ตอนที่ 740 ความแข็งแกร่งของลิงขาว

ตอนที่ 740 ความแข็งแกร่งของลิงขาว

ทันทีที่เย่ฉางชิงเอ่ยออกมา

ลิงขาวพลันนิ่งงัน

ถึงแม้ตอนที่เย่ฉางชิงเอ่ยประโยคนี้ออกมาจะมิได้วางท่าแต่ใด ๆ ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใดลิงขาวกลับใจสั่นขึ้นมา และรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่าง

“หากว่า……ท่านยอม ข้าก็จะขอประลองกับท่านสักหน่อยขอรับ”

ลิงขาวลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า “แต่หากข้าโชคดีเอาชนะท่านได้ ขอท่านเย่ได้โปรดอยู่ที่นี่ต่ออีกสักพักเถอะนะขอรับ”

เย่ฉางชิงหัวเราะออก แล้วจึงถามกลับไปว่า “หากข้าชนะเล่า ? ”

ลิงขาวมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “หากท่านชนะ ข้าจะยอมคาราวะท่านเป็นนาย วันหน้าจะขอติดตามท่านขอรับ”

เย่ฉางชิงหัวเราะออกมา “ดี”

เอ่ยจบ เย่ฉางชิงก็หายตัวไปทันที ก่อนจะปรากฎตัวขึ้นอีกครั้งบนท้องฟ้าสูงนับหมื่นจั้ง

ดวงตาของลิงขาวเปล่งประกาย พลันมีสัญลักษณ์โบราณส่องแสงริบหรี่แผ่พลังลึกลับกลุ่มหนึ่งออกมา

เขาเงยหน้าขึ้นมองเย่ฉางชิงที่ยืนเอามือไพล่หลังอยู่บนท้องฟ้า ผมสีดำยาวปลิวสยาย ชายเสื้อสะบัดตามแรงลม จากนั้นก็พุ่งขึ้นไปยังท้องฟ้า

เพียงพริบตา ทั้งสองก็ยืนประจันหน้ากัน

ใบหน้าเย่ฉางชิงประดับด้วยรอยยิ้มสบายๆ แม้จะเผชิญหน้ากับลิงขาวที่มีพลังมหาศาลและมีพลานุภาพน่าสะพรึงกลัวยิ่งตรงหน้า แต่กลับไม่ได้รู้สึกกังวลใดๆ แม้แต่น้อย

“นับตั้งแต่ที่ข้าบำเพ็ญเพียรมาได้รู้แจ้งเพียงสองเคล็ดกระบี่เท่านั้น หากเจ้าสามารถรับสองกระบี่นี้ของข้าได้ ก็จะถือว่าวันนี้ข้าแพ้เจ้าแล้ว”

เย่ฉางชิงมองลิงขาวที่ด้านหลังมีวงแสงอันเจิดจ้าราวกับเปลวไฟหลายวงปรากฏขึ้นมา ผมปลิวสยายและเพียงปอยผมก็สามารถทำลายความว่างเปล่าได้อย่างง่ายดาย พร้อมกับเอ่ยเตือน

ลิงขาวขมวดคิ้วแน่น ก่อนพยักหน้ารับหงึกหงักให้กับเย่ฉางชิง

ต้องบอกว่าเมื่อเผชิญหน้ากับเย่ฉางชิง ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีของเขาก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

ความแตกฉานในวิถีหมากสูงส่งถึงระดับที่เขาไม่สามารถจินตนาการได้

อีกทั้งด้วยระดับของเขากลับไม่สามารถสัมผัสได้ถึงไอพลังวิธีเซียนของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย บางทีอาจเป็นเพราะอีกฝ่ายพกสมบัติวิเศษเพื่อช่วยปกปิดไอพลังบนกายเอาไว้เท่านั้นเป็นก็ได้

บัดนี้ การต่อสู้กำลังจะเริ่มขึ้น อีกฝ่ายกลับยังคงไม่มีนิมิตใดๆ ปรากฏ ไอพลังก็ยังคงไม่มีเล็ดลอดออกมา

ยิ่งไปกว่านั้นอีกฝ่ายยังบอกด้วยว่าจะไม่ใช้วิถีหมากเพื่อประลองกับเขา แต่จะใช้วิธีกระบี่แทน

เช่นนั้นท่านเย่ผู้นี้แท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่ ?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ลิงขาวก็สะบัดหน้าแรง ๆ ก่อนจะพึมพำเบา ๆ ว่า “ข้าคงจะคิดมากไปเอง ยุคนี้จะมีผู้แข็งแกร่งระดับราชันได้อย่างไร บนกายของท่านเย่คงจะมีสมบัติวิเศษบางอย่างติดตัวมาด้วยเป็นแน่”

“อืม ต้องเป็นเช่นนี้แน่ เมื่อเริ่มการต่อสู้ท่านเย่คงจะเผยระดับตบะบารมีออกมาเอง……”

ระหว่างที่ลิงขาวกำลังหาเหตุผลให้ตัวเองอยู่นั้น

เย่ฉางชิงก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง “มาเริ่มกันเถอะ ! ”

“ย๊าก ! ”

ทันใดนั้นลิงขาวก็กำหมัดแน่นทั้งสองข้าง ชุดบนกลายระเบิดออกเป็นผุยผงในพริบตา เผยให้เห็นร่างกายที่แข็งแรงราวกับเหล็ก

บนกายของเขายังมีสัญลักษณ์สีเลือดโบราณอันซับซ้อนปรากฎขึ้นมาด้วย

เขาเงยหน้าคำรามขึ้นฟ้า เสียงอันน่าสะพรึงกลัวทำให้ความว่างเปล่าในรัศมีร้อยจั้งแตกออก ไอพลังอันน่ากลัวบนกายราวกับภูเขาเทพโบราณลูกหนึ่งพุ่งขึ้นฟ้า ทำให้ความว่างเปล่าเกิดคลื่นเป็นชั้น ๆ

อีกทั้งยังมีร่างเงาขนาดใหญ่ร่างหนึ่งปรากฎขึ้นที่ด้านหลังของเขาอีกด้วย

ให้ความรู้สึกเหมือนลิงมารในตำนานปรากฏกายขึ้น เพื่อทำลายล้างโลกอย่างไรอย่างนั้น

“หมัดแยกฟ้า ! ”

ลิงขาวส่งเสียงคำรามก้องฟ้าอีกครั้ง จากนั้นก็แปลงกายเป็นเงาสายหนึ่งพุงไปทางเย่ฉางชิง

ในที่สุดเย่ฉางชิงก็หุบยิ้มลง

เขาหลับตาลง ก่อนจะชูนิ้วชี้และนิ้วกลางขึ้น ปลายนิ้วเกิดประกายเย็นเยียบริบหรี่ จิตกระบี่มหาศาลแผ่ไปทั่วทุกทิศทุกทางด้วยพลังทำลายล้าง

อีกด้านหนึ่ง

พวกลู่ชิงซวงที่ก้าวเข้าสู่แดนต้องห้ามของลิงขาวด้วยความระมัดระวัง พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า