บทที่ 45 ประจบประแจงหัวหน้า

เมื่อเซวียหลิงฟังคำพูดของเขาแล้ว ยิ้มด้วยความดีใจอย่างเขินอาย แล้วกัดซาลาเปาในมือต่อ

ที่แท้ตัวเองเข้าใจผิดไปเอง!

เขาไม่อยากจะใช้เงินของเธอ ไม่ได้จงใจจะรักษาระยะกับเธอ

เมื่ออารมณ์ดีขึ้น ซาลาเปาในมือก็กินอย่างเอร็ดอร่อยขึ้นมา!

ทั้งสองกินไปพลางก้มหน้าคุยกันไปพลาง

"เมื่อคืนเธอหลับไปแล้ว ผมเข้าประตูไปไม่กล้าทำเสียงดัง กลัวจะทำให้เธอตื่น อาฟางถูกผมของพ่อสั่งสอนแล้ว ช่วงนี้หล่อนจะต้องอยู่บ้านช่วยเตรียมอาหารหน้าหนาว หลังจากหนึ่งเดือนผ่านไปถึงจะไปที่สหกรณ์ได้ "

ดวงตาของเซวียหลิงมีประกายความสงสัย แล้วถามขึ้นอย่างเป็นกังวลว่า "เสี่ยวกูจื่อ......เธอยังไม่ได้มีอะไรกับผู้ชายห่วยแตกคนนั้นใช่ไหม?"

เฉิงเทียนหยวนเข้าใจความกังวลของเธอ จึงส่ายหัวเบา ๆ

"โชคดีที่เธอยังไม่ได้โง่ถึงขนาดนั้น เมื่อคืนเธอพูดออกมาหมดแล้ว บอกว่าแค่คุยกัน ช่วยเขาทำความสะอาดห้องบ้าง ฟังเขาท่องบทกลอน อย่างอื่นไม่มีอะไร"

เมื่อได้ยินแบบนี้ ในที่สุดเซวียหลิงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"เมื่อคืนนายได้ถามหัวหน้าคนนั้นหรือยัง?"

เฉิงเทียนหยวนตอบ "ถามอย่างละเอียดแล้ว บอกว่าอย่าตามใจอาฟาง เพราะยังเด็กอยู่ อีกครึ่งเดือนคนอื่นก็จะกลับไปในอำเภอแล้ว หากเป็นการแต่งงานที่ดี ก็พยายามดูได้ เพียงแต่อีกครึ่งเดือนคนอื่นก็จะไปแล้ว อย่าถูกคนอื่นหลอกเพราะอายุน้อยไม่รู้เรื่อง"

เซวียหลิงครุ่นคิด รู้สึกว่าหัวหน้าคนนั้นอยู่ในสหกรณ์ทุกวัน น่าจะรู้ดี

ในเมื่อเขาพูดแบบนี้แล้ว เสี่ยวกูจื่อก็น่าจะยังไม่เสียเปรียบอะไร

"เดี๋ยวฉันจะทำเหมือนไม่รู้เรื่องอะไร บอกลากับพ่อแม่แล้ว เราก็กลับกัน"

ท่าทีของเสี่ยวกูจื่อที่มีต่อเธอนั้นไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เธอเพิ่งจะแต่งงานเข้ามาไม่นาน ได้ติดต่อใกล้ชิดกับเธอไม่มาก ยังไม่ต้องไปถามอะไรมากจะดีกว่า จะทำให้เสี่ยวกูจื่อเกลียดตัวเองเปล่า ๆ

เฉิงเทียนหยวนพยักหน้า แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ยังมีเวลา เธอทานเยอะ ๆ"

สองสามีภรรยากินโจ๊กกับซาลาเปาแล้ว จัดเก็บถ้วยชาม ยกไปยังห้องครัวอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ท้องฟ้ายังคงสลัว ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดโชย จนรู้สึกหนาวอย่างชัดเจน

เฉิงเทียนหยวนถือกระเป๋าเดินทาง พาเซวียหลิงไปกล่าวลาพ่อเฉิงกับหลิวอิง แล้วออกเดินทางไปอย่างเร่งรีบ

เซวียหลิงมองดูกระสอบทรายใหญ่ที่เต็มและหนักอึ้งแล้วอดที่จะถามขึ้นไม่ได้ "พี่หยวน ข้างในคืออะไรหรือ?บอกว่ามีเพียงซาลาเปาไม่ใช่หรือ?ทำไมเยอะขนาดนี้?ของที่เราเอามาเมื่อวาน แม่ไม่ได้รับไว้หรือ? "

เฉิงเทียนหยวนยิ้ม แล้วตอบว่า "ตอนแรกแม่ไม่รับ ฉันบอกว่าเธอซื้อไว้เยอะ ให้พวกเขาเก็บไว้กินในหน้าหนาว ข้างในนี้เป็นผักกาดขาวกับหัวไชเท้าที่เก็บเกี่ยวมาจากในนา"

เมื่อเซวียหลิงเห็นเขาเดินหอบเล็กน้อย ก็พอจะเดาได้ว่าต้องไม่น้อยอย่างแน่นอน

"นายโลภขนาดนั้นทำไม ที่พักของเราใกล้ตลาดขนาดนั้น อยากจะกินอะไรก็หาซื้อได้ตลอดเวลา เยอะขนาดนี้......เรากินไม่หมดมันก็จะเสียได้!"

เฉิงเทียนหยวนเหลือบมองเธอด้วยรอยยิ้มและอธิบายว่า "พวกนี้ที่บ้านปลูกเอง หวานและอร่อยมาก ฉันกะว่าจะดองกะหล่ำปลีและหัวไชเท้าไว้เป็นเครื่องเคียง จะกินเป็นครั้งคราวได้ เพื่อเปลี่ยนรสชาติ "

เซวียหลิงอดที่จะยิ้มไม่ได้ แล้วกล่าวชื่นชมว่า "นายทำเป็นด้วยหรือ?เก่งจัง!"

เฉิงเทียนหยวนรู้สึกขบขันและอธิบายว่า: "มันยากตรงไหนกัน! ทุกครัวเรือนในหมู่บ้านทำแบบนี้ ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะกินอะไรในฤดูหนาว! ผักที่นี่ปลูกกันเอง ในฤดูหนาวหิมะปกคลุมหนามาก หนาวจนไม่มีอาหารในนา หลังจากเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงแล้ว บางส่วนก็เก็บไว้ในห้องใต้ดิน และบางส่วนก็ดองเก็บไว้ ผักที่ดองแล้วสามารถกินได้นาน และส่วนใหญ่จะต้องกินจนถึงในฤดูใบไม้ผลิปีต่อไป"

ตั้งแต่ที่เซวียหลิงจำความได้ก็พักอาศัยอยู่ที่เมืองหลวง แม่จะไปซื้อผักที่ตลาดทุกเช้า ยกเว้นผักดองเค็มเล็กน้อยเป็นบางครั้งแล้ว จะกินผักสดเป็นอาหารทั้งสามมื้อ ดังนั้นจึงไม่มีแนวคิดแบบนี้

"ได้!ถ้าอย่างนั้นกลับไปแล้วฉันช่วยนายทำ นายก็ใช้โอกาสนี้สอนฉันด้วย!"

เฉิงเทียนหยวนพยักหน้า รับปากทันที

"ไม่มีปัญหา!"

ไม่นาน ทั้งสองก็เดินมาถึงปากทางหมู่บ้าน

เซวียหลิงนั้นถือแค่กระเป๋าข้างของตัวเอง ส่วนเฉิงเทียนหยวนนั้นแบกถุงกระสอบสองถุงใหญ่ แต่ว่าเขานั้นตัวสูงใหญ่ แรงเยอะ ยังเดินเร็วกว่า เซวียหลิงเล็กน้อย

ทันใดนั้น มีเสียงดังมาจากข้างหลัง!