บทที่ 71 กระอักกระอ่วนขวยเขิน

เฉิงเทียนหยวนเปิดประตูในขณะนี้ เขาที่ดวงตาเฉียบคมมาตลอดก็เห็นทันที!

เห็นบริเวณนูนใต้ผ้าห่ม เขาก็อดยิ้มไม่ได้ ในดวงตาซ่อนความหลงใหลได้ยาก

เจ้าภรรยาของเขากำลังเขินอาย

เมื่อคืนทั้งคู่ "เผชิญหน้ากันอย่างตรงไปตรงมา" ได้ทำสิ่งที่สนิทสนมที่สุดของสามีภรรยาแล้ว

แต่ทั้งคู่แต่งงานกันมาหลายเดือน เขาไม่ชอบที่มันช้าเกินไปด้วยล่ะ!

ใบหน้าหล่อเขาแดงเล็กน้อย ก้าวไปข้างหน้า พยายามทำท่าทางสงบและเป็นธรรมชาติ แล้วเอ่ยปากอย่างใจเย็น "ที่รัก เธอตื่นหรือยัง?"

ที่จริงในใจเขาก็เขินอายมากเช่นกัน แต่เขาเป็นผู้ชาย ไม่ควรแสดงมันออกมา

โน้มน้าวตัวเองหนึ่งประโยค ด้วยการบอกว่านี่เป็นชีวิตปกติระหว่างสามีภรรยา ไม่ควรตื่นตระหนกเกินไป และไม่ควรปากพล่อยพูดจาหยอกล้อเธอ ไม่งั้นเธอจะยิ่งอายแน่!

เซวียหลิงที่อยู่ใต้ผ้าห่มตกตะลึง ใบหน้าเล็กแดงระเรื่อ

เธอตื่นแล้ว แต่เธอ......จู่ๆ ก็ไม่กล้าออกมา!

แงๆ!

ทำยังไงดี?

เฉิงเทียนหยวนกระแอมไอเบาๆ สองทีอย่างไม่สบายใจ แล้วพูดเสียงอ่อนโยน "เมื่อคืนข้างนอกอากาศเย็นลง มันหนาวมาก ฉันช่วยเธอหาเสื้อกันหนาวออกมาสองตัว เธอรีบมาใส่เร็ว"

เซวียหลิงในใจกังวลสุดขีด รู้สึกกลัวว่าเขาจะพูดถึงเรื่องเมื่อคืน ในใจเขินอายเหลือเกิน

ไม่คิดว่าเขากลับพูดถึงสภาพอากาศด้วยน้ำเสียงปกติ หัวใจเต้นตึกตักก็มั่นคงขึ้น

"......โอเค"

เธอแอบชะโงกศีรษะออกมา ศีรษะซุกอยู่ตลอด มุมปากยิ้มเขินอาย ค่อยๆ สวมเสื้อผ้า

เฉิงเทียนหยวนยื่นมือออกไปช่วยเธอดึงมุมผ้าอย่างเป็นธรรมชาติ

"เที่ยงแล้ว เธอต้องหิวแล้วแน่เลยใช่ไหม? เธอสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ฉันจะไปยกอาหารกลางวันขึ้นมา"

เซวียหลิงส่วนล่างของร่างกายยังไม่ได้สวมใส่ ความรู้สึกโล่งใต้ผ้าห่มยังชัดเจน คิดว่าเขายังอยู่ เขินอายที่จะสวมมันต่อหน้าเขา จึงพูดเสียงทุ้ม "......โอเค"

เฉิงเทียนหยวนรีบหันหลังเดินลงไปข้างล่าง

หลังจากนั้นสักพัก เขาก็ยกชามกระเบื้องใบใหญ่หนึ่งชามและชามข้าวสองชามขึ้นมา แล้วก็มีผักกาดขาวหม้อเล็กหนึ่งหม้อ

เขายิ้มเล็กน้อย ก่อนตะโกนเรียก "ที่รัก มากินข้าว!"

ภายในห้องไม่มีโต๊ะ เขาจัดระเบียบโต๊ะทำงานของเธออย่างรวดเร็ว วางของแต่ละชิ้น แล้ววางชามตะเกียบเรียบร้อย

เซวียหลิงสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว พับผ้าห่มวางเสร็จ ก็ลงมาจากเตียงอย่างระมัดระวัง แต่เกิดความเจ็บปวดโดยไม่คาดคิด เจ็บจนเธอร้องซี้ดเสียงต่ำ ใบหน้าสวยของเธอแดงมาก กระอักกระอ่วนสุดๆ ไปเลย

เฉิงเทียนหยวนรู้สึกได้ทันที รีบวิ่งมาข้างหน้าประคองแขนเธอไว้

"......เจ็บมากไหม?"

เซวียหลิงกัดปากเบาๆ แล้วพูดเสียงทุ้ม "......เจ็บมากเลย"

เฉิงเทียนหยวนก็หน้าแดงเหมือนกัน แต่เขายังถือว่าใจเย็น เอามือลูบแขนเธอเบาๆ

"เธอไม่ได้กินข้าวเช้า ตอนนี้เที่ยงแล้ว ท้องต้องหิวมากแน่ๆ กินอะไรนิดหน่อยให้อิ่มท้องก่อน ฉันกำลังต้มน้ำร้อนในเตา เธอกินอิ่มแล้วก็ไปอาบน้ำร้อน......น่าจะดีขึ้น"

ชะงักสักพัก เขากล่าวกระทบกระทั่งเสียงทุ้ม "เมื่อคืนฉัน......หยาบคายเกินไป"

เซวียหลิงฟังออกถึงน้ำเสียงรู้สึกอย่างสุดซึ้งในคำพูดเขา จึงรีบส่ายหน้าอย่างเขินอาย

"ไม่โทษพี่หรอก......กินข้าวด้วยกันก่อนดีกว่า"

เฉิงเทียนหยวนได้ยินเสียงไพเราะขวยเขินของเธอ ในใจก็มีความสุขเหลือเกิน ประคองเธอให้นั่งลง แล้วคีบสะโพกไก่ชิ้นหนึ่งให้เธอ

"รีบกิน นี่ฉันออกไปซื้อเมื่อเช้าให้เธอโดยเฉพาะเลยนะ"

เซวียหลิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "คิกคัก" แล้วแกล้งทำเป็นโกรธ "พี่รู้เรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ? นี่บำรุงให้พี่ หรือให้ฉันอ่ะ?"