บทที่ 9

พ่อพูดเสมอว่าเธอได้ดีเอ็นเอการทำอาหารจากแม่ผู้ล่วงลับมาเต็มๆ ปกติเธอจะทำอาหารให้คนที่บ้านทาน แต่วันนี้ต่างออกไป พ่อทำให้เธอหวาดกลัวที่จะเผชิญหน้า ความรู้สึกเจ็บปวด เสียใจ ผิดหวัง ถูกทอดทิ้งเหมือนไร้ค่า และเหมือนถูกหักหลังยังฝังใจ ส่วนแม่เลี้ยงนั้นไม่ต้องพูดถึง เพราะเธอแทบจะไม่เข้าไปยุ่งกับอีกฝ่าย จะมีก็แต่ดาริกาที่โทรมาสอบถามเรื่องอาการป่วยอยู่แทบทุกวัน

“หูยยยยย…อิจฉาอะ คนอะไรเหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก” สาวที่เพิ่งกลับมาจากนำอาหารไปเสิร์ฟเอ่ยด้วยท่าทางเคลิ้มๆ แล้วอีกหนึ่งคนก็เอ่ยอย่างเห็นด้วย

“นั่นสิ คุณมนธิราก็สวย ส่วนคุณชายก็หล่อ เห็นแล้วใจละลาย อยากมีแฟนอย่างคุณชายธีรเดชบ้างจัง”

น้ำเสียงชวนฝันทำให้คนที่ยืนช่วยแม่ครัวใหญ่อยู่หน้าเตาทำเป็นหูทวนลมในคราแรก ขณะที่ยังคอยเตรียมวัตถุดิบให้แม่ครัวของร้านอย่างขะมักเขม้น ทว่าชื่อที่ได้ยินในตอนท้ายก็ทำเอาตัวแข็งทื่อ หายใจสะดุดขึ้นมาเสียดื้อๆ

ดีหน่อยที่คนอื่นไม่รู้ว่าอารญาเคยเป็นคู่หมั้นของธีรเดชมาก่อน จะมีรู้บ้างก็แค่คนสนิทใกล้ชิด ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาถูกเก็บเป็นความลับตั้งแต่หมั้นหมาย กระทั่งถอนหมั้น และตอนนี้ก็กลายเป็นเสมือนคนแปลกหน้าไปแล้ว

“น้องอายส่งเนื้อหมักเหล้าจีนให้พี่หน่อย…น้องอาย”

เมื่อเรียกไม่หือไม่อือ ไม่ทำตามคำสั่ง แม่ครัวใหญ่ก็เอื้อมมือมาเขย่าแขนเรียว คนที่หลุดเข้าไปในภวังค์สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขอโทษขอโพยยกใหญ่

“อายขอโทษค่ะพี่นี ขอโทษจริงๆ”

“อืม ไม่เป็นไร แต่ครั้งหน้าอย่าให้มีอีก เพราะถ้าผู้ช่วยพี่มัวแต่เหม่ออยู่แบบนี้อาหารเสร็จไม่ทันลูกค้าแน่ๆ”

แม่ครัวที่ขึ้นชื่อว่าโหดและเข้มงวดเอ่ยกับเธออย่างเสียไม่ได้ อารญาลอบผ่อนลมหายใจ พี่นีอาจจะโหดและเข้มกับคนอื่น แต่อีกฝ่ายใจดีกับเธอแบบนี้เสมอ จนเพื่อนร่วมงานแซวว่าเป็นเด็กเส้น

“เอ้า แม่พวกนั้นยังไม่กลับเข้ามาอีกเหรอ มัวแต่ไปเหล่ผู้ชายหรือยังไง” หลังจากทำอาหารเสร็จอีกหนึ่งเมนู แต่กลับไร้เงาคนเอาไปเสิร์ฟพี่นีก็บ่นอย่างไม่จริงจังนัก เพราะรู้ดีว่าช่วงเวลานี้ลูกค้าจะแน่นร้าน ทุกคนยุ่งมากจนมือเป็นระวิง แต่วันนี้ยุ่งกว่าเดิมหลายเท่าเพราะอยู่ๆ เด็กเสิร์ฟอีกสองคนก็ลาป่วยพร้อมกัน

“งั้นให้อายเอาไปเสิร์ฟให้ไหมคะ”

“เออ…ก็ดี น้องอายจัดการที ให้ลูกค้ารอนานไม่ดี”

อารญาพยักหน้ารับคำ ชะโงกหน้าไปดูใบเขียนออเดอร์ว่าเป็นของโต๊ะไหน ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหน้ามันๆ ของตัวเองอย่างลวกๆ ล้างมือ แล้วยกจานกะเพราเนื้อหมักเหล้าจีนออกจากครัว

เท้าที่ก้าวฉับๆ อย่างมั่นคงในคราแรกถูกเจ้าตัวผ่อนลง เมื่อเหลือบเห็นว่าโต๊ะที่ตัวเองต้องนำอาหารไปเสิร์ฟเป็นใครนั่งอยู่ตรงนั้น ก่อนจะดึงสติจากภาพบาดตาของคู่รัก แล้วก้าวเดินไปข้างหน้า

“กะเพราเนื้อหมักเหล้าจีนค่ะคุณลูกค้า”

เสียงที่เปล่งออกมาจากปากอิ่มนั้นไม่มั่นคงนัก เพราะอยู่ๆ หัวตาของเธอก็เกิดร้อนผ่าว หัวใจเต้นช้าลง จะไม่ให้รู้สึกอะไรเลยก็คงยาก ในเมื่อแผลใจที่เกิดขึ้นเพิ่งผ่านพ้นไม่ถึงสองเดือนเสียด้วยซ้ำ มันต้องใช้เวลาเยียวยา แค่ไม่ฟูมฟาย และมีสติ ก็ถือว่าดีมากแล้วสำหรับตอนนี้

หลังจากวางจานอาหารลงบนโต๊ะเสร็จอารญาก็ถอยออกมาอย่างสุภาพ แล้วตั้งท่าจะก้าวจากไปทันทีเมื่อหมดหน้าที่ของตัวเอง หากว่าเสียงของใครบางคนจะไม่ดังขึ้นเสียก่อน

“เธอทำงานที่นี่เหรอ?”

“ค่ะ ขอตัวนะคะ”

อารญาตอบเสียงเรียบ แล้วเอ่ยตัดบทเสียดื้อๆ จากนั้นก็เดินลิ่วจากมา ซึ่งอีกฝ่ายก็ไม่ได้รั้งเอาไว้ เขาจะรั้งคนที่เขารำคาญทุกขณะจิตได้ยังไง ที่ถามไปเมื่อกี้เขาก็คงแค่ทำไปตามมารยาท

จากนั้นเธอก็ผลักเรื่องของเขาออกไปจากห้วงความคิด ลงมือช่วยแม่ครัวใหญ่อย่างแข็งขัน กระทั่งเมนูสุดท้ายของวันสิ้นสุดลง ไม่นานสาวเสิร์ฟก็เดินเข้ามาในครัว เก็บของกลับบ้าน เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อย อุปกรณ์ทำอาหารเก็บไปให้คนมีหน้าที่ล้าง ลูกค้าด้านนอกนั้นหมด อารญาจึงเอ่ยลาพี่นี แล้วฉวยกระเป๋าก้าวออกจากร้าน เพราะวันนี้ร้านปิดดึกกว่าปกติ เธอต้องรีบกลับห้อง พรุ่งนี้มีเรียนเช้า และมีสอบในคาบบ่าย

ร่างระหงในชุดเสื้อยืด กางเกงยีนส์ และรองเท้าผ้าใบ เดินนวดต้นคอออกมาจากร้านด้วยท่าทางเนือยๆ ก้มลงมองนาฬิกาตรงข้อมือ แล้วถอนใจ ดึกขนาดนี้ไม่รู้จะเรียกแท็กซี่ได้ไหม พอคิดว่าอาจจะต้องยืนรอแท็กซี่อยู่คนเดียวนานๆ อารญาก็ทำหน้ากังวล ขาเรียวจึงพลอยก้าวให้เร็วขึ้นอย่างร้อนใจ ทว่ายังไปไม่ทันพ้นซุ้มประตูโค้งหน้าร้าน ซึ่งมีเถาพวงแสดที่กำลังออกดอกเลื้อยพันอย่างสวยงาม ใครคนหนึ่งก็ก้าวมาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวเสียก่อน

อารญาตัวแข็งทื่อ พยายามเม้มปากไม่ให้ตัวเองกรีดร้องออกมาด้วยความแตกตื่น ก่อนจะกลั้นใจหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าของมือที่ตรึงข้อมือเธออยู่

“คุณ…ชาย”