บทที่ 41 จับได้คาหนังคาเขา

ที่ห้องข้างๆ แสงไฟสลัว มีกลุ่มหมอกควันลอยขึ้นมา

เฉิงมู่ไห่กับหลิวอิงแช่เท้าด้วยกัน และสองสามีภรรยาพูดคุยกันเสียงเบา

"อาหยวนนั้นรู้จักแยกแยะ ทำงานอย่างระมัดระวัง บ้านเราก็เป็นคนตรงไปตรงมา ไม่ทำเรื่องอื้อฉาวที่ทำให้ชาวบ้านนินทาอยู่แล้ว คุณไม่ต้องไปกังวลกับเรื่องนี้"

หลิวอิงยิ้มขมขื่น และลดเสียงต่ำ "ทั้งหมดนั้นเป็นเพราะยัยเด็กอาฟางที่พูดไร้สาระ! แล้วยังกล้าพาเหมยจื่อมาที่บ้านอีก! โชคดีที่หลิงหลิงไม่รู้เรื่อง ไม่เช่นนั้นจะทำให้เธอไม่พอใจ ไปถามอาหยวน สองคนผัวเมียจะต้องทะเลาะกันอีกจนได้!"

"ไม่มี" เฉิงมู่ไห่กล่าวเสียงต่ำ "เมื่อสักครู่นี้ อาหยวนออกจากบ้านด้วยหน้าตายิ้มแย้ม ผมเห็นไกลๆ ก็รู้ว่าไม่มีเรื่องอะไร "

เมื่อหลิวอิงได้ยินเช่นนั้น เธอก็รู้สึกโล่งใจลง หยิบกาน้ำร้อนที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา แล้วเทน้ำร้อนเข้าไปในอ่างอาบน้ำเล็กน้อย

"หลิงหลิงนั้นเป็นคนนิสัยอ่อนโยน ฉันเห็นแล้วก็ชอบ "

เฉิงมู่ไห่ลูบไล้กระเป๋าน้ำร้อนบนแขน แล้วยิ้มอย่างอบอุ่น

"เด็กคนนั้นก็รู้จักเอาใจด้วย ถูกไอ้เซวียสองสามีภรรยาสอนมาดี ตอนเด็กยังอ่อนแอเป็นบางครั้ง เมื่อโตขึ้นยิ่งอยู่ยิ่งรู้เรื่องมากขึ้น ดูเถอะ กระเป๋าน้ำร้อนนี้วางบนไหล่ รู้สึกสบายดีมาก!"

หลิวอิงหัวเราะคิกๆ แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

"ไม่ว่าอย่างไร อาหยวนนั้นเป็นผู้ชาย แม้จะมีใจ แต่ก็เอาใจไม่เป็น เด็กผู้หญิงจะดีกว่า ค่อนข้างจะรู้จักใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ แบบนี้ "

เมื่อเฉิงมู่ไห่ได้ยินเช่นนั้นก็พึมพำเสียงเย็นชา "นังหนูฟางก็ไม่ใช่เด็กผู้หญิงหรือ เธอเคยใส่ใจเมื่อไหร่?มีแต่ทำให้เราโกรธตลอด บอกเธอ เธอก็ไม่ฟัง สอนเธอ เธอก็วิ่งหนี! นังเด็กคนนี้ถูกเราตามใจจนเสียผู้เสียคนแล้ว!"

เมื่อเทียบกับหลิงหลิง นังหนูฟางนั้นราวกับมาทวงหนี้!

"ไม่ชอบเรียนหนังสือ ไม่ชอบทำงานบ้าน ตอนนี้ให้เธอไปขายของที่กุยช่ายบ้าง ที่ไม่ใช่งานหนักอะไร เพียงแค่ใช้ปากเท่านั้น เธอก็ทำแบบไม่เต็มใจ ไม่เข้าท่าเลย! เคยได้ยินอาหยวนพูดก่อนหน้านั้นว่า หลิงหลิงนั้นไม่เพียงแต่กลางวันไปทำงานที่สำนักหนังสือพิมพ์ เวลาพักเที่ยงและกลางคืนยังทำงานล่วงเวลาแปลอะไรสักอย่าง เงินที่หาได้นั้นมากกว่าเขาหลายเท่าเลยทีเดียว!"

หลิวอิงฟังจนตาค้าง ขัดถูมือไปมาอย่างประหม่า

"หลิงหลิงของเรา.....เก่งขนาดนั้นเลยหรือ?เธอหาเงินได้มากขนาดนั้นเลยหรือ?อาหยวนของเราได้เงินเดือนเดือนละตั้งร้อยกว่าหยวนนะ!"

เฉิงมู่ไห่โบกไม้โบกมือ แล้วพูดขึ้นอย่างภาคภูมิใจว่า "ใช่ อาหยวนบอกว่า หลิงหลิงนั้นจบมาจากโรงเรียนภาษาต่างประเทศ รู้ภาษา......สรุปก็คือภาษาต่างประเทศนั่นแหละ! คนเขาส่งหนังสือให้เธอจากสำนักพิมพ์ในเมืองหลวง เธอเพียงแต่ดูและเขียนอยู่ในบ้าน จากนั้นก็ส่งกลับไป คนเขาก็จะโอนเงินให้เธอ ครั้งละหลายร้อยโน่น!"

หลิวอิงหัวเราะฮ่า ๆ และปรบมือขึ้นมา

"พระเจ้า! เด็กคนนี้......ทำไมดีขนาดนั้น! ทำไมเธอไม่บอกเราสักคำ?ถ่อมตนอยู่ตลอด!"

เฉิงมู่ไห่หัวเราะตาม แล้วกล่าวเสียงเบา "หลิงหลิงนั้นเป็นคนมีการศึกษา สงบเสงี่ยมและเจียมตัว หากไม่ใช่เพราะว่าอาหยวนบอก เราไม่รู้ด้วยซ้ำ"

หลิวอิงอดที่จะนึกถึงคำพูดของลูกสาวไม่ได้ แล้วถ่มน้ำลายออกมาเงียบ ๆ

"เหมยจื่อนั้นทำเป็นโอ้อวดต่อหน้านังหนูฟางทั้งวัน บอกว่าพี่ชายของเธอนั้นหาเงินได้เท่านั้นเท่านี้ นังหนูฟางยังมาพูดให้ฉันฟังอยู่บ่อย ๆ บอกว่าแต่งงานกับหลิงหลิงนั้นเสียเปรียบ บ้านเหมยจื่อนั้นมีเงินมากเท่าไหร่! นั่นมันพี่ชายเขามีเงิน ไม่ใช่เธอสักหน่อย หลิงหลิงของเราสามารถหาเงินได้เดือนละหลายบาท!"

เฉิงมู่ไห่เงยหน้าขึ้นมา จ้องมองดูเขาอย่างขุ่นเคือง

"นังหนูฟางนั้นเป็นคนไม่มีหัวสมอง คุณอย่าไปฟังเธอ! ตอนนั้นก่อนที่จะไปขอหลิงหลิง ผมได้ถามอาหยวนอย่างละเอียดแล้ว เขาบอกว่าเขากับเหมยจื่อไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกัน เคยคุยกันไม่กี่ประโยค!ลูกชายของเราไม่ใช่คนแบบนั้น"

หลิวอิงยิ้มอย่างเขินอาย "ถ้าอย่างนั้นก็ดี.....ถ้าอย่างนั้นก็ดี ตาแก่ ช่วงหัวค่ำตอนกินข้าว ฉันอึดอัดใจมาก!กลัวจะเกิดเรื่องผิดพลาดอะไรขึ้น!"

เฉิงมู่ไห่ส่ายหัวและกล่าวอย่างหนักแน่นว่า "อาหยวนกับหลิงหลิงนั้นยังดี ๆ กันอยู่! ผมว่า เหมยจื่อนั้นเหมือนยังไม่ตายใจ แล้วนังหนูฟางก็ไร้สาระไปด้วย!เมื่อกี้นี้เหมยจื่ออยู่ และหลิงหลิงก็อยู่ด้วย ผมจึงต้องอดไว้ไม่พูดออกมา รอให้พรุ่งนี้พวกเขาสองสามีภรรยากลับไปในเมืองก่อน ผมจะสั่งสอนนังเด็กคนนั้นสักหน่อย!"

"หลังปีใหม่เธอก็อายุเพียงสิบหกเท่านั้น " หลิวอิงถอนหายใจ "ค่อย ๆ เกลี้ยกล่อม สักวันต้องฟังเรา "

เฉิงมู่ไห่จ้องเธอตาเขม็ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "แม่ที่เมตตาใจดีจะทำให้ลูกเสียคน! คุณตามใจเธอทั้งวันไปเถอะ!ด้วยนิสัยแบบนั้นของเธอ ไม่ช้าก็จะหาเรื่องมาให้คุณ!"