บทที่ 49 เย้าแหย่

เซวียหลิงอดไม่ได้ที่จะจ้องมองเขา หยอกเย้า: " หายใจไวขนาดนี้เลยหรือ? ผงยาเล็กน้อยนั้นน่าจะเป็นยาวิเศษใช่ไหม!"

เฉิงเทียนหยวนถูกเธอหยอกล้อจนยิ้ม หยิบกุญแจออกมาเปิดประตูในบ้าน

เขากระโดดเข้าไปในบ้าน ส่วนเซวียหลิงนั้นเอารถจักรยานเข้าบ้าน

เธอไม่ค่อยมีแรง ยกอย่างยากลำบากเล็กน้อย เมื่อมือที่แข็งแรงของเฉิงเทียนหยวนออกแรง หิ้วขึ้น......

เซวียหลิงเบาลง และเอารถจักรยานเข้าไปในบ้านได้อย่างราบรื่น แล้วจอดไว้ที่เดิม

จากนั้น เธอประคองเฉิงเทียนหยวนขึ้นไปชั้นบน

นาฬิกาแขวนเก่าแก่ในห้องรับแขกเล็กแสดงเวลาสามทุ่มครึ่งแล้ว

หลังจากที่ทั้งสองนั่งลงแล้ว ถึงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้กินอาหารเย็นเลย!

เฉิงเทียนหยวนหิวจนไส้กิ่ว แล้วกล่าวว่า "ผมไปนึ่งซาลาเปา ไม่นานก็ได้กิน"

"ฉันไปเอง!" เซวียหลิงกล่าวขึ้น "นายนั่งตรงนี้ ฉันจะไปทำเอง"

พูดพลางเธอก็รีบลงไปชั้นล่าง

ถ่านลิกไนต์ในครัวกำลังเผาอย่างโชติช่วง หม้อน้ำบนเตาเดือดไปนานแล้ว

เซวียหลิงเอาน้ำเทใส่ในกาน้ำร้อน ที่เหลือใช้นึ่งซาลาเปา

เมื่อมีน้ำร้อน และเตาไฟก็กำลังลุกโชน นึ่งซาลาเปาเสร็จอย่างรวดเร็ว

เธอเอาซาลาเปาใส่จานใหญ่ มือหนึ่งถือจาน มือหนึ่งยกกาน้ำร้อนขึ้นไปชั้นบน

สองสามีภรรยากินซาลาเปาดื่มน้ำร้อน ในที่สุดก็จัดการเรื่องอาหารเย็นสักที

เฉิงเทียนหยวนหิวมาก กินซาลาเปารวดเดียวสี่ลูก เซวียหลิงกินไปสองลูกก็อิ่มแล้ว แล้วเอาน้ำร้อนที่เหลือเทใส่ถังเหล็กในห้องครัว

จากนั้น เธอลงมาชั้นล่าง เทน้ำร้อนที่ตั้งอยู่บนเตาไฟใส่กระติกน้ำร้อน แล้วยกขึ้นไปชั้นบนอีกครั้ง

"พี่หยวน หมอบอกว่าแผลของนายถูกน้ำไม่ได้ ฉันไปช่วยนายหยิบเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนอาบมาให้นายใช้น้ำร้อนเช็ดตัว นั่งพักแล้วค่อยเข้าไปนอนพัก "

เฉิงเทียนหยวนหัวเราะเบา ๆ รับปากเสียงดัง จับผนังห้องกระโดดเข้าไปในห้องน้ำ

ส่วนเซวียหลิงลงไปต้มน้ำร้อนที่ชั้นล่างอย่างเร่งรีบ ปิดวาล์วเล็กๆ ใต้เตาอั้งโล่ และยกกาต้มน้ำร้อนสองใบขึ้นไปชั้นบน

เพิ่งจะขึ้นไปชั้นบน ก็เห็นเฉิงเทียนหยวนนั่งเช็ดผมอยู่ที่ห้องรับแขก และวางน่องไว้บนเก้าอี้น้อย

"หา?!นายอาบน้ำหรือ?" เซวียหลิงมองไปที่บาดแผลของเขาอย่างกังวล

บาดแผลถูกพันอย่างมิดชิด ไม่มีคราบน้ำเลยสักนิด

เฉิงเทียนหยวนยกคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจและตอบว่า "ไม่เป็นไร ฉันแค่ยกเท้าขึ้นก็ได้แล้ว"

เซวียหลิงจ้องมองเขาแล้วยิ้ม เทน้ำร้อนให้เขาหนึ่งแก้ว

"ถ้าอย่างนั้นนายรออยู่ตรงนี้ ฉันไปอาบน้ำก่อน"

"ได้" เฉิงเทียนหยวน พยักหน้า

เซวียหลิงเอาเสื้อผ้าหน้าหนาวที่เอามาจากบ้านเก็บให้เรียบร้อย หยิบชุดนอนแล้วเข้าไปอาบน้ำ จากนั้นซักเสื้อผ้าของทั้งสองไปพร้อมกัน แล้วไปตากที่ระเบียง

หลังจากรอเธอทำงานเสร็จแล้ว ก็พบว่าเป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้ว

เฉิงเทียนหยวนหลับไปบนโซฟาในห้องรับแขกเล็กแล้ว ยังนอนกรนเล็กน้อยด้วย

เซวียหลิงรู้ว่าเมื่อคืนเขานอนดึกมาก และเช้านี้ก็ตื่นแต่เช้ามืด ยุ่งอยู่ทั้งวัน เขาจะต้องเหนื่อยแล้วอย่างแน่นอน

"อ้า?" เธอนึกยาแก้อักเสบที่หมอให้ขึ้นมาได้ รีบไปหยิบมา

หมอบอกว่า เป็นยาที่ทานหลังอาหาร จะต้องทานติดต่อกันสามวัน

ช่วงหัวค่ำเขาหิวข้าว เธอจึงไม่ได้หยิบออกมา

มองดูน่องของเขาที่พันแผลไว้ เซวียหลิงไม่กล้าชะล่าใจ จึงเทน้ำหนึ่งแก้ว จากนั้นปลุกเขา

"พี่หยวน ได้เวลากินยาแล้ว "

เฉิงเทียนหยวนง่วงนอนตาปรือ หยีตาหาวนอน

"......ไม่เป็นไร ไม่ต้องกิน "

เซวียหลิงไม่ตามใจ กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "อย่าฝ่าฝืนคำสั่งหมอ! หมอบอกว่าแผลของนายค่อนข้างจะรุนแรง ไม่กินยาแก้อักเสบไม่ได้ ไม่เช่นนั้นจะเป็นไข้ได้ง่าย แล้วอาการจะแย่ลง "

เฉิงเทียนหยวนที่กำลังหลับสบาย ยังไม่ตื่นเต็มที่ ถูกเธอขู่แบบนี้ จึงจ้องเธอตาเขม็งอย่างจนปัญญา หยิบยาเม็ดมา โยนเข้าไปในปาก