ตอนที่ 700 น่าเวทนา

ตอนที่ 700 น่าเวทนา

เมื่อเห็นภาพเช่นนี้และสัมผัสได้ถึงไอพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ห่อหุ้มลำแสงสีแดงเอาไว้

ไต้ลี่เวินก็ถึงกับตะลึงงัน

มิใช่สิ !

เอ่ยให้ถูกก็คือ นี่เป็นสายฟ้าสีเลือดที่แฝงไอพลังอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งสายหนึ่ง

“ท่านบรรพบุรุษ……”

ไต้ลี่เวินอ้าปากพะงาบ ๆ พลางชี้ไปบนฟ้าให้หลี่ฉางหลิงดูด้วยท่าทางอึกอัก

หลี่ฉางหลิงดวงตาเบิกโพลง ท่าทางเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด

ก่อนหน้านี้มัวแต่รีบหนีมา อีกทั้งระฆังนิรนามยังถูกกฎของเขตแดนวิถีกระบี่สะกดเอาไว้ ดังนั้นจึงมิสามารถนำระฆังนิรนามกลับมาด้วยได้

บัดนี้เขาสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าตนกับระฆังนิรนามถูกตัดขาดจากกันแล้ว

ก็หมายความว่ามีคนทำลายรอยประทับสัญญาที่เขาทิ้งเอาไว้บนระฆังนิรนาม เพื่อให้เขากับระฆังนิรนามตัดขาดจากกัน

เช่นนั้นเขาก็จะต้องถูกครอบงำเป็นแน่

และสายฟ้าสีเลือดนี้ก็เกิดจากพลังแห่งการครอบงำนั่นเอง

สงบจิตใจลง

หลี่ฉางหลิงสะบัดแขนครั้งหนึ่ง ใช้พลังที่มองมิเห็นซัดไต้ลี่เวินให้กระเด็นออกไป จากนั้นก็หายตัวถอยหลังไปไกลหลายสิบจั้งในทันที

เปรี้ยง !

ทันใดนั้นสายฟ้าสีเลือดที่เกิดจากพลังแห่งการครอบงำ พลันฟาดฟันลงมายังป่าท้อด้านหลังในทันที

เพียงเสี้ยววินาที เสียงอันน่าสะพรึงกลัวก็สนั่นหวั่นไหวจนก้องไปทั่วบริเวณ

เมฆรูปเห็ดที่ดูตระการตาก็พลุ่งพล่านขึ้นมา ก่อนพุ่งขึ้นด้านบน

ส่วนป่าท้อที่เขียวชอุ่ม

แม้หลี่ฉางหลิงจะวางค่ายกลโบราณเอาไว้เองกับมือเพื่อปกป้องที่นี่ ทว่าเมื่อเจอกับสายฟ้าสีเลือดสายนี้ก็พังทลายลงแทบจะในพริบตา

ดังนั้นเพียงแค่เสี้ยววินาที ต้นท้อนับพันต้นที่อยู่มานับหมื่นปีในป่าท้อแห่งนี้ก็กลายเป็นเถ้าธุลีภายในพริบตา

เมื่อเห็นภาพที่เกิดขึ้น

หลี่ฉางหลิงก็รู้สึกเหมือนมีเลือดหลั่งรินอยู่ภายในใจ

เพราะต้นท้อทุกต้นในป่าท้อแห่งนี้ เขาล้วนปลูกและดูแลมากับมือโดยมิใช้พลังปราณใด ๆ จนป่าท้ออุดมสมบูรณ์อย่างที่เห็นทุกวันนี้

ทว่าสุดท้ายเพียงแค่เสี้ยววินาที เขากลับมิเหลืออันใดเลย

“กล้าทำลายป่าท้อของข้า วันนี้ข้าจะดูสิว่าพลังแห่งการครอบงำนี้จะร้ายกาจเพียงใด ! ”

หลี่ฉางหลิงคำรามเสียงดังลั่น พลังปราณมหาศาลรอบกายพลันปะทุขึ้น ขณะเดียวกันก็มีนิมิตเกิดขึ้นมากมาย

มิเพียงเท่านั้น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสายฟ้าสีเลือดที่ทรงพลัง

เขาก็นำเคล็ดวิชาลับที่แข็งแกร่งที่สุดของตนออกมาใช้ทันทีโดยมิลังเล

เคล็ดเด็ดดารา !

เพียงเสี้ยววินาที ร่างสีทองที่มีขนาดใหญ่ราวกับเขาลูกหนึ่งก็พุ่งขึ้นมาทำลายความว่างเปล่าเป็นวงกว้าง แผ่ไอพลังมหาศาลและปรากฏอยู่ด้านหลังของหลี่ฉางหลิง

ขณะที่สายฟ้าสีเลือดสายนั้นพุ่งขึ้นมาจากฝุ่นควันอีกครั้ง

หลี่ฉางหลิงที่หลับตาสนิทก็เพ่งสมาธิ ร่างสีทองอันสูงใหญ่ไร้ที่เปรียบก็ยื่นมือข้างหนึ่งออกมาและจับสายฟ้าสีเลือดเอาไว้

มือข้างนั้นจับสายฟ้าเอาไว้แน่น ไอพลังอันน่ากลัวแผ่ออกมา ทำลายความว่างเปล่าโดยรอบ ก่อนทำลายสายฟ้าสีเลือดลงในพริบตา

“สายฟ้าสีเลือดที่เกิดจากพลังแห่งการครอบงำก็แค่นี้เองหรอกหรือ ! ”

หลี่ฉางหลิงหัวเราะเสียงเย็น ใบหน้าหล่อเหลาเผยสีหน้าดูแคลนออกมา

ทว่ามินานอารมณ์ของเขาก็แปรเปลี่ยนไปอีกครั้ง

ระฆังนิรนามแม้ว่าจะเป็นสุดยอดของวิเศษที่เกือบจะเป็นสมบัติวิญญาณ ทว่าเคล็ดเด็ดดารานี้เป็นไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาแล้ว

บนเขตแดนรกร้างกระบี่นั้นของเย่ฉางชิงแม้ว่าจะน่ากลัวและพิสดารยิ่ง แต่หากเขาฝืนใช้เคล็ดเด็ดดารามิแน่ว่าอาจรับกระบี่แสงนั้นได้ ก็เป็นได้

‘ประมาทเกินไปแล้ว ! ’

‘หากให้โอกาสข้าอีกครั้ง’

‘ข้ามั่นใจถึงเจ็ดแปดส่วนว่าจะสามารถรับกระบี่แสงสายนั้นได้’

ผ่านไปมิกี่อึดใจ

ขณะไต้ลี่เวินเข้ามาหาอีกครั้ง และหลี่ฉางหลิงคิดว่าพลังแห่งการครอบงำได้หายไปแล้วนั้น

เปรี้ยง !

เปรี้ยง !