บทที่ 42 โจรขโมยไก่

ใบหน้าขาวใสราวกระดาษของหลินชงในตอนแรกเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในทันที!

เขาตกใจจนอึ้งอยู่กับที่ จนกระทั่งเฉิงมู่ไห่ยกหมัดขึ้นสูงแล้วต่อยมาทางเขา จึงพยายามหลบหนีด้วยความตื่นตระหนก ......แต่ปรากฏว่าถูกคว้าปกคอเสื้อไว้!

วินาทีต่อมา เฉิงมู่ไห่ต่อยไปที่ท้ายทอยและแผ่นหลังของเขา หมัดใหญ่ต่อยรัวใส่ราวเม็ดฝน!

"อ้า! อ้า!" หลินชง ร้องออกมาด้วยความเจ็บ!

ตอนที่หลิวอิงกับเซวียหลิงวิ่งมาถึง ก็เห็นพ่อเฉิงกดผู้ชายคนหนึ่งไว้บนพื้นแล้วทุบตีอย่างดุเดือด!

เซวียหลิงตะโกนและหัวเราะตามสัญชาตญาณ แล้วรีบเอามือปิดปากทันที!

ส่วนหลิวอิงที่อยู่ข้าง ๆ นั้น ตกใจและรีบตะโกน: "พ่อ! หยุด! พ่อ! ถามให้ชัดเจนก่อน! อย่าทุบตีคนอื่น!"

แขนข้างหนึ่งของเฉิงมู่ไห่ไม่ดี และไม่สบายมาหลายปีแล้วด้วย ร่างกายไม่ไหวมานานแล้ว เมื่อกี้นี้ใช้แรงที่พุ่งเข้ามาทุบตีหลินชงจนล้มลงบนพื้น แต่ตอนนี้หมดแรงแล้ว

แม้ว่า หลินชงนั้นรูปร่างจะสูงผอม ท่าทางเหมือนคนมีการศึกษาที่อ่อนแอ แต่ว่าเขานั้นยังหนุ่มยังแน่น ไม่นานก็ดิ้นหลุดจากหมัดของเฉิงมู่ไห่ แล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

"หยุด!" เฉิงมู่ไห่หายใจหอบตามขึ้นไป

เมื่อหลิวอิงเห็นสถานการณ์ ก็รีบคว้าแขนของเขาและพูดอย่างกังวลว่า: "ไม่ต้องไล่ตามแล้ว! แขนของคุณไม่ดี คุณไม่สามารถใช้กำลังได้ เดี๋ยวจะเจ็บขึ้นมาอีก!"

และในเวลานี้ ดูเหมือนเพื่อนบ้านจะได้ยินเสียง จึงพากันเปิดประตูออกมา

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?ใครอยู่นั่นเนี่ย"

หลิวอิงตกใจจนหน้าซีดเผือด!

กลางค่ำกลางคืนมีผู้ชายมาหน้าบ้านเพื่อหาลูกสาวไปพบเขา เรื่องแบบนี้หากแพร่ออกไป ถ้าอย่างนั้นลูกสาวของบ้านยังจะแต่งออกไหม?

เธอรู้สึกกังวลมาก คว้าแขนพ่อเฉิงไว้ทันที

พ่อเฉิงหายใจหอบใบหน้าแดงก่ำ ไม่รู้จะทำอย่างไรดีชั่วขณะหนึ่ง !

เซวียหลิงไหวพริบว่องไว รีบเข้าไปขวางไว้

"สวัสดีตอนกลางคืนค่ะ ลุง ๆ ป้า ๆ! เมื่อสักครู่นี้มีคนทำลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ข้างนอก น่าจะมาขโมยไก่ในบ้านของเรา ถูกเราพบเห็นเข้า! โจรคนนั้นก็เลยวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว เราจับไว้ไม่ได้!"

"อะไรนะ?! โจรขโมยไก่! บัดซบ! ที่บ้านฉันเดือนก่อนหายไปหนึ่งตัว จะต้องเป็นโจรคนนั้นขโมยไปอย่างแน่นอน"

"มันไม่ได้ตายดี! โจรพวกนี้ส่วนใหญ่เป็นคนเร่ร่อน เกียจคร้าน ทำแต่เรื่องลับๆ ล่อๆ ในตอนกลางดึก!"

เพื่อนบ้านพากันด่าขึ้นมา และยังมีคนที่มีน้ำใจถามขึ้นว่าไก่หายไปกี่ตัว พรุ่งนี้จะต้องไปแจ้งคณะกรรมการหมู่บ้านเพื่อรายงานให้ทางผู้ใหญ่บ้านทราบ

เซวียหลิงยิ้มแล้วกล่าวว่า "ไม่ได้หาย!พ่อของฉันเห็นเข้าพอดี จึงไล่ตามออกมา โจรคนนั้นเลยวิ่งหนีไป!"

"ถ้าอย่างนั้นก็ดี! ถ้าอย่างนั้นก็ดี! ครั้งหน้าถ้าจับตัวโจรคนนั้นได้ จะต้องเตะแรงๆ ถึงจะได้!"

"กลับไปแล้วต้องล็อกประตูให้แน่น!"

......

เซวียหลิงประคองพ่อเฉิง แล้วกระซิบว่า "พ่อ รอให้พี่หยวนกลับมาแล้วค่อยไปจัดการ เราเข้าบ้านกันก่อนเถอะ"

เฉิงมู่ไห่พยักหน้า แอบกลืนน้ำลายคนเดียว

"ใช่......ฟังหนู "

หลิวอิงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ยืนอยู่ข้างกายเซวียหลิง แล้วเดินตามไปอย่างงุนงง

เมื่อเซวียหลิงกล่าวลากับเพื่อนบ้านแล้ว มือข้างหนึ่งจูงหลิวอิง อีกข้างหนึ่งประคองพ่อเฉิงค่อยๆ เดินเข้าไปทางประตูบ้าน

เพิ่งจะถึงหน้าประตู ก็เห็นเฉิงเทียนหยวนก้าวเดินมาจากอีกฝั่งหนึ่ง

เขานั้นสายตาดี แค่แวบเดียวก็ดูออกว่าเป็นภรรยากับพ่อแม่ของตัวเอง และเห็นความโกลาหลในหมู่เพื่อนบ้าน พูดจาเสียงดัง ไม่ทันสงสัยอะไร ก้าวเท้าใหญ่เดินมาทางพวกเขา

เมื่อเซวียหลิงเห็นเขา ก็ส่งสายตาให้เขา

"พี่หยวน พี่กลับมาแล้ว! รีบประคองพ่อเข้าไปก่อน!"

เฉิงเทียนหยวนประคองพ่อด้วยสีหน้าเรียบ ๆ แล้วรีบก้าวเท้าเข้าไปในบ้าน