บทที่ 53 เลือกยาก

เฉิงเทียนหยวนกับเซวียหลิงมองหน้ากัน รู้สึกว่า เฉินหมินน่าจะมีความในใจอะไรบางอย่าง

อย่างไรก็ตาม เซวียหลิงนั้นไม่ได้สนิทกับเขา ไม่สะดวกจะถามมาก แอบส่งสายตาให้เฉิงเทียนหยวน หันหลังแล้วไปดูเตาไฟทางด้านหลัง

เฉินหมินก็พบว่าตัวเองเสียมารยาทแล้ว รีบสูดลมหายใจเข้า ยกน้ำอุ่นขึ้นมาดื่มจนหมด แล้วอธิบายอย่างเขินอาย

"ฉัน......เมื่อกี้ฉันไปบ้านป้าของฉัน ทำให้นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในบ้านเธอช่วงนี้ จึงรู้สึกสะเทือนใจ ขายหน้าแกกับเสี่ยวเซวียแล้ว"

เฉิงเทียนหยวนล้วงกระเป๋าเสื้อ หยิบซองบุหรี่ออกมา แล้วโยนบุหรี่หนึ่งมวนให้เขา

"เรารู้จักกันมาหลายปีแล้ว ไม่ได้รู้จักเป็นวันแรกสักหน่อย เกรงใจอะไร! ถ้าต้องการความช่วยเหลือ ขอเพียงช่วยได้ บอกได้เลย"

เฉิงเทียนหยวนนั้นไม่สูบบุหรี่ แต่ว่าเพื่อนๆ และเพื่อนร่วมงานข้างกายล้วนสูบ ในกระเป๋าเสื้อของเขาจึงพกบุหรี่เป็นประจำ ตอนที่ไปหาพนักงานรับจ้างรายวันก็จะหยิบออกมาเพื่อสังสรรค์

เฉินหมินรู้นิสัยของเขานี้ และก็ไม่เกรงใจเขาด้วย หยิบบุหรี่มาแล้วจุดอย่างเร็ว และสูบแรงๆ สองสามคำ

" เพื่อน ยังจำญาติผู้พี่อาหู่ที่มากับฉันหลายวันก่อนไหม?"

"จำได้ "

"ป้าของฉันมีเขาเป็นลูกชายคนเดียว ลุงเขยป่วยและเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน ตอนแรกฐานะในบ้านยังมั่งมี ลุงเขยกับพี่ชายนั้นใจใหญ่ แรงก็ใหญ่ด้วย สร้างบ้านอย่างรวดเร็ว และยังเป็นบ้านสองชั้นด้วย ชีวิตความเป็นอยู่อู้ฟู่ ใครจะรู้......เมฆฝนบนฟ้าไม่อาจคาดการณ์!"

เมื่อเฉินหมินพูดมาถึงตรงนี้ ถอนหายใจยาว ๆ อีกหนึ่งครั้ง "ลุงเขยขอฉันไม่ระวังจึงหกล้ม เลือดตกใน คนในบ้านไม่รู้จึงล่าช้าไปหลายวัน ตอนที่ไปโรงพยาบาลก็สายไปแล้ว รักษาอยู่สามสี่เดือน ใช้เงินไปมากมาย คนก็ไม่อยู่แล้ว"

เฉิงเทียนหยวนตบไปที่ไหล่ของเขาเบา ๆ แล้วพูดเสียงเบาว่า "เรื่องนี้เหมือนฉันจะเคยได้ยินหนึ่งครั้ง"

เฉินหมินพยักหน้า แล้วอธิบายว่า "ครอบครัวของป้าเมื่อผ่านเรื่องนั้นมาแล้ว ฐานะก็ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว พี่อาหู่ก็ดิ้นรนมาก เริ่มตั้งแต่ปีที่แล้วฐานะในบ้านก็ดีขึ้น แต่ก็คาดไม่ถึงว่าป้าจะป่วยขึ้นมาอีก!"

"บอกว่าผ่าตัดแล้วก็จะดีขึ้นไม่ใช่หรือ?" เฉิงเทียนหยวนถาม

เฉินหมินยิ้มขมขื่น แล้วอธิบายว่า "ตอนแรกหมอพูดแบบนี้แหละ ต่อมาบอกว่าการเทคโนโลยีการผ่าตัดไม่สมบูรณ์ดีพอหรืออะไรบางอย่าง บอกว่าให้พี่อาหู่พาป้าไปในอำเภอเมือง ได้ยินว่าทักษะทางการแพทย์ในการผ่าตัดของทางนั้นไม่มีความเสี่ยง"

เฉิงเทียนหยวนขมวดคิ้วแล้วถามว่า "ถ้าอย่างนั้นญาติผู้พี่ของแกมีแผนอะไร?"

เฉินหมินถอนหายใจและมองดูร่มเปียกที่ประตูซึ่งมีน้ำหยดอยู่ แล้วตอบว่า "ฉันเพิ่งมาเมื่อกี้ แต่เจอฝนตกระหว่างทาง ฉันเลยแวะเข้าไปในบ้านของป้า ญาติผู้พี่ของฉันกำลังทำอาหาร เตรียมจะเอาไปโรงพยาบาลให้ป้ากิน เขาบอกว่าไม่ว่าจะต้องขายทุกสิ่งทุกอย่างก็ต้องไปในเมือง......"

เมื่อเฉิงเทียนหยวนได้ยินเช่นนั้น รู้สึกชื่นชอบอาหู่เพื่อนคนนั้นที่เข้มแข็งและกล้าหาญ

"เขานั้นเป็นลูกกตัญญู ควรค่าแก่การทำตามและชื่นชม"

เฉินหมินพยักหน้าเห็นด้วย แล้วพูดขึ้นเสียงเบา "ญาติผู้พี่บอกแล้ว บอกว่าในบ้านเหลือเพียงเขากับป้าเท่านั้น เขาจะสูญเสียสมาชิกเพียงคนเดียวในครอบครัวไปไม่ได้ จะต้องส่งป้าไปรักษาอย่างแน่นอน ตอนนี้เขากำลังเตรียมจะขายที่ดินเพื่อระดมเงิน หวังว่าเดือนหน้าจะสามารถพาป้าไปรักษาที่โรงพยาบาลในอำเภอเมืองได้"

เฉิงเทียนหยวนอดที่จะถามขึ้นไม่ได้ "แกสามารถระดมได้เพียงพอไหม?แกได้เข้าช่วยเขาแล้วหรือ?"

เฉินหมินตอบว่า "ฉัน......ฉันกะจะเอาเงินเดือนเดือนนี้ให้เขา เมื่อวานฉันพูดกับเถ้าแก่แล้ว หวังว่าจะเบิกเงินเดือนของเดือนหน้า เมื่อถึงเวลารวบรวมให้ญาติผู้พี่ทีเดียว "

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เขาถอนหายใจอย่างจนปัญญา "ฉันพยายามที่สุดแล้ว ครอบครัวฉันก็ไม่ถือว่ามั่งมี ใช้รายรับของพ่อแม่ก่อน เราเอาออกมาช่วยเหลือบ้าง สักวันจะต้องผ่านไป "