ตอนที่ 8
บทที่ 8
November 4, 2026
การนั่งและนอนหายใจทิ้งอยู่โรงพยาบาลทำให้อารญาเบื่อ เธออยากกลับบ้าน อยากไปเรียน แต่ความอยากทั้งหมดถูกพับเก็บ เพราะหมอยังไม่อนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาล
แอ๊ด!
เสียงเปิดประตู และแทรกตัวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ถึงแม้ว่าผู้มานั้นจะเป็นคนคุ้นเคย หากว่าคนที่นั่งเหม่อมองสายฝนโปรยปรายนอกหน้าต่างกลับไม่รับรู้ ร่างผอมบางในชุดของโรงพยาบาล ที่มีใบหน้าซีดเซียว ยังคงนั่งกอดเข่าอยู่ในท่าเดิมเช่นนั้น กระทั่งใครบางคนเอ่ยทำลายบรรยากาศเงียบเหงา
“น้องอาย”
“พี่ดา…”
ทันทีที่เห็นว่าเป็นใครอารญาก็น้ำตาคลอ โผเข้ากอดร่างเพรียวที่มาหยุดยืนตรงข้างเตียง อีกฝ่ายลูบหัวเบาๆ แล้วเลื่อนมือมากุมแก้มเย็นชืดของน้องสาวต่างมารดา
“พี่เพิ่งกลับจากทำงานที่ใต้ ไม่มีใครบอกพี่สักคน”
ดาริกาเอ่ยบอก แล้วลากเก้าอี้มานั่งลงข้างเตียงคนไข้
“แล้วพี่ดารู้เรื่องจากใครคะ”
“เพื่อนพี่เป็นพยาบาลอยู่ที่นี่ ยายเกดไงจำได้ไหม”
“อ๋อค่ะ”
“เราเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง”
“ดีขึ้นแล้วค่ะ”
“โล่งอกไปที แล้วนี่คุณชายหมอเขามาดูน้องอายบ้างไหม”
คำถามอาทรแต่คนฟังกลับจุกอกจนแทบพูดไม่ออก
“เขาเป็นหมอเจ้าของไข้ค่ะ”
เธอเลี่ยงที่จะตอบไปตรงๆ แล้วเอ่ยถามไปถึงบิดา ต่อให้จะน้อยใจ เจ็บปวด และผิดหวัง ที่พ่อขายความเป็นคนของเธออย่างเลือดเย็น แต่ชีวิตเธอก็เหลือพ่อแค่คนเดียวที่เป็นสายเลือดเดียวกันแท้ๆ
“แล้วคุณพ่อล่ะคะ”
“ท่านไปยุโรปกับแม่”
แม่ที่ว่าคือแม่ของอีกฝ่าย ไม่ใช่แม่ของเธอ เพราะผู้หญิงที่เธอรักและเทิดทูนได้จากโลกนี้ไปแล้ว ในใจได้แต่หวังว่าที่พ่อควงมารตีไปเมืองนอกคงไม่ได้เอาเงินที่ได้จากการขายความอัปยศและศักดิ์ศรีของเธอไปถลุง
“คืนนี้ให้พี่มานอนเฝ้าไหม”
“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ดาเพิ่งกลับมาเหนื่อยๆ ไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวยายศรีก็มาแล้วค่ะ”
“งั้นพี่ไปนะ ต้องเข้าไปเคลียร์งานที่บริษัท ส่วนค่ารักษาพยาบาลเดี๋ยวพี่จะจัดการให้”
“ขอบคุณค่ะ แต่ไม่ต้องก็ได้ อายพอมีเงินเก็บอยู่”
“เอางั้นเหรอ”
“ค่ะ”
“ออกโรง’บาลวันไหนโทรบอกด้วย เดี๋ยวพี่มารับ”
สาวเวิร์กกิ้งวูแมนสุดเท่ในสายตาของอารญาบีบมือเธอเบาๆ อย่างให้กำลังใจ ลุกขึ้น แล้วหมุนตัวเดินไปยังประตู สวนกับศรีจิตตราที่หอบหิ้วของกินพะรุงพะรุงมา มีทั้งของคาว ของหวาน และผลไม้ เพื่อนของเธอค้อมหัวให้ดาริกานิดหน่อย แต่ไม่ปริปากทักทายแม้แต่คำเดียว เพราะส่วนตัวแล้วศรีจิตตราไม่ถูกโฉลกกับผู้หญิงเรียบร้อยแบบนี้ ไม่รู้เป็นยังไงเธอรู้สึกไม่ชอบอีกฝ่ายอย่างบอกไม่ถูก ฉะนั้นเลยเลี่ยงที่จะผูกสัมพันตั้งแต่ต้น
“พี่สาวแกไปรู้ข่าวจากไหนมาวะ ถึงเพิ่งโผล่หัวมาได้”
“เพื่อนพี่ดาทำงานอยู่ที่นี่”
“ชิ…ถ้าจะมาตอนแกจะออกจากโรงพยาบาลแล้ว อย่ามาดีกว่า”
“นี่เมื่อไหร่แกจะเลิกตั้งแง่กับพี่ดาสักที”
“ก็ฉันไม่ชอบผู้หญิงเรียบร้อยแอ๊บแบ๊วนี่วะ”
“แต่ก็ใช่ว่าผู้หญิงแบบนั้นจะไม่ดีสักหน่อย”
“ความปกป้องพี่สาวอะเนอะ” คนมีอคติในใจยังไม่วายเบ้ปากน้อยๆ ชวนหมั่นไส้
“ยายศรี!”
“เออๆ เอาเป็นว่าต่อไปนี้ฉันจะพยายามมองพี่สาวนอกไส้ของแกใหม่ก็แล้วกัน”
ทำท่าเหมือนยอมจำนน แต่ยังไม่วายแขวะเล็กๆ ในตอนท้าย จนอารญาส่ายหัวกับนิสัยเฉพาะตัวของศีรจิตตรา หากไม่ชอบใครตั้งแต่แรก อีกฝ่ายก็จะยังรักษาความรู้สึกนั้นชนิดคงเส้นคงวา