บทที่ 47 มีขโมย!

รองผู้อำนวยการตอบ"อืม" เรียบ ๆ หนึ่งเสียง ยกคางขึ้นสูงอย่างภาคภูมิใจ

"ดีมาก เวลาพักเที่ยงยังไม่ลืมเรียนรู้ น่ายกย่อง "

จากนั้น เธอมองไปทางหวังชิงกับหลิวซิน

"อย่าคิดว่าพักเที่ยงแล้วจะเกียจคร้านได้ ตอนที่คุณถอยหลัง คนอื่นกำลังเรียนรู้อยู่ อย่าคิดว่าคุณถอยหลังไปก้าวเดียว คุณถอยหลังไปสองก้าวเต็ม ๆ แล้ว !"

หวังชิงรีบก้มหน้าลง แล้วรับคำเสียงเบา

หลิวซินก้มหน้าลง แล้วแอบกลอกตาไปมา

เซวียหลิงกลั้นยิ้ม กัดริมฝีปากล่าง เกือบจะหลุดเสียงหัวเราะออกมาแล้ว!

......

วันนั้นหลังจากเลิกงาน เซวียหลิงนั่งรถเมล์กลับบ้าน

รถเมล์ยังคงเหมือนเดิม ไม่มีคนนั่งเลย อ้อมไปเกือบครึ่งค่อนเมือง และขับไปอย่างช้า ๆ

ตอนที่เธอถึงประตูห้องเช่า ฟ้ามืดลงแล้ว

หลังจากที่เฉิงเทียนหยวนเลิกงานแล้ว เขาก็ไปเอากระสอบสองใบที่วันนี้ฝากไว้ที่สถานีขนส่งกลับมา

เซวียหลิงก็มาถึงบ้านพอดี จึงรีบช่วยเก็บข้าวของ

"พี่หยวน เหนื่อยไหม?นายไปพักก่อน ฉันเก็บเอง "

เฉิงเทียนหยวนเหงื่อท่วมตัว เข้าไปก่อไฟในครัว จุดไฟเตาอั้งโล่ขึ้นมา แล้วตัดน้ำขึ้นมาต้ม

"ฟ้ามืดเร็วขึ้นแล้ว! เธอหิวหรือยัง?หลังจากไฟติดแล้ว ต้มโจ๊กและนึ่งซาลาเปาสักสองสามลูก "

วันนั้นก่อนจะกลับบ้าน เขากลัวว่ามีของอยู่ในห้องครัวมากไปแล้วจะขึ้นราได้ จึงเอาอาหารแห้งแพ็กเก็บหมด ส่วนที่เหลือนั้นได้เอากลับบ้านไปหมดแล้ว

ตอนนี้เพิ่งจะผ่านพ้นเทศกาล และฟ้าก็มืดแล้วด้วย ตลาดน่าจะไม่มีอะไรขายแล้ว

คืนนี้ทั้งสองทานอะไรรองท้องไปก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่

เมื่อตอนเที่ยงเซวียหลิงห่วงแต่เกลี้ยกล่อมให้หลิวซินกินข้าว แต่ตัวเองนั้นกินได้ไม่มาก ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว จึงพบว่าตัวเองหิวมานานแล้ว

"ได้!กินซาลาเปาลูกใหญ่กันเถอะ!"

ฝีมือการทำอาหารของแม่สามี หลิวอิงนั้นไม่เลว โดยเฉพาะซาลาเปาไส้หมูตุ๋นที่ทั้งใหญ่ทั้งหอมพวกนั้น ทำได้อร่อยกว่าร้านขายของกินข้างนอกอีก

เมื่อตอนเช้ากินไปแล้วหนึ่งครั้ง เธอเริ่มจะคิดถึงขึ้นมาแล้ว

เมื่อเฉิงเทียนหยวนได้ยินเธอพูดแบบนี้ จึงยิ้มเล็กน้อย

ในด้านอาหารการกินนั้น เธอไม่เคยเลือกกิน ปกตินั้นเขาทำอะไร เธอก็จะกินอันนั้น

ทั้งสองเอาผักกาดขาวกับหัวไชเท้าออกมา พบว่าแม่สามีได้คัดเอาหัวที่ดีที่สุดและใหญ่ที่สุดให้มา

เฉิงเทียนหยวนอธิบายว่า "ไปผึ่งไว้ทางหน้าต่างก่อน ระบายอากาศและเย็นด้วย คืนนี้ผมล้างและหั่นบ้าง พรุ่งนี้ไปเอาไปตากข้างนอก "

เซวียหลิงไม่รู้ว่าทำเครื่องเคียงอย่างไร ยิ้มแล้วกล่าวว่า "ได้ นายจัดการเลย ฉันรับผิดชอบกิน"

แววตาของเฉิงเทียนหยวนเป็นประกายรักใคร่ และงานในมือก็ไม่ขาดตกบกพร่องเลยสักนิด

"ฉันทำเครื่องเคียงนอกบ้านเป็นครั้งแรก ก็ไม่รู้ว่าจะอร่อยหรือเปล่า"

"ต้องอร่อยแน่นอน!" เซวียหลิงหยิบหัวไชเท้าหัวใหญ่ขึ้นมา แล้วยิ้มอย่างมีความสุข "พี่หยวน ดูนี่! นี่เป็นหัวไชเท้าหัวที่ฉันเก็บเอง ! ฉันจำได้!"

เฉิงเทียนหยวนรู้สึกขบขัน อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า "หัวไชเท้าเหมือนกันหมดไม่ใช่หรือ?คุณรู้ได้อย่างไรว่าตัวเองเก็บเอง?"

เซวียหลิงยื่นหัวไชเท้าหัวนั้นขึ้นสูง ๆ แล้วอธิบายว่า "ดู! หัวนี้ไม่เหมือนนะ! หางน้อยงอเล็กน้อย ตรงหัวกลมเป็นพิเศษ เมื่อวานตอนที่ฉันเก็บมันขึ้นมา ใช้แรงไปไม่น้อยเลย เพราะฉะนั้นฉันถึงจำได้ขึ้นใจ "

เฉิงเทียนหยวนแซวว่า "เก็บเกี่ยวหัวไชเท้านั้นต้องจำได้ด้วย โชคดีที่เธอเก็บไม่มาก ไม่เช่นนั้นหัวสมองเล็ก ๆ ของเธอ จะจำได้เท่าไหร่กันเชียว!"

เซวียหลิงหัวเราะคิก ๆ

บรรยากาศในครัวเล็ก ๆ อบอุ่น และเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

ทั้งสองช่วยกัน ไม่นานก็เก็บของที่นำมาจากบ้านจนเสร็จ

น้ำเดือดแล้ว เฉิงเทียนหยวนหยิบถ้วยสะอาดใบใหญ่ออกมา ตัดน้ำใส่

"ถ่านติดไฟแล้ว ผมเอาข้าวลงต้มโจ๊กสักหน่อย คุณก็เอาเสื้อผ้ากลับมาด้วยใช่ไหม?ไปเก็บของแล้วกลับมาทานอาหารเย็นกัน"

เซวียหลิงตอบรับว่าได้ แล้วหอบเสื้อผ้าหน้าหนาวขึ้นไปชั้นบน