ตอนที่ 685 บรรพบุรุษฉางหลิง

ตอนที่ 685 บรรพบุรุษฉางหลิง

เอ่ยจบ ไต้ลี่เวินมิได้เอ่ยสิ่งใดอีก จากนั้นก็หายตัวไปในอากาศทันที

ทิ้งไว้เพียงชุยชิงไป่ที่เต็มไปด้วยความงุนงง และเสวี่ยเหมาที่มีสีหน้าตื่นตระหนก

‘ท่านบรรพจารย์ไต้หมายความเช่นไรกัน ? ’

‘เขาบอกว่าจำเป็นต้องไปเยือนเมืองเหอซีด้วยตนเองเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘เหตุใดจู่ ๆ ก็จากไป ? ’

‘สรุปว่าเตรียมจะไปเยือนเมืองเหอซีเมื่อใดกัน ช่วยบอกเวลาที่แน่นอนมาก่อนสิ ! ’

คิดถึงตรงนี้ ชุยชิงไป่ก็อดมิได้ที่มุมปากจะกระตุกขึ้นมา

ส่วนเสวี่ยเหมากลับชำเลืองมองชุยชิงไป่ และอดมิได้ที่จะจมอยู่กับความคิดของตนเอง

เพราะเขาเป็นหัวหน้าของเผ่าเสวีย ที่เป็นหนึ่งในสี่เผ่าโบราณที่ใหญ่ที่สุดแห่งแดนฉางหลิง

แม้ตัวเขาเองก็นับได้ว่าเป็นผู้แข็งแกร่งวิถีเซียนที่มีตบะบารมีสูงส่งคนหนึ่ง ทว่านับตั้งแต่อดีตมาทั้งสี่เผ่าโบราณต่างแก่งแย่งแข่งขันกันมาตลอด ความคิดที่ลึกซึ้งและแยบยลนั้นหาใช่สิ่งที่ชุยชิงไป่จะเทียบเคียงได้

ผู้อาวุโสสูงสุดของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนท่านนี้ หลังจากสัมผัสถึงผลกรรมที่ปรากฏบนกายของเสวียหมิงไห่ ก็มีสีหน้าเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก จากนั้นก็ไอเบา ๆ มิหยุด

เห็นได้ชัดว่าบรรพจารย์ไต้ท่านนั้นคงจะถูกผลกรรมนี้ครอบงำไปมิมากก็น้อย

อีกทั้งการที่เขาคุยโวว่าจะไปเยือนเมืองเหอซีด้วยตนเอง แต่กลับมิบอกเวลาที่แน่ชัด มีความเป็นไปได้สูงที่แสร้งเอ่ยเพราะกลบเกลื่อนความอับอายก็เท่านั้น

กล่าวอีกนัยก็คือ การที่เสวียหมิงไห่บาดเจ็บสาหัสครั้งนี้ คงจะไปพบกับผู้ที่น่ากลัวยิ่งเข้า ถึงแปดเปื้อนผลกรรมมาเช่นนี้

ส่วนเขาเดิมทีคิดจะพาผู้แข็งแกร่งวิถีเซียนทั้งหมดในเผ่าบุกไปเมืองเหอซีเพื่อล้างแค้น

ก็ฉุกคิดได้ว่าจำเป็นต้องมาดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ยด้วยตนเองสักครั้ง เพื่อมาดูอาการบาดเจ็บของเสวียหมิงไห่ด้วย

ตอนนี้ดูเหมือนว่าการตัดสินใจของเขานับว่าฉลาดมิน้อย

มิเช่นนั้นหากเลือกที่จะบุกไปเมืองเหอซี คงทำให้เผ่าเสวียประสบกับหายนะครั้งใหญ่เป็นแน่

เพียงแต่ตอนนี้เมื่อร่างของเห็นเสวียหมิงไห่ที่มีไอมรณะแผ่ออกมา

เขาก็อดมิได้ที่จะรู้สึกสงสาร เยี่ยงไรซะเสวียหมิงไห่ก็เป็นอัจฉริยะที่ไร้เทียมทานซึ่งเขาฝากความหวังเอาไว้ อีกทั้งยังเป็นบุตรชายแท้ ๆ ของเขาอีกด้วย

หลังจากนิ่งเงียบอยู่พักใหญ่ เสวี่ยเหมาก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนมองไปทางเสวียหมิงไห่เล็กน้อย พร้อมกับขบกรามเบา ๆ จากนั้นจึงหันไปถามชุยชิงไป่ว่า “ผู้อาวุโสขอรับ ตอนนี้บนกายของหมิงไห่เกิดไอมรณะขึ้น มิทราบว่าพอมีเคล็ดวิชาลับอันใดที่สามารถปกป้องกายเนื้อและจิตวิญญาณของเขามิให้ถูกทำลายหรือไม่ขอรับ ? ”

ชุยชิงไป่พยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “เรื่องนี้เจ้ามิต้องกังวล ข้ามีสมบัติเซียนชิ้นหนึ่งชื่อว่าเครื่องป้องกันเทพเสวียนปิง สามารถปกป้องกายเนื้อและจิตวิญญาณของหมิงไห่ได้ชั่วคราว”

“และข้าขอเตือนเจ้าเอาไว้อีกอย่าง ผู้ที่ทำร้ายหมิงไห่เกรงว่าคงมิใช่คนธรรมดา ดังนั้นต่อให้เวลานี้เจ้าจะโกรธแค้นเพียงใดก็ห้ามไปที่นั่นเด็ดขาด มิเช่นนั้นเจ้าและคนในเผ่าของเจ้าเกรงว่าคงมิมีชีวิตรอดกลับออกมาอีกเป็นแน่”

“ขอบคุณผู้อาวุโสที่เตือนขอรับ”

เสวี่ยเหมาโค้งคำนับให้แก่ชุยชิงไป่ ก่อนจะเอ่ยอย่างช้า ๆ ว่า “ผู้น้อยตัดสินใจแล้วว่าจะรอผู้อาวุโสไต้ไปเมืองเหอซีแล้ว ค่อยไปตรวจสอบอีกครั้งขอรับ”

ชุยชิงไป่ปัดมือและเอ่ยว่า “เอาล่ะ เจ้าไปได้แล้ว”

……

……

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากที่ไต้ลี่เวินหายตัวกลับมายังถ้ำของตนอีกครั้ง

ร่างผ่ายผอมของเขาก็สั่นเทาขึ้นมาน้อย ๆ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยพลันซีดเผือดลงทันที เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นจนเต็มใบหน้า

“แค่ก แค่ก แค่ก……”

มินานหลังจากเสียงไอเบา ๆ ดังก้องไปทั่วทั้งถ้ำ

เมื่อเขายกมือที่ปิดปากออกมาดู ก็พบว่าบนฝ่ามือมีเลือดสีแดงสดติดมาด้วย

“เจ้าเสวียหมิงไห่ผู้นี้ไปล่วงเกินสิ่งมีชีวิตอันใดเข้ากันแน่ มิเพียงทำลายรากฐานปราณของเขา ทั้งยังมอบพลังแห่งผลกรรมอันน่ากลัวเช่นนี้ให้อีก”

“มิใช่ ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะเป็นเพียงพลังแห่งผลกรรมเพียงเล็กน้อยเท่านั้น หาใช่การมอบผลกรรมให้อย่างแท้จริงไม่ แต่หากเช่นนี้ก็ยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่ ใครกันที่เพียงแค่พลังแห่งผลกรรมเล็กน้อยก็ทำให้ข้าถูกครอบงำได้”

“น่าเหลือเชื่อ ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก ! ”

“เรื่องมาถึงขั้นนี้ดูท่าข้าจำเป็นจะต้องขจัดพลังแห่งผลกรรมที่แปดเปื้อนบนกายก่อน จากนั้นค่อยไปพบท่านบรรพบุรุษ”