิดประตูโลกาเจ้าต้องรู้ก่อนว่า ประตูโลกาบานนี้ต้องเปิดด้วยการผลัก หรือว่าการเลื่อน”

เอ่ยถึงตรงนี้ เย่ฉางชิงก็ก้าวขึ้นบันไดไป และค่อย ๆ เดินไปที่หน้าประตูโลกา

เขาทำการสำรวจประตูโลกาเล็กน้อย แล้วจึงเอ่ยว่า “หากมิมีสิ่งใดผิดพลาด ข้าว่าประตูโลกาบานนี้คงต้องเปิดโดยการผลักเข้าไป”

การผลัก ?

การเลื่อน ?

เจี่ยงหนูที่มีร่างกายสูงใหญ่ได้แต่เกาท้ายทอยด้วยความงุนงง

ท่าทางเหมือนมิเคยได้ยินคำกล่าวเช่นนี้มาก่อน และยิ่งมิเข้าใจว่าหมายความเช่นไร

ทว่าในวินาทีต่อมา ร่างทั้งร่างของเขาก็ต้องแข็งค้างอยู่กับที่ ราวกับถูกฟ้าผ่าตอนกลางวันแสก ๆ

อีกทั้งบุรุษชุดดำที่กลับมาสมทบได้แล้ว ก็ต้องตกตะลึงจนอ้าปากค้างเช่นกัน

เพราะขณะที่เย่ฉางชิงอธิบายความหมายและการใช้งานของประตูแบบผลักอยู่นั้น

เขาก็เอามือข้างหนึ่งกดลงไปที่หน้าประตูสัมฤทธิ์ทางด้านขวา และผลักเบา ๆ อย่างมิตั้งใจ

เปรี้ยง !

เพียงเสี้ยววินาทีประตูสัมฤทธิ์บานนั้นก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลันส่งเสียงดังออกมาจนแสบแก้วหู

จากนั้นประตูสัมฤทธิ์บานนั้นก็ค่อย ๆ เปิดออก

ทันใดนั้น แม้เย่ฉางชิงจะยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่ง ทว่าภายในใจกลับรู้สึกสับสนไปหมด

‘นี่มัน ? ? ? ’

‘นี่มัน ! ! ! ’

‘ข้าเพียงแค่ผลักเบา ๆ จริง ๆ นะ มิได้ใช้พลังวิญญาณเลยด้วยซ้ำ’

‘ก็เปิดได้แล้วงั้นหรือ ? ’

‘มิใช่ว่าผู้พิทักษ์ประตูโลกาอันใดนั่น ซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักทีและกำลังแกล้งข้าอยู่หรอกนะ ? ’

‘นี่มิเท่ากับข้ากำลังแสดงฝีมืออีกแล้วหรอกหรือ ? ’

‘น่าเสียดายที่ผู้ชมในครั้งนี้มีน้อยไปหน่อย ! ’