บทที่ 2 งานถนัดเลยล่ะ

“จดหมายลาออก!”

เธอตอบตามตรง เธอไม่เคยโกหกเขาเลย

เขาเคยบอกว่าเกลียดเวลาที่โดนโกหกมากที่สุด ต่อให้จะเป็นการโกหกเพราะหวังดีก็ตาม

สีหน้าของกู้เฉิงเหยียนเคร่งขรึมขึ้นหลายส่วน “ต่อไปไม่ต้องสนใจว่าเป็นจดหมายลาออกของใคร ให้ฝ่ายบุคคลจัดการก็พอ เธอไม่ควรไปทำเรื่องไร้สาระพวกนั้น ถ้าเธอว่างมากก็เอาเวลาไปอยู่เป็นเพื่อนยายของเธอดีกว่านะ”

ตามมาด้วยเสียงปิดประตูดังสนั่น รอยยิ้มบนใบหน้าของเจียงหร่านค่อยๆ จางหายไป “กู้เฉิงเหยียน นี่คือจดหมายลาออกของฉัน”

เวลาหกโมงเย็น

เจียงหร่านติดตามกู้เฉิงเหยียนไปที่บ้านตระกูลฉิน รถเพิ่งจอดไม่ทันไร ฉินเจิงก็อุ้มสุนัขสีขาววิ่งเข้ามาหาพวกเขา เธอมองกู้เฉิงเหยียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและเขินอาย เพียงแต่สุนัขที่อยู่ในอ้อมแขนของเธอดูเหมือนจะไม่ชอบขี้หน้ากู้เฉิงเหยียนสักเท่าไหร่ มันเห่าใส่เขาไม่ยอมหยุด

“ถ้วยฟูอย่าดื้อสิ นี่คือพ่อของแกนะ” คำพูดของฉินเจิงทำเอามุมปากของเจียงหร่านกระตุก แอบเหล่ตามองกู้เฉิงเหยียนเงียบๆ

เขาไม่ชอบพวกสัตว์เลี้ยงหมาแมวทั้งหลาย เพราะว่าเขาแพ้ขนของพวกหมาแมว

แต่วินาทีถัดมา เขากลับยื่นมือออกไปเคาะหัวสุนัขตัวนั้นเบาๆ “ถ้วยฟูสินะ หลังจากนี้ไปถ้ายังเห่าใส่ฉันอีก ฉันจะให้แม่แกเอาไปปล่อยวัด”

เจียงหร่านยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น มองมือที่สัมผัสหัวสุนัขของเขา ภายในใจมีรสเฝื่อนเหมือนโดนราดด้วยน้ำมะนาว

ก่อนหน้านี้เธอเคยเลี้ยงแมวตัวหนึ่ง แถมยังเลี้ยงไว้ในกรงตลอดเวลาด้วย แต่เพราะเขาแพ้ขนของมันก็เลยบอกให้เธอเอามันไปไว้ที่อื่น

แต่วันนี้เขากลับพูดคุยหยอกเล่นกับสุนัขของฉินเจิง แล้วยังจับตัวมันอีก

ที่แท้อาการแพ้ของเขาก็หายเป็นปลิดทิ้งได้ หากอีกฝ่ายเป็นคนที่ชอบ

“อาเหยียน พ่อแม่ฉันกำลังรอคุณอยู่ข้างในค่ะ”

ผู้หญิงตัวเล็กบอบบาง ใครบ้างจะไม่ชอบ?

เจียงหร่านที่เป็นผู้หญิง ตอนเห็นฉินเจิงยังอยากจะมองซ้ำเลย

ทั้งสองคนเดินกอดแขนกระหนุ่งกระหนิงเข้าไปด้านใน เจียงหร่านกับคนขับรถช่วยกันหิ้วของขวัญกล่องเล็กใหญ่ตามไปด้านหลัง

การนัดเจอกันในเวลาแบบนี้ คงหนีไม่พ้นเรื่องที่สองครอบครัวจะหารือกันเรื่องงานแต่ง เจียงหร่านนั่งถัดออกมาพร้อมสมุดปากกาในมือ จดบันทึกเนื้อหาลงสมุด