ตอนที่ 684 ต้องไปเมืองเหอซีด้วยตนเองสักครั้งเสียแล้ว

ตอนที่ 684 ต้องไปเมืองเหอซีด้วยตนเองสักครั้งเสียแล้ว

“ท่านบรรพจารย์ มีวิธีที่จะตัดผลกรรมนี้หรือไม่เจ้าคะ ? ”

หญิงชราเอ่ยอย่างครุ่นคิด ด้วยท่าทางเคร่งเครียด “หากมิสามารถตัดผลกรรมบนกายของหมิงไห่ได้ ต่อให้ช่วยเขาหลอมรากฐานปราณขึ้นมาใหม่ วันหน้าเกรงว่าคงยากที่จะประสบความสำเร็จในวิถีเซียนได้อีกเจ้าค่ะ”

“เรื่องนี้ข้าย่อมรู้ดี”

ชายชราร่างผอมพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “แต่ในเมื่อแปดเปื้อนผลกรรม การจะใช้เคล็ดวิชาย้อนกลับเกรงว่าจะอันตรายเกินไป ดังนั้นจึงทำได้เพียงใช้เคล็ดร่างปลอมทำให้ผลกรรมของเขาปรากฏ จึงจะตัดสินใจได้ว่าจำเป็นต้องช่วยเขาหลอมรากฐานปราณหรือไม่”

หญิงชราพยักหน้าน้อย ๆ ขณะเดียวกันดวงตาพลันเปล่งประกายวาวโรจน์ขึ้นมา

เพราะเสวียหมิงไห่นั้นถือเป็นศิษย์ที่นางภาคภูมิใจ ทั้งยังได้รับความสำคัญจากท่านบรรพจารย์ท่านนี้อีกด้วย

ดังนั้นจะเห็นได้ว่าความสำเร็จบนวิถีเซียนในภายภาคหน้าของเสวียหมิงไห่ ต้องมิอาจคาดเดาได้อย่างแน่นอน

ทว่าบัดนี้รากฐานปราณของเสวียหมิงไห่กลับถูกทำลาย ทั้งยังแปดเปื้อนผลกรรมอันน่ากลัวอีกด้วย

การจะผ่านเคราะห์กรรมนี้ไปได้ เรียกได้ว่ามีโอกาสรอดน้อยมาก

ฉะนั้นผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้ ต่อให้เป็นผู้ที่น่ากลัวเพียงใด นางก็จะต้องจัดการอีกฝ่ายให้จงได้

เวลาผ่านไปมิกี่อึดใจ

ชายชราร่างผอมไตร่ตรองอยู่สักพัก จากนั้นก็หยิบกระบี่ไม้เล่มหนึ่งที่มีความยาวเท่ากับหนึ่งนิ้วมือออกมาจากเอว

ปลายนิ้วของเขามีแสงสีเขียวเปล่งประกายออกมา ก่อนจะค่อย ๆ แตะไปที่กระบี่ไม้เล่มนั้น

ทันใดนั้น ไอพลังวิถีกระบี่อันบริสุทธิ์ก็แผ่ออกมา กระบี่ไม้เล่มเล็กราวกับมีชีวิตก็มิปาน ก่อนจะแปลงเป็นกระบี่สีเขียวเล่มหนึ่งลอยไปทางเสวียหมิงไห่

จากนั้นภาพอันน่าอัศจรรย์ยิ่งภาพหนึ่งก็เกิดขึ้น

กระบี่สีเขียวลอยวนอยู่ที่หน้าท้องของเสวียหมิงไห่ และดูดกลืนเลือดในกายของเสวียหมิงไห่เข้าไปเล็กน้อย

จากนั้นกระบี่สีเขียวก็เริ่มเปลี่ยนไป

แสงสีแดงหนึ่งจุดเปล่งแสงริบหรี่ เพียงพริบตาก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม

มิเพียงเท่านั้น ไอพลังของกระบี่ประหลาดเล่มนี้ ก็ยังเหมือนกับกระบี่เลือดของเสวียหมิงไห่ที่ถูกมนุษย์สีทองตัวจิ๋วกลืนกินเข้าไปมิมีผิดเพี้ยน

เรียกได้ว่าใช้แทนกันได้มิเกินจริงเลย

ขณะเดียวกันเป็นเพราะกระบี่เล่มเล็กเล่มนี้ พลังวิญญาณและพลังชีวิตภายในกายของเสวียหมิงไห่ จึงมีสัญญาณของการฟื้นตัว

สิ่งนี้ทำให้มุมปากของชายชราร่างผอมยกยิ้มออกมาน้อย ๆ พลางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

และสิ่งที่ต้องทำต่อจากนั้นก็คือรอให้ผลกรรมนี้ปรากฏขึ้นมา

หากเป็นผลกรรมทั่วไป ด้วยตบะบารมีของเขาก็จะสามารถกำจัดได้ทันที

หากเป็นผลกรรมที่หนักหนากว่านั้น เขาก็ต้องค้นหาเบาะแสเพื่อไปกำจัดผลกรรมนี้ด้วยตนเอง แล้วใช้สุดยอดเคล็ดวิชาลับหลอมรากฐานปราณให้แก่เสวียหมิงไห่อีกครั้ง

หญิงชราเห็นชายชรายกยิ้มมุมปาก จึงรีบเอ่ยถามหยั่งเชิงทันทีว่า “ท่านบรรพจารย์ ผลกรรมนี้เมื่อใดถึงจะปรากฏขึ้นหรือเจ้าคะ ? ”

ชายชราส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “มิแน่นอน บางทีก็อาจจะมิกี่ชั่วยาม บางทีก็อาจจะมิปรากฏเลย”

หญิงชรามีท่าทางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากจะปรากฏรอยยิ้มน้อย ๆ

บรรพจารย์ท่านนี้ของนางเรียกได้ว่าเป็นรองเพียงเหล่าผู้อมตะเท่านั้น

เมื่อท่านบรรพจารย์มีท่าทางมั่นใจเช่นนี้ แสดงว่าเสวียหมิงไห่มีโอกาสรอดแล้ว

ตอนนั้นเอง ชายชราเหมือนนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงถามออกมาเสียงเรียบว่า “ชิงไป่ คำสั่งของท่านเจ้าแดนที่ท่านบรรพบุรุษส่งมา ที่บอกว่ามารของเผ่าจิ้งหรีดโบราณปรากฏที่แดนเซียนจื่อฉงของเรา เวลานี้ตรวจสอบไปถึงไหนแล้ว ? ”

“เรียนท่านบรรพจารย์ ตอนนี้ยังมิมีเบาะแสเจ้าค่ะ”

หญิงชรานามว่า ชุยชิงไป่ ส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “ศิษย์เองก็เพิ่งออกจากฌานมาเมื่อมิกี่วันนี้ กำลังคิดที่จะพาผู้อาวุโสและศิษย์สายตรงในสำนัก ไปตามหาเบาะแสตามคำสั่งของท่านบรรพบุรุษในวันพรุ่งนี้อยู่พอดีเจ้าค่ะ”

“แต่คิดมิถึงว่าหมิงไห่จะมาถูกทำร้ายในเวลานี้เข้า”

ชายชราพยักหน้าพลางลูบหนวดไปด้วย “ตามที่ตำราโบราณบันทึกเอาไว้ เจ้าจิ้งหรีดโบราณนี้มิเพียงมีพลังแข็งแกร่ง อีกทั้งยังมีนิสัยโหดร้าย ที่สำคัญยังสามารถกลั่นต้นกำเนิดของโลกเพื่อให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมได้อีกด้วย”

“แม้จะเป็นคำสั่งของท่านเจ้าแดน แต่ด้วยตบะบารมีของพวกเจ้า หากปะทะกันคงมีโอกาสสูงที่จะดับสูญได้ ดังนั้นต้องจำไว้ว่าหากเจอตัวแล้วให้รีบหนีทันที อย่าได้เข้าไปปะทะเพื่อที่จะเอาหน้าเด็ดขาด”

ชุยชิงไป่โค้งคำนับพลางเอ่ยอย่างเคารพว่า “ขอบคุณท่านบรรพจารย์ที่เตือนเจ้าค่ะ”

ชายชรามิได้เอ่ยสิ่งใดอีก เพียงหยิบกระบี่ไม้ขนาดเล็กอีกหนึ่งเล่มออกมาจากเอวแล้วส่งให้ชุยชิงไป่

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม

ศิษย์สายตรงผู้หนึ่งก็รีบมาที่หน้าตำหนัก ก่อนจะโค้งคำนับให้คนในตำหนัก “อาจารย์ขอรับ ท่านเสวี่ยเหมาหัวหน้าเผ่าเสวียพาผู้แข็งแกร่งภายในเผ่ามาขอพบขอรับ”

ได้ยินดังนั้น ชุยชิงไป่ยังมิได้เอ่ยสิ่งใด

ชายชราร่างกลับผอมโบกมือไปมา แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “ให้เสวี่ยเหมาเข้ามาคนเดียวก็พอ”

ชุยชิงไป่พยักหน้า แล้วตอบกลับไปว่า “ให้เสวี่ยเหมาเข้ามาคนเดียว คนที่เหลือให้รออยู่ด้านนอก”