บทที่ 7

“ฉันมาอยู่ที่โรงพยาบาลได้ยังไงคะ” คนที่จำได้ว่าครั้งสุดท้ายตัวเองนอนอยู่ที่คอนโดเอ่ยถามเสียงแผ่ว รู้สึกเศร้าใจที่ตื่นมาไม่มีใครสักคนคอยอยู่ข้างกาย

“คุณกินยานอนหลับเกินขนาด หลับไปสามวันเต็มๆ ดีที่หมอช่วยไว้ได้ทัน คุณชายหมอธีรเดชท่านเป็นแพทย์เวชศาสตร์ฉุกเฉินมือหนึ่งของโรง’บาลรักษ์ คืนนั้นท่านอยู่เวรพอดีค่ะ”

ถ้อยคำในตอนท้ายทำให้ร่างบางนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงด้วยท่าทางเหนื่อยล้า นัยน์ตาที่ยังคลอเคล้าไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ปิดลงอย่างไม่ต้องการรับรู้อะไรอีก

กระทั่งเสียงเปิดประตูห้องผู้ป่วยดังแว่วหู เสียงฝีเท้านุ่มนวลทว่าสม่ำเสมอก้าวมาหยุดลงข้างเตียง เป็นจังหวะเดียวกับที่เธอลืมตาขึ้นพอดี

“สวัสดีค่ะ หมอมาตรวจแทนหมอธีรเดชนะคะ”

“ค่ะ”

“เป็นยังไงบ้างคะ มีอาการผิดปกติอะไรหรือเปล่า” คุณหมอสาวคนสวยที่ถือชาร์ตคนไข้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ขณะที่ตาอ่านผลเลือดไปด้วย

“รู้สึกเพลีย แล้วก็มึนหัวค่ะ”

“มันเป็นผลข้างเคียงจากการกินยานอนหลับเกินขนาดค่ะ แต่เดี๋ยวก็คงดีขึ้น”

คุณหมอสาวเอ่ยบอก พลางก้มลงจดบันทึกอาการคนไข้ลงไปในชาร์ต แล้วเอาหูฟังมาแตะที่บริเวณหน้าอกของคนไข้ รับไฟฉายจากพยาบาลมาส่องดูรูม่านตา แล้วเอ่ยสอบถาม

“มีอาการเจ็บหน้าอก หรือว่าคลื่นไส้อยากอาเจียนไหมคะ”

“ไม่ค่ะ”

จากนั้นหมอก็สอบถามอีกนิดหน่อย แล้วบอกว่าหลังจากนี้จะให้พยาบาลเอาอาหารอ่อนๆ มาให้ทาน หากมีอาการผิดปกติ คลื่นไส้ อาเจียน ปวดท้อง หรืออื่นๆ ให้รีบแจ้งทันที

“ฉันจะออกจากโรงพยาบาลได้วันไหนคะ”

“หมอธีรเดชแจ้งว่าอยากให้นอนดูอาการอีกสักสองวันค่ะ”

“โอเคค่ะ”

คนไข้สาวพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ดันทุรังเอาแต่ใจ ที่ทำตัวว่าง่ายไม่ใช่ว่าจะเชื่อฟังคำสั่งอะไรของธีรเดช แต่ทำไปทั้งหมดก็เพื่อตัวเธอเอง อารญาไม่อยากถูกหามส่งโรงพยาบาลเพราะความดื้อรั้นเหมือนเด็กไม่รู้จักโต เพราะการทำอย่างนั้นมันอาจทำให้ชีวิตเธอต้องมาวนเวียนใกล้เขาอีก

“น้องอายทำไมถึงทำร้ายตัวเองอย่างนี้”

พงษ์สวัสดิ์ที่ตั้งใจมาเยี่ยมหลังจากขึ้นวอร์ดเสร็จเอ่ยถามด้วยท่าทางเครียดๆ เพราะการคิดจบชีวิตลงแบบเด็ดเดี่ยวของอารญาทำเอาเขาแทบนอนไม่หลับ

“อายไม่ได้ตั้งใจ”