บทที่ 48 ภรรยาตัวน้อยผู้เข้มแข็ง

"พี่หยวน ! เร็ว! ฉันจะนายไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!" เซวียหลิงประคองแขนของเขาไว้อย่างตื่นตระหนก

เฉิงเทียนหยวนเห็นเธอตกใจจนหน้าซีด รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ

"ไม่ต้องกังวล ไม่เป็นไร แค่แผลเล็ก ๆ เท่านั้นเอง ไม่ต้องไปถึงโรงพยาบาลหรอก"

เซวียหลิงกังวลและพูดเสียงดังว่า "พูดอะไร! จนเลือดออกแล้ว! บนตัวยังมีที่อื่นเจ็บไหม? เมื่อกี้นี้นายต่อสู้กับขโมย ได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า?"

"ไม่มี" เฉิงเทียนหยวนปลอบว่า "ผมเป็นคนตัวสูงใหญ่ ต่อยไอ้นั่นไปสองสามหมัด ตัวเองไม่เป็นไร ผมกลับไปทายาแดงในห้อง ไม่นานน่องก็จะไม่เป็นไรแล้ว "

เซวียหลิงไม่วางใจ จึงกล่าวว่า "แผลเลือดออกแล้ว ต้องไปล้างและพันแผล ไม่เช่นนั้นจะเป็นบาดทะยักได้ เรากลับไปเอาเงินก่อน แล้วไปโรงพยาบาลกันเถอะ!"

ตอนแรกเฉิงเทียนหยวนยังคงปฏิเสธ แต่ก็ทนต่อการคะยั้นคะยอของเซวียหลิงไม่ได้

เธอดึงเขาขึ้นมาทันที แล้วกล่าวว่า "นายซ้อนท้าย ฉันพานายกลับบ้านเอง! เร็ว !"

เฉิงเทียนหยวนยิ้มเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า "เธอซ้อนฉันไหวหรือ?ได้หรือ?"

แม้ว่าเธอจะสูงโปร่งมาก เป็นผู้หญิงที่ถือว่าสูงในหมู่ผู้หญิง แต่ว่าเธอผอมมาก แรงแค่นั้นของเธอ จะซ้อนเขาที่เป็นผู้ชายตัวใหญ่ได้อย่างไรกัน!

"ที่นี่ไม่ได้ไกลจากบ้าน ฉันเดินช้า ๆ เธอจูงรถ แล้วเดินกลับเป็นเพื่อนฉันก็พอแล้ว "

ซอยนี้ไม่มีไฟถนน นอกจากแสงไฟที่ทะลุออกมาจากหน้าต่างของบ้านพักอาศัยแล้ว ในซอยมืดเล็กน้อย

ขี่รถในถนนเวลากลางคืนไม่ปลอดภัย และเธอก็ขี่รถน้อยมาก เดี๋ยวถ้าล้มลง เขานั้นเป็นผู้ชายผิวหยาบกระด้างไม่กลัวอยู่แล้ว แต่ด้วยผิวบอบบางและเนื้อนุ่มของเธอ เธอต้องได้รับบาดเจ็บจากการหกล้มอย่างแน่นอน

เขาเจ็บไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าเธอบาดเจ็บ......ถ้าอย่างนั้นเขาจะต้องทุกข์ระทมอย่างแน่นอน

เมื่อเซวียหลิงเห็นเขาได้รับบาดเจ็บ ทันใดนั้นก็เข้มแข็งขึ้นมา แล้วพูดเสียงดังว่า "นายซ้อนท้ายเลย ฉันรับรองความปลอดภัยของนายจนถึงบ้าน นายได้รับบาดเจ็บจนเลือดไหลแล้ว หักโหมต่อไปอีก บาดแผลจะต้องหนักขึ้นอย่างแน่นอน "

เฉิงเทียนหยวนคาดไม่ถึงว่าเธอจะยืนกรานขนาดนี้ จนปัญญาจึงต้องนั่งซ้อนท้ายขึ้นไป

เซวียหลิงขึ้นนั่ง แล้วใช้แรงขาเหยียบรถ เริ่มปั่นออกไป ตอนแรกนั้นส่ายไปมาเล็กน้อย จากนั้นหลังจากความเร็วเพิ่มขึ้นแล้ว ไม่นานรถก็ทรงตัว เพิ่มความเร็วไปเรื่อย ๆ ไม่นานก็ขี่ไปอย่างราบรื่น

เฉิงเทียนหยวนที่ซ้อนท้ายอยู่ข้างหลังประหลาดใจเล็กน้อย!

ไม่คิดว่าภรรยาตัวน้อยของเขาจะซ้อนตัวเองไหว!

ซอยลึกเล็กน้อย ขี่อยู่ประมาณสามนาทีกว่า จึงถึงหน้าประตูบ้านของพวกเขา

เซวียหลิงกล่าวว่า "นายรออยู่ตรงนี้ ฉันขึ้นไปเอาเงินที่ชั้นบน!"

จากนั้น เธอเข้าไปในบ้านวิ่งขึ้นไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว ถือกระเป๋าถือข้างสีเขียวแล้ววิ่งลงมา

เฉิงเทียนหยวนใช้แสงไฟจากห้องครัว ค่อย ๆ ถกขากางเกงขึ้น พบว่าน่องเขียวช้ำจุดใหญ่ ตรงกลางนั้นเบลอจนแยกเนื้อหนังกับเลือดไม่ออก ยังมีเลือดซิบอยู่

ตอนแรกคิดว่าบาดแผลจากการถูกกระแทก ในตอนนั้นห่วงแต่จะจะขโมย จึงไม่เห็นว่าจะสาหัสขนาดนี้!

เซวียหลิงดูแล้วหวาดกลัวและพูดขึ้นว่า "ดู! สาหัสขนาดนี้แล้ว! จะต้องไปโรงพยาบาลแล้ว! ไป ขึ้นรถ!"

......

ภายในห้องฉุกเฉิน เฉิงเทียนหยวนนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยสีขาว มองดูน่องของตัวเองที่พันแผลเรียบร้อยแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองหาเซวียหลิง

เซวียหลิงกำลังตั้งใจฟังข้อควรระวังที่หมอบอกอยู่ เมื่อได้ใบสั่งยาแล้ว จึงรีบเดินออกไปรับยา