บทที่ 69 ความทรงจำอันอบอุ่น

เฉิงเทียนหยวนตกตะลึง!

เธอพูดถูก มันเป็นภาพเดียวของเขาและเธอที่ถ่ายคู่กัน

ตอนที่เขาย้ายไปอยู่ในเมืองอำเภอ ตอนนั้นเขาอายุเพียง 7 ขวบ ตอนที่เขายังเด็กเขาไม่สูงเท่ากับตอนนี้ เขาเตี้ยกว่าเด็กในวัยเดียวกันมาก

ตอนนั้นเขาเป็นลูกชายคนเดียวในครอบครัว น้องสาวของเขายังไม่เกิด พ่อแม่จึงรักเขามาก

หลังเดินทางมายังหมู่บ้านตระกูลเฉิงเขตอำเภอ เขาก็สนใจสิ่งแปลกใหม่รอบตัวเขามากขึ้น เขามักจะแอบออกไปเล่นโดยไม่บอกพ่อแม่

เขาเป็นคนเก็บตัวเล็กน้อยไม่ชอบพูด เด็กที่อยู่ใกล้ๆ จึงไม่ชอบเล่นกับเขานัก

เนื่องด้วยเขามาจากหมู่บ้านเล็กๆ ในชนบท เขาจึงมักจะออกไปเล่นหญ้าเล่นโคลน ดังนั้นเขาจึงไม่เข้าใจสิ่งที่น่าสนใจของเด็กๆ ในเมือง

ส่งผลให้เด็กในละแวกบ้านไม่ชอบเล่นกับเขา และมักจะแอบเรียกเขาว่า "เด็กบ้านนอก" หรือ "เด็กชนบท" อยู่เสมอ

จากตอนแรกเขามีความกระตือรือร้น ก็ค่อยๆ กลายเป็นไม่มีความสุข ทุกวันเขาเอาแต่นั่งอยู่ตรงทางเข้าตรอก ไม่กล้าเข้าหาเพื่อนๆ

ไม่นานหลังจากนั้น พ่อของเขาบอกเขาว่าวันนี้มีช่างจากนอกเมืองย้ายมาอยู่ที่ซอย เขาเป็นช่างในโรงงาน ทั้งยังบอกด้วยว่ามีลูกสาวตัวน้อยที่อายุเพียง 2 ขวบ

พ่อยังบอกอีกว่าถึงแม้เซวียซือฝู่ จะเป็นคนที่มีการศึกษา แต่เขาปฏิบัติต่อผู้อื่นโดยไม่มีการแบ่งแยกใดๆ เป็นกันเองอย่างยิ่ง

แม่ของเขารีบพาเขาไปที่บ้านและนำหมูตุ๋นที่ทำเองไปฝาก

คุณน้าเซวียต้อนรับพวกเขาอย่างอบอุ่น ทั้งยังหยิบแอปเปิลลูกใหญ่ออกมายื่นให้เขากิน

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้กินแอปเปิล ขณะที่เขากำลังกินมันอยู่ ก็ได้ยินเสียง"แง!" ดังมาจากด้านหลังซึ่งทำให้เขาตกใจมาก!

เขาเห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ กำลังเดินโซเซมาตามทาง เธอร้องไห้แล้วยืนเขย่งเท้าเพื่อเอื้อมมือไปหยิบแอปเปิลในมือเขา

“ของ......ของหนู! ของหนู!” เด็กหญิงตัวเล็กๆ ยังพูดไม่ชัด แต่เธอตั้งตัวเป็นศัตรูกับเขามาก

เพราะเขากินแอปเปิลลูกใหญ่ของเธอเข้าไป!

คุณน้าเซวียรีบอุ้มเธอขึ้นและกล่อมเธอว่าเธอยังเด็กเกินกว่าจะกินแอปเปิล

เด็กสาวตัวน้อยก็เริ่มร้องไห้อีกครั้ง

ในสมัยนั้นแอปเปิลเป็นของหายาก ผู้คนส่วนใหญ่ยากจนมาก เด็กเล็กๆ แบบนี้จะกินแอปเปิลลูกใหญ่ได้อย่างไร

ดังนั้น แม่เฉิงจึงรีบหยิบมีดขึ้นมาหั่นแอปเปิลชิ้นใหญ่ให้เด็กหญิงตัวเล็กนั้น แล้วปลอบเธอให้เธอแบ่งปันกับพี่ชาย

เด็กหญิงตัวเล็กเมื่อได้แอปเปิลจึงยิ้มอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นฟันซี่เล็กสีขาวราวหิมะ 4 ซี่

แม่เซวียพูดอย่างกระตือรือร้นว่า “พี่ชายพาน้องสาวออกไปเล่นดีไหม? เธอไม่กลัวคน”

แม่เฉิงกำชับว่า “พาน้องสาวออกไปเดินเล่นที่ลานกว้างสิ แต่อย่าไปไกลมาก เข้าใจไหม?”

หลังจากนั้นแม่ๆ ทั้งสองก็คุยกันและส่งพวกเขาออกไปข้างนอก

เฉิงเทียนหยวนยังนับว่าเป็นเด็กอยู่ เขาจะรู้จักวิธีดูแลเด็กเล็กได้อย่างไร เมื่อเห็นว่าเด็กหญิงตัวเล็กอ้วนกลมมีตาโต จมูกเล็ก ปากเล็ก แก้มสีชมพูถักผมเปียสองข้างเช่นนี้ช่างน่ารักเหมือนตุ๊กตา เขาจึงรู้สึกชื่นชอบ

เขาสัมผัสเธอด้วยความระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกหัก เขาปกป้องเธอทั้งซ้ายขวาระมัดระวังอย่างยิ่ง

เด็กน้อยไม่กลัวคนแปลกหน้าเลยจริงๆ เธอเดินเคียงข้างเขาไปด้วยฝีเท้าอันไม่มั่นคง

เธอส่ายหัวมองไปมา อยากรู้อยากเห็นสิ่งนี้สิ่งนั้น แม้แต่แอปเปิลในมือก็ลืมกินไปเสียได้

เฉิงเทียนหยวนกลืนน้ำลายแล้วแทะแอปเปิลที่เหลือ

“เธอ......กินเร็วๆ ”

เมื่อเห็นเขากินเข้าไป เด็กน้อยก็นึกได้ว่ามีแอปเปิลอยู่ในมือของเธอ จึงรีบนำมันเข้าปากกิน เผยให้เห็นฟันทั้ง 4 ซี่และกัดเบาๆ

เฉิงเทียนหยวนอดหัวเราะไม่ได้เมื่อมองไปที่รอยฟันที่ดูเหมือนหนูแทะ

หลังจากกินไปสักพัก เด็กน้อยก็เห็นใบไม้สีเหลืองจากต้นไม้ใหญ่ตรงมุมของสนาม เขาจึงวิ่งไปหยิบมันแล้วโยนแอปเปิลในมือทิ้งไปโดยไม่ตั้งใจ!