บทที่ 3 ใครบอกว่าเธอโดนถีบหัวส่ง

“ประธานกู้โทรเรียกหมอมาดีกว่าค่ะ!” เจียงหร่านปฏิเสธเขา

นี่เป็นครั้งแรก ที่เขาได้ยินคำปฏิเสธจากเธอ

กู้เฉิงเหยียนขมวดคิ้วจนหน้านิ่ว เขาคว้าข้อมือของเธอโดยไม่พูดไม่จาอะไร บังคับดึงตัวเธอให้เดินตามเข้าไปในวิลล่าของเขา เมื่อเข้าไปด้านในแล้วก็ใช้เท้าถีบปิดประตูเสียงดัง

“เจียงหร่าน อย่าคิดว่าฉันดูไม่ออกนะว่าเธอกำลังงอนฉันอยู่” กู้เฉิงเหยียนมองเธอด้วยดวงตาเย็นชา

ที่แท้เขาก็รู้ตัวสินะ

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังทำให้เธอเจ็บช้ำ

ในทรวงอกของเจียงหร่านฝาดเฝื่อนเหมือนมะนาวที่ถูกบีบจนเละ ความขมปร่าแผ่ซ่านไปอย่างช้าๆ จนไปถึงปลายจมูก “กู้เฉิงเหยียน นายนอนกับฉันมาเจ็ดปี ตอนนี้คุณถีบหัวส่งฉันโดยไม่บอกกันสักคำ ฉันไม่มีสิทธิ์น้อยใจเลยเหรอ?”

ถ้าเขาจะไปคบกับฉินเจิง ก็ควรจะบอกกล่าวกับเธอสักคำสิ ต่อให้เธอเป็นแค่ชู้รักของเขา ตอนที่เขาอยากแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นและไม่ต้องการเธอแล้ว ก็ควรจะบอกเลิกเธอสักคำสิ

แต่กู้เฉิงเหยียนไม่ทำอะไรเลย เขาแสดงความรักกับฉินเจิงต่อหน้าเธอ ราวกับว่าเจียงหร่านเป็นแค่ผู้ช่วยธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

“ใครบอกว่าฉันถีบหัวส่งเธอล่ะ?” กู้เฉิงเหยียนรู้สึกไม่สบายตัวอย่างมาก เขากระชากคอเสื้ออย่างแรงจนกระดุมเสื้อเชิ้ตหล่นกระแทกพื้น บริเวณคอเสื้อแหวกออกกว้างจนมองเห็นผื่นแดงจากอาการแพ้ที่ลามไปทั่วหน้าอกของเขา

หลายปีมานี้ เจียงหร่านเคยเห็นอาการแพ้ของเขามาหลายครั้งแล้ว รู้ดีว่าตอนนี้เขากำลังทรมานแค่ไหน

ถึงเสียงในใจจะร้องเตือนว่าไม่ควรจะสนใจใยดีเขา เขาจะเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่เกี่ยวกับเธอ แต่สุดท้ายก็ยังทนเห็นเขาทรมานไม่ได้จนต้องไปหยิบยาออกมา

มือที่ถือยาของเธอถูกมือใหญ่ร้อนผ่าวของกู้เฉิงเหยียนคว้าเอาไว้ “เจียงหร่าน ฉันไม่เคยพูดเลยนะว่าไม่ต้องการเธอแล้ว เธอเองก็เคยพูดว่าจะไม่มีวันไปจากฉัน เธออย่าลืมคำสัญญาของพวกเราสิ”

เขายังจำเรื่องพวกนี้ได้ด้วยเหรอ เธอคิดว่าเขาลืมไปหมดแล้วซะอีก

ตอนนั้นที่เธอพาเขากลับมาที่บ้าน ก็เพราะเธอหลงใหลในความหล่อเหลาของเขา สิ่งที่พวกเขาทั้งสองคนทำร่วมกันในห้องเช่าของเธอ นอกจากการกินข้าวก็คือการนอนและการร่วมรักกัน จนกระทั่งวันหนึ่งที่พวกเขาทั้งสองคนไม่เหลือเงินแม้แต่บาทเดียว

กู้เฉิงเหยียนออกไปวิ่งรับงานเป็นมาสคอต ตอนนั้นอากาศร้อนอบอ้าวมากแต่เขาต้องสวมชุดแพนด้าตัวใหญ่ คอยยืนเรียกลูกค้าที่เป็นเด็กน้อยตามถนนหนทาง เงินที่หามาได้เขาเอามาซื้อของกินของใช้ให้เธอ จนอยู่มาวันหนึ่งเขาเป็นลมแดดจากการทำงาน