บทที่ 55 คู่แข่งความรักมาแล้ว!

วันนั้นเลิกงานตอนเที่ยง หลังจากที่เซวียหลิงรับข้าวกล่องอะลูมิเนียมแล้วก็ขี่รถกลับไปที่บ้านเช่า

เฉิงเทียนหยวนเพิ่งจะต้มเส้นหมี่ ยังมีหนังสือทางการแพทย์วางอยู่บนโต๊ะหนึ่งเล่ม กำลังดูพลางกินพลาง

เมื่อเซวียหลิงเข้ามาเห็นภาพนี้ ก็อดที่จะตำหนิเขาไม่ได้

"เวลากินข้าวดูหนังสือจะไม่ดีต่อกระเพาะ และในห้องครัวก็ไม่ค่อยสว่าง แสงไฟไม่ดีจะทำให้เสียสายตา"

เฉิงเทียนหยวนยิ้ม แล้วเก็บหนังสือทางการแพทย์

เซวียหลิงหยิบข้าวกับผักออกมา แล้วแบ่งกันกิน

"กินเร็วหน่อย เดี๋ยวฉันจะพานายไปเปลี่ยนยาที่โรงพยาบาล"

เมื่อเธอพูดแบบนี้ เฉิงเทียนหยวนถึงนึกขึ้นได้ว่าจะต้องไปเปลี่ยนยาอาการบาดเจ็บที่น่อง

"วันนี้ตอนเดินไม่เจ็บสักนิดแล้ว ไม่ต้องไปแล้ว"

เซวียหลิงส่ายหัวไปมา แล้วกล่าวว่า "คำสั่งหมอ ไปเปลี่ยนเถอะ ค่ายาไม่เยอะหรอกหรอก เมื่อแน่ใจว่าบาดแผลนั้นปกติดี เราจึงวางใจได้จริงๆ "

เฉิงเทียนหยวนตอบรับ รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ

เมื่อก่อนได้รับบาดเจ็บ หรือเจ็บป่วยอะไร ก็จะรับมือและผ่านพ้นไปอย่างงงงวย ไม่ว่าอย่างไรตัวเองร่างกายแข็งแรงมาก ไม่ต้องใส่ใจเลยด้วยซ้ำ

ตอนนี้มีภรรยาสงสารตัวเอง เขาก็จะเลอะเทอะเกินไปไม่ได้เหมือนกัน จะทำให้เธอเป็นกังวลได้

หลังจากกินอิ่มแล้ว เซวียหลิงขี่รถซ้อนเฉิงเทียนหยวนไปโรงพยาบาล

ในช่วงพักกลางวัน มีแพทย์เพียงคนเดียวและพยาบาลสองคนปฏิบัติหน้าที่ แต่ก็มากเกินพอที่จะรับมือกับบาดแผลเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้

ไม่กี่วินาที คุณหมอก็แกะผ้าพันแผลออก ทายาให้ใหม่ แล้วพันแผลใหม่

"แผลหายดีมาก เริ่มตกสะเก็ด อย่าลงน้ำในสองวันนี้ มะรืนนี้แกะผ้าก๊อซออกก็หายแล้ว"

เซวียหลิงถามอย่างระมัดระวัง "หมอคะ ยังต้องกินยาแก้อักเสบไหม?"

"ไม่ต้องแล้ว" หมอมองดูรูปร่างของเฉิงเทียนหยวน ยิ้มแล้วกล่าวว่า "คุณผู้ชายท่านนี้ร่างกายแข็งแรงราวกับหมี ไม่กินก็ไม่เป็นไร "

เซวียหลิงอดที่จะยิ้มไม่ได้

เฉิงเทียนหยวนไม่ถนัดคุยกับคนแปลกหน้า จูงมือเซวียหลิงไปจ่ายเงิน แล้วจากไปอย่างรวดเร็ว

เขาอยากจะขี่รถซ้อนเธอ แต่ว่า เซวียหลิงไม่ยอม

"รอให้แผลของนายหายดีก่อน ต่อไปก็ให้นายซ้อนฉัน ตอนนี้ยังต้องเป็นฉันขี่ให้นายซ้อน!"

ทั้งสองกลับไปทางบ้านเช่าอย่างหวานแหวว ไม่คิดว่าเพิ่งเลี้ยวโค้งเข้าปากซอย ก็เห็นแขกไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งหิ้วกระเป๋าสัมภาระหนึ่งใบ กำลังมองหาอยู่

ปรากฏว่าเป็นโอวหยางเหมย!

หลังจากที่เธอเห็นเซวียหลิงกับเฉิงเทียนหยวน หัวเราะออกมาอย่างดีใจ!

"ดีจัง! อาหยวน!เมื่อกี้ฉันไปหาคุณที่สหกรณ์ร้านค้า เพื่อนร่วมงานของคุณบอกว่าคุณลางาน บอกที่อยู่ฉัน ฉันหาจนเวียนหัวเล็กน้อย!โชคดีที่เจอพวกคุณ!"

เซวียหลิงลงจากรถ เฉิงเทียนหยวนก็ยันไว้แล้วกระโดดลง

โอวหยางเหมยเดินเข้ามา จ้องมองดู เฉิงเทียนหยวนตาเขม็ง

"ฉันนั่งรถมาเมื่อเช้า หลังจากนี้ก็จะพักอยู่ทางอำเภอเลย!"

เฉิงเทียนหยวนยิ้มเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า "ถ้าอย่างนั้นก็ดี "

โอวหยางเหมยมองไปรอบ ๆ ยิ้มแล้วกล่าวว่า "อาหยวน คุณช่วยฉันหาที่พักก่อนเถอะ! ฉันเพิ่งมาที่นี่และฉันไม่คุ้นเคยกับที่นี่เลย ต่อไปฉันยังจะต้องพึ่งคุณถึงจะได้ "

เซวียหลิงไม่พอใจอย่างมากกับใครบางคนที่ "เมินเฉย" ต่อเธอ จึงคล้องแขนเฉิงเทียนหยวน

"ต้องขอโทษด้วย พี่หยวนของฉันได้รับบาดเจ็บ แม้แต่เดินก็ยังเดินไม่ได้ "

"อะไร?!" โอวหยางเหมยกังวลมาก และถามอย่างตื่นตระหนกว่า "อาหยวน คุณบาดเจ็บตรงไหน?สาหัสไหม?"

เฉิงเทียนหยวนแอบยิ้ม ใบหน้าหล่อเหลานั้นไม่กล้าแสดงออกมา