บทที่ 10

ก้มหน้าก้มตาอ่านชีท บ้างไฮไลต์สีลงไปตรงจุดสำคัญ จนไม่รู้กระทั่งว่ายางรัดผมสีดำขาดผึงออก ผมดำขลับเงาวับมีน้ำหนักทิ้งตัวลงไปถึงกลางหลัง กระทั่งผมเส้นหนึ่งจะเข้าปากร่างบางถึงได้สติ ดึงตัวเองออกจากตำราเรียน เงยหน้าขึ้นเสยผมลวกๆ จับปอยผมทัดใบหู แล้วก็นึกขึ้นได้ว่ามาม่าที่สั่งมาคงอืด

มือเรียวคว้าถ้วยมาม่าคัพมาเปิดฝา แล้วใช้ส้อมพลาสติกคนมาม่าที่อืดดังคาด ก่อนจะจัดการยกถ้วยขึ้นซดอย่างไม่ห่วงสวย และไม่รักษาภาพลักษณ์ของดาวคณะบัญชี หนึ่งในสาวที่หนุ่มๆ ค่อนมหา’ลัยอยากควงและเป็นแฟน แต่อารญาก็ขึ้นชื่อเรื่องความหยิ่ง โลกส่วนตัวสูง และมาดคุณหนูสูงส่ง ถึงแม้จะแต่งตัวธรรมดา แถมยังถูกระเบียบ ทั้งตัวมีแค่กระเป๋าและนาฬิกาเป็นของแบรนด์เนม แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าหา

“ทำไมไม่กินอย่างอื่น ที่มันดีกว่ามาม่า”

ในจังหวะที่กำลังม้วนๆ เส้นมาม่าพันส้อมพลาสติก แล้วเอาเข้าปาก เสียงหนึ่งก็ลอยมากระทบหู ทำให้มือที่กำลังถือส้อมชะงักค้าง เธอหลับตาสะกดอารมณ์หลากหลาย ก่อนจะหันไปมองคนที่เสียงเย็นชายิ่งกว่าใบหน้า เม้มปากเมื่อเห็นสายตาดุๆ แต่ไม่ยอมเอ่ยโต้ตอบอะไรแม้แต่คำเดียว

“…”

ใจจริงอยากจะตอบไปว่าใครๆ เขาก็กินมาม่ากันทั้งนั้น แต่คิดว่าการสงบปากสงบคำย่อมดีกว่า เพราะจริงๆ แล้วเธอก็ไม่ใช่คนพูดมากอะไร จะพูดมากเป็นพิเศษก็ต่อเมื่ออยู่ต่อหน้าเขาเพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่ตอนนี้อะไรๆ ระหว่างทั้งคู่มันเปลี่ยนไปแล้ว ฉะนั้นทำเหมือนคนแปลกหน้าจะดีที่สุด

อารญายักไหล่เล็กน้อย ยกถ้วยมาม่าขึ้นซดอย่างหน้าตาเฉย ช่วงนี้เธอไม่มีเวลาพักผ่อนพอๆ กับไม่มีเวลากินและนอน เนื่องจากเธอต้องทำงานพิเศษหลายอย่าง หารายได้เสริมแบ่งเบาภาระของที่บ้าน เพราะขาดสภาพคล่องทางการเงิน ฉะนั้นหากมีอะไรที่พอกินได้ ไม่รบกวนเงินในกระเป๋ามากเกินไปเธอก็จะกิน และมาม่าที่ว่านี่ก็คืออาหารเช้าของวัน เพราะตอนเช้าเธอมัวแต่ทำรายงานที่เพื่อนจ้าง เลยไม่มีเวลากินข้าว

เธอเงยหน้าขึ้นหลังจากซดมาม่าไปจนหมดถ้วย คว้าน้ำเปล่าขวดเล็กมาเปิด ใช้หลอดดูดไปเกือบค่อนขวด ถึงได้วางมันลงทางขวามือ วินาทีถัดมาอารญาก็เผลอหันไปทางที่ใครอีกคนนั่งอยู่

หัวคิ้วเรียวสวยเหนือดวงตากลมโตพลันย่นเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อปะทะเข้ากับสายตาดุๆ ภายใต้กรอบแว่นดีไซน์หรูที่ไม่เชิงว่าเป็นทรงสี่เหลี่ยมเสียทีเดียว

แปลก!

เขาจะมาทำท่าเหมือนหงุดหงิดให้เธอทำไม เธอก็อยู่ของเธอดีๆ ไม่ได้ไปทำอะไรให้เขา ไม่ได้พูดมากกวนใจจนน่ารำคาญเหมือนที่เขาเคยบ่นให้บ่อยครั้ง แต่เอ๊ะ! หรือว่าจะเป็นเพราะเรื่องมาม่า ไม่มั้ง เขาจะมาใส่ใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของคนที่เขาเฉดหัวทิ้งอย่างไม่ไยดีทำไม เป็นไปไม่ได้หรอก

เสียงโมบายดังกรุ้งกริ้งเพราะมีคนเปิดประตูร้านถูกกลบด้วยเสียงฮือฮาของคนที่อยู่ด้านใน ทำให้อารญาอดหันไปมองไม่ได้ แล้วคนที่เพิ่งมาและกลายเป็นจุดสนใจของคนในร้าน ก็ทำให้อารญาต้องรีบหันกลับแทบไม่ทัน มนธิราเดินมาหาคนรักของหล่อน ก่อนที่เสียงหวานๆ จะทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก

“รอนานไหมคะธี”

“ผมรอได้”

คำตอบเอาใจแฟนทำให้คนที่เหมือนมาอยู่ผิดที่ผิดทางลดหน้าลงต่ำกว่าเดิม แอบเบ้ปากอย่างหมั่นไส้ แล้วก็ต้องนึกอยากแกล้งตาย เมื่อแม่นางเอกสาวยังอุตส่าห์จำเธอได้

“เอ่อ…คุณน้องอายใช่ไหมคะ”

คำทักทายทำให้เธอจำใจเงยหน้าขึ้น หันไปมองอีกฝ่าย แล้วก็แทบทำตัวไม่ถูก เมื่อเห็นว่ามนธิรากอดแขนคุณชายธีรเดชอย่างแสดงความเป็นเจ้าของกลายๆ แต่ยังไม่วายส่งยิ้มมาให้เธอ

“ใช่ค่ะ” อารญาเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะนึกขึ้นได้จึงถามออกไป “คุณหายดีหรือยังคะ วันนั้นอายต้องขอโทษจริงๆ นะคะ อายไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณเจ็บตัว”

ประโยคในตอนท้ายอารญาเอ่ยออกมาจากใจ ยอมรับว่าอุบัติเหตุในครั้งนั้นส่วนหนึ่งก็เป็นความผิดของเธอ และที่ขอโทษออกไปก็ไม่ได้อยากให้ใครมองว่าเป็นคนดี แค่ทำในสิ่งที่ควรทำ

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันหายดีแล้ว แล้วหัวเข่าคุณล่ะคะ เห็นพยาบาลเล่าให้ฟังว่าวันนั้นคุณกลับบ้านไปทั้งที่ยังไม่ได้ทำแผล” มนธิราเอ่ยด้วยท่าทางเป็นกันเองอย่างเหนือความคาดหมาย

“แผล?” เป็นธีรเดชที่แทรกขึ้น

“ค่ะ วันนั้นคุณน้องอายก็เจ็บตัวเหมือนกัน”

อารญาตัดบทเมื่อเห็นว่าเขาจะพูดอะไรบางอย่างออกมา

“ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่หัวเข่าถลอก ตอนนี้หายดีแล้ว”

อีกฝ่ายพยักหน้า แล้วบทสนทนาสั้นๆ แต่ชวนกระอักกระอ่วนใจก็จบลงอย่างสันติ อารญาเลี่ยงที่จะไม่มองหน้าใครตรงๆ กำลังคิดหาหนทางที่จะเลี่ยงไปจากตรงนั้นอย่างเนียนๆ แล้วใครคนหนึ่งก็โผล่มาได้จังหวะเหมาะเจาะ

“อาย!”

เสียงที่ว่าทำให้เธอดีใจ แต่คนมาใหม่นี่ก็ช่างแกล้งเสียนี่กระไร มาเฉยๆ ไม่เคยได้ ต้องเอามือทั้งสองข้างมาจี้เอวจนเธอดิ้นลงจากเก้าอี้ทรงสูง ดีที่ไม่ตกลงมา แล้วอีกฝ่ายยังมีหน้ามาทำท่าทะเล้น

“จ๊ะเอ๋! เค้าเอง”

“นี่แน่ะ! ชอบแกล้งดีนักนะแก”

เธอเอาคืนด้วยการบิดแก้มนุ่มๆ ยุ้ยๆ ของแม่สาวแก้มป่อง ตาโต ผมสั้น แต่ขาสั้นกว่า หน้าอกแบน ตรงข้ามกับสะโพกที่โคตรสะบึม ศรีจิตตรา พรหมอารยะ เป็นหนึ่งในของสงวนของคณะเช่นเดียวกับเธอ

“แหม…เพื่อนแกล้งนิดแกล้งหน่อยทำเป็นโกรธ ทีคนอื่นทำให้ทั้งโกรธทั้งเสียใจไม่ยักว่าอะไรเขาสักคำ แถมยังให้เขานั่งจ้องอยู่ได้ตั้งนานสองนาน นี่ไม่รู้หรือไงว่าเขานั่งอ่านกินแกไปถึงดาวอังคารโน่น”

คำพูดลอยๆ ทำให้อารญาอ้าปากค้าง

“ยายศรี! แกพูดบ้าอะไร…”

ทันทีที่ได้สติเธอก็ลดเสียงลงเป็นกระซิบกระซาบ ขณะขึงตาใส่เพื่อน