ตอนที่ 739 เจ้าอยากประลองกับข้างั้นหรือ ?

ตอนที่ 739 เจ้าอยากประลองกับข้างั้นหรือ ?

ทันทีที่สตรีลึกลับเอ่ย

คนที่เหลือต่างก็เผยสีหน้าสงสัยออกมาทันที พวกเขาส่งสายตาให้แก่กัน ก่อนที่สุดท้ายจะเบนสายตาไปยังลู่ชิงซวงและผู้เฒ่าชุดดำ

การกระทำของพวกเขานั้นชัดเจนยิ่ง

ก่อนหน้านี้พวกเจ้าโอ้อวดว่าผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานท่านนั้นร้ายกาจ แล้วตอนนี้จะอธิบายเช่นไร ?

ที่นี่ไร้ซึ่งร่องรอยของการต่อสู้ นั่นหมายความว่าระหว่างพวกเขาจะต้องมีฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดถูกสังหารไปแล้ว

อีกทั้งลิงขาวแข็งแกร่งเพียงใด คงมิต้องอธิบายให้มากความกระมัง ?

ดังนั้นตอนจบของเรื่องนี้มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น นั่นก็คือผู้แข็งแกร่งที่ไร้เทียมทานผู้นั้นถูกลิงขาวสังหารแล้ว

เมื่อสังเกตได้ถึงท่าทางและสายตาของคนอื่น ๆ ที่เต็มไปด้วยความสงสัย

ลู่ชิงซวงก็ยังคงมีไม่แยแสแต่อย่างใด ทว่าผู้เฒ่าชุดดำกลับรู้สึกน่าขันยิ่งนัก

มุมปากของเขาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเหยียด ก็จะเอ่ยเสียงเย็นว่า “พวกเจ้าคงมิได้คิดว่านายท่านของข้าจะถูกลิงขาวอะไรนั่นสังหารหรอกกระมัง ? ”

สตรีลึกลับใช้หางตาชำเลืองมองทุกคนที่อยู่โดยรอบ พลางเอ่ยอย่างครุ่นคิดว่า “ลิงขาวตนนั้นพลังน่ากลัวเพียงใด พวกเราย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ แต่นายท่านของเจ้า……”

เจ้าแดนต้องห้ามผู้มีรูปลักษณ์ราวกับเด็กน้อยเอ่ยเสริมขึ้นมาว่า “ทั่วทั้งแดนเซียนจื่อฉง หากมิใช่เพราะน้องลู่ชิงซวงควบคุมพลังแห่งกฎของดินแดนแห่งนี้เอาไว้ ลิงขาวจะต้องเป็นผู้ไร้พ่ายอย่างแน่นอน”

เมื่อทุกคนได้ยินก็พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของเจ้าแดนต้องห้ามผู้นี้

ทว่าทันทีที่สิ้นเสียง

“ข้าจำได้ว่านายท่านเคยกล่าวเอาไว้ว่า ผู้ไม่รู้ย่อมไม่กลัว”

ผู้เฒ่าชุดดำยังคงมีรอยยิ้มเย็นชาประดับใบหน้า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “นายท่านของข้าอยู่ในระดับใดนั้น ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งเช่นพวกเจ้า ก็ยังไม่อาจจินตนาการได้อยู่ดี และการได้พบนายท่านก็ล้วนเป็นวาสนาของพวกเจ้าทั้งสิ้น”

“หรือลิงขาวตนนั้นจะบรรลุระดับราชันในตำนานแล้วงั้นหรือ ? ทว่าต่อให้เป็นระดับราชัน แต่สำหรับนายท่านแล้วก็หาใช่คู่ต้องสู้ของเขาไม่”

วิญญาณอาวุธของกระดานหมากเฉียนคุน เนื่องจากร่างเดิมได้รับบาดเจ็บสาหัส ความทรงจำของผู้เฒ่าชุดดำจึงขาดหายไปบางส่วน

ทว่าในความทรงจำอันเลือนลางของเขาระดับราชันในตำนานก็หาใช่ปลายทางของวิถีเซียนไม่

ส่วนนายท่านของเขาแท้จริงแล้วเป็นใครกันนั้น เขาเองก็จำไม่ได้แน่ชัด แต่หากมิมีสิ่งใดผิดพลาดแล้วล่ะก็ จะต้องยังอยู่เหนือระดับราชันเป็นแน่

ดังนั้นเขามองว่าต่อหน้าของนายท่าน ผู้บำเพ็ญเพียรระดับราชันก็หาใช่คู่ต่อสู้ของเขาไม่

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้เฒ่าชุดดำ ทุกคนที่อยู่ที่นั่นก็อดมิได้ที่จะมองหน้ากันอีกครั้ง พลางมีเคร่งขรึมลงมากกว่าเดิมหลายเท่า

‘ระดับราชันงั้นหรือ ? ’

‘ระดับราชันในตำนานก็ยังมิใช่คู่ต่อสู้ของนายท่านของเจ้าอย่างนั้นหรือ ? ’

‘เช่นนั้นนายท่านของเจ้าเป็นใครกันแน่ แล้วมาจากที่ใดกัน ? ’

‘ต่อหน้าพวกเราอย่าพูดเหลวไหลเป็นอันขาด ระวังเจ้าจะได้กลืนเข็มเงินพันเล่ม’

หลังจากเงียบไปชั่วขณะ

“ฮ่าฮ่า……”

“ทุกท่าน หรือว่าพวกท่านลืมฐานะของตัวเองแล้วงั้นหรือ ? ”

บัณฑิตที่มีดวงตาสีแดงนามว่าชิงหมิงจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา ก่อนจะพ่นคำพูดชั่วร้ายออกมาว่า “คนผู้นี้เป็นเพียงวิญญาณอาวุธตัวกระจ้อยเท่านั้น เราต้องเชื่อคำพูดของเขาด้วยอย่างนั้นหรือ ? ”

“พลังของลิงขาวแท้จริงแล้วเป็นเช่นไร พวกเราต่างก็รู้ดี อีกทั้งนายท่านผู้นั้นของเขาพวกเราเพียงแค่ได้ยินมาจากคำโอ้อวดเท่านั้น คิดว่าคนผู้นั้นจะอยู่เหนือกว่าระดับราชันในตำนานเช่นที่เขาพูดจริง ๆ น่ะหรือ ? ”

“นั่นสิ เกือบถูกเจ้าสารเลวผู้นี้หลอกเข้าให้แล้ว”

บุรุษหัวโล้นลูบศรีษะของตน ก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วเอ่ยว่า “ยุคสมัยนี้หาใช่ยุคเซียนโบราณที่มีผู้เก่งกาจมากมาย อย่าว่าแต่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับราชันในตำนานเลย แม้แต่ผู้แข็งแกร่งระดับราชันจำแลงยังหาได้ยากยิ่ง”