บทที่ 70 ความเขินอาย

สิ่งที่เธอพูดเป็นความจริง

ที่บ้านของเธอไม่มีรูปถ่ายนั้นอยู่จริง เธอหวนคิดถึงชีวิตในชาติก่อน รู้สึกคลุมเครือมากเกี่ยวกับหลายสิ่งหลายอย่างที่บ้าน

เฉิงเทียนหยวนยิ้มแล้วอธิบายให้เธอฟัง “ลุงเซวีย ย้ายไปอย่างรวดเร็วในตอนนั้น หลังจากกลับมาที่เมืองหลวงแล้ว พวกเธอก็ย้ายบ้านไปอีกครั้งใช่ไหม? เธอมักจะย้ายบ้านเสมอ ระยะทางการเดินทางก็ยาวไกล สิ่งเล็กน้อยเหล่านี้หายง่ายจะตายไป”

เซวียหลิงกำรูปเล็กใบนั้นไว้ในมืออันอบอุ่นและอดไม่ได้ที่จะเก็บไว้เอง

เฉิงเทียนหยวนลังเลเขากระซิบว่า "ไม่ได้......ผมมีแค่ใบเดียว อย่าทำมันเสียหาย เอาเก็บไว้ในพจนานุกรมนั่นแหละดีแล้ว เพื่อไม่ให้เกิดความเสียหายจากความชื้นในฤดูใบไม้ผลิ”

เซวียหลิงขมวดคิ้วด้วยความผิดหวังและพึมพำว่า "พี่หยวน ฉันก็เป็นหนึ่งในตัวเอกของรูปด้วย! ฉันมีสิทธิ์ที่จะเก็บมันไว้!"

เฉิงเทียนหยวนมองดูเธอด้วยความตำหนิ แต่แววตาเขากลับอ่อนโยนอย่างสุดจะพรรณนา

"ตอนนี้เราอยู่ด้วยกันแล้ว เธอยังกังวลว่าจะไม่มีโอกาสได้ถ่ายรูปคู่กันอีกในอนาคตเหรอ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้เซวียหลิงก็โอบกอดเขาด้วยหัวใจอันอ่อนหวาน

"เราไม่ได้ถ่ายรูปตั้งแต่แต่งงาน! เราหาโอกาสไปถ่ายรูปเพื่อระลึกถึงเหตุการณ์สำคัญในชีวิตของเรากันดีไหม?"

“ตกลง” เฉิงเทียนหยวนตกลงอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า “เราแต่งงานกันด้วยความเร่งรีบ หลายต่อหลายสิ่งผมได้ละเลยต่อคุณ......ต้องขอโทษด้วยนะ”

เขาวางรูปถ่ายลงไปแล้วโอบแขนเธอกอดไว้แน่น

เซวียหลิงยิ้มอย่างแผ่วเบา ก่อนถามว่า “พี่หยวน นายเก็บภาพนี้มาหลายปีแล้ว นายเอามันออกมาดูบ่อยไหม?”

หูของเฉิงเทียนหยวนแดงขึ้นเล็กน้อย เขาพยักหน้า

"......ก็มีบ้าง"

เซวียหลิงดีใจมากแล้วก็ยิ้มอีกครั้ง

"จริงเหรอ?"

เฉิงเทียนหยวนตอบว่า "อืม" แล้วนิ่งเงียบไป

บรรยากาศโดยรอบดูมีเสน่ห์คลุมเครือ ดูเหมือนเขาจะกลั้นหายใจไปนานก่อนกระซิบว่า “เรื่องการแต่งงานของเรา...…ผมจำได้เสมอ ไม่มีวันลืม”

เซวียหลิงหัวใจเต้นแรง!

เมื่อเธอย้ายออกจากปากซอยเธอยังเด็กและลืมหลายสิ่งหลายอย่างไปแล้ว

แต่เขาแก่กว่าเธอแค่ห้าปี กลับเขาจำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ได้

คู่รักในวัยเด็กเช่นนี้ สำหรับเขาแล้วมันสำคัญกว่าที่เธอคิดเสียอีก

ลำคอของเธอกระอึกกระอักอยู่ครู่หนึ่ง หัวใจของเธอร้อนผ่าว เธอเงยหน้าขึ้นสัมผัสใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา ก่อนจะประทับริมฝีปากสีแดงของเธอลงไป!

เฉิงเทียนหยวนตะลึงงัน!

เขาตัวแข็งทื่อ แต่ก็รู้สึกตัวอย่างรวดเร็ว เขาจูบเธอกลับอย่างกระตือรือร้นและตื่นเต้น ลมหายใจของเขาดูหมดความอดทนและร้อนรน

เซวียหลิงไม่มีประสบการณ์ในการจูบ ดังนั้นจึงถูกเขาจูบจนรู้สึกอบอุ่นไปทั่วร่างกาย หัวใจของเธอร้อนผ่าว หายใจเหนื่อยหอบ

“พี่หยวน......”

เฉิงเทียนหยวนลืมทุกสิ่งอย่างไปทันควัน เขากดเธอไว้ใต้ร่างเขา บรรจงจูบเธออย่างอบอุ่น เขาจูบเธอตั้งแต่คอลงไปอย่างกระหาย และดึงเสื้อผ้าของเธอออกอย่างรวดเร็ว

“ที่รัก......ผม ผมทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ! คืนนี้......คืนนี้ได้ไหม? ผมทนทรมานแทบตายแล้ว...…”

เซวียหลิงรู้สึกเวียนหัวเมื่อได้ยินคำพูดของเขา ใบหน้าของเธอแดงก่ำไปด้วยความอับอายไม่รู้จะตอบเขาอย่างไร ทำได้เพียงใช้ความรู้สึกตอบเขาอย่างเขินอาย

ท่าทางของเธอคือคำตอบแก่เขา

เฉิงเทียนหยวนหายใจเหนื่อยหอบแล้วจูบเขาอีกครั้ง ครั้งนี้เขาจูบอย่างดูดดื่ม โอบกอดเธอไว้แน่นด้วยความเร่งรีบและหลงใหล

ข้างนอกสายลมพัดเย็น ฝนก็เริ่มเทลงมา

อุณหภูมิภายในบ้านเริ่มสูงขึ้น มันช่างสวยงามดูอบอุ่น

ชายหนุ่มและหญิงสาวต่างหายใจถี่รัว