บทที่ 54 สอบถาม

เมื่อเฉินหมินได้ฟังคำพูดของเขา รีบขอบคุณเซวียหลิง

"เสี่ยวเซวีย ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนเธอแล้ว! ขอบคุณ !ขอบคุณมาก!"

เซวียหลิงถูกเขาขอบคุณจนรู้สึกผิด จึงยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า "พรุ่งนี้ฉันจะไปถามให้ละเอียดกว่านี้ จะช่วยได้หรือไม่ยังไม่รู้เลย พี่ยังไม่ต้องขอบคุณฉัน รีบกินเกี๊ยวกันเถอะ "

เฉิงเทียนหยวนยิ้มตามแล้วกล่าวว่า "กินก่อนเถอะ!ลองชิมฝีมือของฉันดู"

เฉินหมินกินไปหนึ่งชิ้น พบว่าไส้ผักกาดขาวหมูสับ แล้วยิ้มอย่างเบิกบาน

"อืม! ไม่เลวจริง !"

เฉิงเทียนหยวนเลิกคิ้วอย่างภาคภูมิใจ แล้วอธิบายว่า "ผักกาดขาวปลูกเองในที่บ้าน...... หวาน! เนื้อหมูซื้อเมื่อเช้า ตอนเที่ยงก็นึ่งสุกแล้ว จึงสดใหม่!"

เฉินหมินก้มหน้าก้มตากินชิ้นละคำ

เซวียหลิงก็อยากกินเกี๊ยวเหมือนกัน แต่ว่าข้าวกล่องตอนเที่ยงก็เสียดายไม่อยากจะสิ้นเปลือง

"พี่หยวน เราแบ่งข้าวกันกินเถอะ "

เฉิงเทียนหยวนประหยัดจนเป็นนิสัยตั้งแต่เด็ก จะสิ้นเปลืองอาหารได้ที่ไหน จึงหยิบกล่องข้าวอะลูมิเนียมมาปั๊บ

"เธอชอบกินเกี๊ยว เธอกินเถอะ! ผมกินข้าวเอง"

เซวียหลิงรีบยกผักกับน่องไก่ออกมา เอาน่องไก่หนึ่งน่องใหญ่ให้เฉินหมินก่อน

"พี่อาหมิน นี่เป็นอาหารกลางวันที่หน่วยงานของฉันแจก ลองกินดู!"

เฉินหมินรู้สึกปลื้มปีติ ส่ายหัวไม่กล้ารับ

ยุคนี้ ไม่ใช่เทศกาลปีใหม่หรือเทศกาลต่างๆ ในบ้านจะไม่ซื้อไก่หรือฆ่าไก่ น่องไก่ใหญ่ขนาดนี้ เขาเกรงใจที่จะกินจริง ๆ

เซวียหลิงยิ้มคิก ๆ แล้วอธิบายว่า "อาหารในหน่วยงานของฉันยังถือว่าไม่เลว มีผักสองอย่างเนื้อสองอย่างทุกวัน ฉันกินจนเลี่ยนแล้ว ! พี่หนึ่งน่อง พี่หยวนหนึ่งน่อง ฉันกินลูกชิ้นทอด......เป็นของที่ฉันชอบกินที่สุด "

เฉิงเทียนหยวนยิ้มเล็กน้อยแล้วเอาน่องไก่ใส่ในถ้วยของเฉินหมิน แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "หน่วยงานของภรรยาฉันดีจริง ๆ ฉันเคยกินน่องไก่มาหลายครั้งแล้ว เถ้าแก่ของเรานั้นตอนเที่ยงมีแค่ข้าวกับผักหนึ่งอย่าง สองสามวันยังไม่เห็นเนื้อสักครั้ง แกลองกินดี ไม่ต้องเกรงใจ!"

เมื่อเฉินหมินได้ยินพวกเขาสามีภรรยาพูดแบบนี้ ทันใดนั้นก็อิจฉามาก!

"ดีจัง! อาหยวน แกไปมีบุญวาสนามาจากไหน ถึงได้แต่งงานกับเสี่ยวเซวียภรรยาที่มากความสามารถแบบนี้!"

ส่วนเฉิงเทียนหยวนนั้นหัวเราะคิก ๆ จงใจกล่าวว่า "อิจฉาหรือ?อิจฉาไปเถอะ!"

เฉินหมินกินเกี๊ยวไปเยอะมาก ยังกินน่องไก่ไปหนึ่งน่องใหญ่ หลังจากกินอิ่มแล้ว เห็นฝนข้างนอกเริ่มเล็กแล้ว ตกโปรยปราย

"ผมยังจะต้องไปบ้านญาติผู้พี่อีกรอบ ไม่อยู่รบกวนแล้ว เสี่ยวเซวีย หลังจากเลิกงานพรุ่งนี้ผมจะมาอีกครั้ง เรื่องที่ดินริมแม่น้ำรบกวนเธอด้วย "

เซวียหลิงรับปากทันที แล้วส่งเขาออกไปที่ประตู

คืนนั้นหลังจากทานยาแล้วเฉิงเทียนหยวนหลับไปแต่วัน หลังจากเซวียหลิงอาบน้ำซักผ้าแล้ว นั่งแปลงานอยู่ตรงหน้าต่าง

จากการเตรียมการและตรวจค้นพจนานุกรมช่วงบ่าย ความคืบหน้าตอนแปลกลางคืนก็จะเร็วกว่าก่อนหน้านั้นมาก ทำได้ราบรื่นมาก

นอกจากเธอจะลุกขึ้นดื่มน้ำแล้ว เวลาอื่นๆ นั้นก็วุ่นอยู่กับการแปล จนกระทั่งเวลาห้าทุ่มครึ่งถึงเหนื่อยล้าและนอนลง

วันรุ่งขึ้นเจ็ดโมงกว่า เธอจึงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา

เฉิงเทียนหยวนทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว เธอกินเสร็จแล้วก็เร่งรีบไปทำงาน

ตอนที่ถึงสำนักงานสำนักหนังสือพิมพ์ เพื่อนร่วมงานส่วนใหญ่ได้มาถึงแล้ว

เซวียหลิงยังคิดถึงรายงานบทนั้นอยู่ จึงรีบไปเอารายงานฉบับสมบูรณ์แบบมาจากหลิวซิน และยังมีรูปถ่ายสองใบที่เจ้าหน้าที่รัฐให้มา

"มีสองใบหรือ?" เธอถาม "ล้วนจะเช่าให้คนอื่นเพื่อทำเป็นโรงงานหรือ?"

หลิวซินส่ายหัวไปมา แล้วตอบว่า "คาดว่าไม่ใช่เป็นการเช่า ใช้เวลาอย่างน้อยยี่สิบกว่าสามสิบปีในการสร้างโรงงาน พื้นที่ก็กว้างใหญ่ ตามแบบอย่างก่อนหน้านี้ในมณฑลอื่น ๆ น่าจะซื้อพื้นที่ "