ตอนที่ 701 อยู่ที่แดนฉางหลิง

ตอนที่ 701 อยู่ที่แดนฉางหลิง

ตู้ม !

พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ฝุ่นควันจำนวนมหึมาปะทุขึ้น มินานก็กลบหลี่ฉางหลิงที่โชกไปด้วยเลือดเอาไว้

ห่างออกไปหลายร้อยลี้

ไต้ลี่เวินที่เห็นทุกสิ่งกับตาตนเอง เวลานี้ได้แต่ยืนดวงตาเบิกโพลง สีหน้าซีดเผือด รู้สึกราวกับจิตวิญญาณหลุดลอยออกจากร่าง

‘โหดเหี้ยม ! ’

‘ช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก ! ’

‘ท่านนี้เป็นถึงบรรพบุรุษฉางหลิงผู้เป็นหนึ่งในแปดผู้อมตะของดินแดนเซียนจื่อฉง’

‘วันนี้กลับได้รับบาดเจ็บหนักเพียงนี้ ช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก’

“คงจะจบลงแล้วกระมัง ? ”

ไต้ลี่เวินเอ่ยพึมพำเบา ๆ ใบหน้าแฝงไว้ด้วยความสงสัย

‘สายฟ้าสีเลือดที่น่ากลัวเช่นนี้ โชคดีที่เป็นท่านบรรพบุรุษฉางหลิง’

‘หากเป็นข้าล่ะก็คาดว่าสายฟ้าสีเลือดเพียงสายเดียว ก็เพียงพอที่จะทำให้ข้าบาดเจ็บหนักได้แล้ว’

ดังนั้นเขาต้องมั่นใจก่อนว่าสายฟ้าสีเลือดจะมิฟาดลงมาอีก ก่อนจะค่อย ๆ เข้าไปดูอาการหลี่ฉางหลิง

หลังจากผ่านไปหนึ่งก้านธูป

เมื่อเห็นว่ามิมีวี่แววว่าสายฟ้าสีเลือดจะฟาดลงมาอีก

ไต้ลี่เวินจึงถอนหายใจหนัก ๆ ออกมา จากนั้นจึงแปลงกายเป็นลำแสงเหาะไปทางที่หลี่ฉางหลิงตกลงไปก่อนหน้านี้

“ท่านบรรพบุรุษ ท่านบรรพบุรุษ……”

และขุดหลี่ฉางหลิงออกมาจากใต้ดิน

เมื่อเห็นหลี่ฉางหลิงมีหน้าตาเปลี่ยนไป และดูน่าอนาถเป็นอย่างยิ่ง

ไต้ลี่เวินก็ขอบตาแดงก่ำ ก่อนส่งเสียงร้องอันน่าเวทนาออกมา

เพี๊ยะ !

ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยคราบเลือดข้างหนึ่ง ตบไปที่ศีรษะของไต้ลี่เวินโดยมิบอกมิกล่าว

จากนั้นหลี่ฉางหลิงที่ทั้งร่างโชกไปด้วยเลือดก็เริ่มขยับน้อย ๆ คราบเลือดบนร่างพลันหายไป

“ในที่สุด……ก็ผ่านพ้นไปแล้วงั้นหรือ ? ”

หลี่ฉางหลิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้าซีดขาวเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า พร้อมปรายตามองไปยังไต้ลี่เวิน พลางถามออกมาอย่างไร้เรี่ยวแรง

“ท่านบรรพบุรุษ ผ่านไปแล้วขอรับ มันจบลงแล้วขอรับ”

ไต้ลี่เวินเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มยินดี

เพี๊ยะ !

ยังมิทันสิ้นเสียงของไต้ลี่เวิน

หลังมือของหลี่ฉางหลิงก็ตวัดลงบนใบหน้าของไต้ลี่เวินอย่างแรง

ไต้ลี่เวินชะงักงัน ก่อนจะเอ่ยถามอย่างมิเข้าใจ “ท่านบรรพบุรุษ ท่านตบข้าทำไมขอรับ ? ”

หลี่ฉางหลิงเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะใช้หลังมือก็ตบลงบนใบหน้าของไต้ลี่เวินอย่างแรงอีกครั้ง

มุมปากไต้ลี่เวินมุมกระตุกเบา ๆ พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัยอีกครั้ง “ท่านบรรพบุรุษ ท่านหมายความว่าเยี่ยงไรขอรับ ? ”

หลี่ฉางหลิงใช้ฝ่ามือตบลงที่หน้าของไต้ลี่เวินอีกครั้งโดยมิได้ตอบคำถาม

ทว่าครั้งนี้ไต้ลี่เวินกลับมิปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจได้อีก พร้อมยื่นมือไปจับข้อมือของหลี่ฉางหลิงเอาไว้ แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ท่านบรรพบุรุษ ท่านบาดเจ็บสาหัสอยู่ แต่กลับเอาแต่ทุบตีศิษย์เช่นนี้ มิกลัวศิษย์จะเอาคืนหรือขอรับ ? ”

ในที่สุดหลี่ฉางหลิงก็ปริปากเอ่ยออกมาว่า “ไสหัวไป”

ไต้ลี่เวินนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นยืนและแปลงกายเป็นลำแสงจากไปอย่างรวดเร็ว

เห็นดังนั้นหลี่ฉางหลิงก็ถอนหายใจที่ปนกลิ่นอายเลือดออกมา

ตั้งแต่ที่เขาเริ่มบำเพ็ญเพียรมา ก็คิดว่ารูปลักษณ์ของตนเป็นปมด้อยมาโดยตลอด จนกระทั่งถึงระดับที่สามารถเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ได้ดังใจนึก ในที่สุดเขาก็กลับมามีความมั่นใจในตนเอง

ทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้นเขาก็ยังยอมมิได้ ที่จะให้ผู้อื่นมาเห็นสภาพของตนเองตกต่ำเช่นนี้

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเป็นถึงผู้แข็งแกร่งระดับอมตะอีกด้วย

ก่อนหน้านี้เขาส่งสัญญาณให้ไต้ลี่เวินหนีไปอยู่หลายครั้ง แต่สุดท้ายเจ้าคนที่ไร้ไหวพริบ กลับยืนนิ่งเป็นท่อนไม้

สุดท้ายหลังจากพลังแห่งการครอบงำหายไปแล้ว ก็ยังจะเข้ามาดูอีก

นี่มิเท่ากับรนหาที่อยากโดนตบเยี่ยงนั้นหรือ ?

หลังจากหวนคิดถึงความเจ็บปวดนั้นแล้ว