บทที่ 44 ไปนอนที่ห้องของคุณโน่น

ในช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์ทางภาคเหนือ บางครั้งยังต้องสวมเสื้อสเวตเตอร์บาง ๆ ในตอนเช้าหรือตอนเย็น

แม้ว่าสองสามวันนี้อากาศจะแจ่มใส แต่ยังคงต้องใส่เสื้อเชิ้ตบาง ๆ กับเสื้อคลุมไนลอนหนึ่งตัว

อากาศแบบนี้ ปรากฏว่าเขากล้าอาบน้ำเย็นแต่เช้า!

ดูเหมือนเฉิงเทียนหยวนกำลังถูตัวอยู่ อธิบายขึ้นว่า "ไม่ต้องห่วง ผมร่างกายแข็งแรงดี! หน้าหนาวไม่กล้าอาบน้ำเย็น แต่วันอื่น ๆ ไม่กลัว "

เซวียหลิงพึมพำเสียงเบา: "คุณไม่กลัวที่จะเป็นหวัดเหรอ?"

เฉิงเทียนหยวนหัวเราะเสียงดังพลางเปิดประตูห้องน้ำออก เพียงพบว่าเขาสวมเสื้อกั๊กบางและร่างกายของเขายังร้อนอบอ้าว

"ไม่เป็นไร ก็แค่อาบน้ำเย็นไม่ใช่หรือ? จะเป็นหวัดไม่สบายง่ายขนาดนั้นได้อย่างไร!"

เซวียหลิงนั้นถูกลมหนาวที่โชยมากระทบเข้าจนตัวสั่น

"......นายเก่ง!"

เฉิงเทียนหยวนยกคางขึ้นเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้เธอเข้ามา

"ผมใส่เสื้อคลุมก็เสร็จแล้ว เธอเข้ามาแปรงฟันเถอะ!"

เซวียหลิงที่ถือแปรงสีฟันพลาง ไปเห็นเขากำลังใส่เสื้อคลุมโดยไม่ตั้งใจ เห็นหน้าอกของเขากล้ามเป็นมัดๆ ดูแข็ง แขนนั้นขยับนิดเดียว กล้ามเป็นมัด ๆ......

หา?!คิดไม่ถึงว่าสามีตัวเองจะเก็บเงียบขนาดนี้!

เฉิงเทียนหยวนนั้นเป็นคนรูปร่างสูงมาก อกผายไหล่ผื่น รูปร่างสมส่วน ดังนั้นซ่อนกล้ามเนื้อได้ดีมาก

เซวียหลิงแต่งงานกับเขามานานแล้ว ทั้งสองนั้นแยกห้องนอนมาโดยตลอด ปกติอาบน้ำแปรงฟันก็แยกออกจากกัน ดังนั้นนี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นรูปร่างของเฉิงเทียนหยวนอย่างจริง ๆ จังๆ!

หลังจากที่เฉิงเทียนหยวนสวมเสื้อแล้ว หยิบไม้กวาดขึ้นมากวาดคราบน้ำบนพื้น กวาดไปครึ่งหนึ่ง พบว่าดวงตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองตัวเองอยู่ อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้น

เส้นผมของภรรยาสาวยุ่งเหยิงเล็กน้อย ดวงตาคู่งามเบิกกว้าง จ้องมองดูเขาด้วยแววตาเป็นประกายเล็กน้อย

เขาตกตะลึง ใบหูแดงเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ

"......เป็นอะไรหรือ?"

แต่เช้าตรู่ ใช้สายตาแปลก ๆ แบบนี้มองตัวเองทำไม ?

เซวียหลิงได้สติคืนมา รีบหันหัวไป แล้วอ้ำอึ้ง "ไม่มีอะไร!"

เฉิงเทียนหยวนไม่ได้ใส่ใจ หลังจากกวาดคราบน้ำเสร็จแล้วก็ก้าวเท้าใหญ่เดินออกไปทันที

ส่วนเซวียหลิงนั้นมองดูแผ่นหลังสูงใหญ่ของเขา แปะปากอย่างผิดหวัง

มันไม่ง่ายที่ทั้งสองจะได้ "นอนห้องเดียวกัน" สักที แต่เธอนั้นนอนตายเหมือนหมู......

หลิวอิงลุกขึ้นแต่เช้า ทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว

เฉิงเทียนหยวนยกโจ๊กสองถ้วยเข้ามา จากนั้นยกผัดผักหนึ่งจานกับซาลาเปาสองลูกเข้ามาอีก

"แม่ทำเมื่อวาน ทั้งหมดยี่สิบกว่าลูก ได้นึ่งสองลูกให้พวกเรากิน ที่เหลือใช้ใบไผ่สะอาดห่อ แล้วให้เรานำไปกินในเมือง"

เมื่อเซวียหลิงได้กลิ่นก็รู้สึกหอม กัดไปหนึ่งคำ พบว่าผิวนุ่มมาก ไส้ข้างใน......นั้นทำจากหมูตุ๋น!

"อร่อย.....ใหญ่มาก!"

เฉิงเทียนหยวนเห็นเธอกินอย่างมีความสุข จึงอธิบายด้วยรอยยิ้มว่า "ที่ผ่านมาบ้านเรามีเพียงตอนปีใหม่ถึงจะทำซาลาเปาแบบนี้ ครั้งที่แล้วคุณใช้เงินห้าร้อยหยวนขายที่ไป ผมได้เอาเงินนั้นให้แม่แล้ว ใช้หนี้ไปเล็กน้อย ในที่สุดในบ้านก็มีเงินเหลือบ้าง ดังนั้นแม่ถึงกล้ากินหมูพะโล้กับทำซาลาเปาลูกใหญ่"

เซวียหลิงเลิกคิ้ว อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า "นาย.....ไม่ได้พูดความลับของเราออกไปใช่ไหม?"

ครั้งที่แล้วตอนที่ซื้อที่ดิน เธอได้บอกเขาอย่างละเอียด บอกว่าเรื่องที่รกร้างจำนวนยี่สิบหมู่นั้นอย่าไปบอกใคร มีเพียงพวกเขาสองสามีภรรยารู้ก็พอแล้ว

เฉิงเทียนหยวนส่ายหัว แล้วกล่าวว่า "ผมบอกเพียงว่าขายให้เพื่อนที่รู้จักสนิทกันคนหนึ่ง ดังนั้นไม่นานก็ได้เงินมา"

เมื่อเซวียหลิงได้ยินคำว่า "เพื่อน" ขมขื่นในใจ เจ็บจี๊ดขึ้นมา

"......อ๋อ"

เฉิงเทียนหยวนก้มหน้าก้มตาดื่มโจ๊กคำใหญ่ แล้วถามขึ้นอย่างไม่ตั้งใจว่า "สักวันพวกเขาจะรู้ว่าเธอเป็นคนซื้อที่ดิน ผมรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย......ทำไมเธอไม่ยอมให้พวกเขารู้?"