บทที่ 7 ผมช่วยได้แค่คนเดียว

เจียงหร่านโชคดีมาก ถึงจะหัวกระแทกพื้นอย่างแรงแต่สมองกลับไม่ได้รับกระทบกระเทือน

แต่ท้ายทอยของเธอบวมปูดเหมือนลูกมะนาว แค่ลองเอามือจับดูก็รู้สึกได้แล้ว

เธอเอามือจับท้ายทอยของตัวเองขณะเดินออกเลยไม่ทันดูทาง ผลคือเธอชนเข้ากับใครบางคน “ขอโทษค่ะ...”

เธอกำลังจะเอ่ยขอโทษ แต่พอเงยหน้าขึ้นกลับพบหน้าของคนคุ้นเคย “...คุณเฮ่อ”

เฮ่อเฉินโจวสวมเสื้อเชิ้ตผ้าเนื้อบางสีเทาเข้ม กางเกงสแล็คแบบตัดเย็บเข้ารูปพอดีตัว ทรวดทรงตั้งแต่ไหล่ผ่าเผยลงมายังแผงอกและเอวสอบของเขาดูสง่าผ่าเผยและเรียบร้อย “บาดเจ็บเหรอครับ?”

เขาตัวสูงมาก ศีรษะของเจียงหร่านสูงเท่ากับปลายคางของเขาเท่านั้น เขาจึงมองเห็นศีรษะที่บวมปูดของเธอ

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” เจียงหร่านก้าวถอยหลัง ผละตัวออกจากการประคองของเขา

เฮ่อเฉินโจวเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาที่ล้ำลึกยากจะคาดเดาคู่นั่นมองสำรวจเธอ “ต้องการความช่วยเหลือไหมครับ?”

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” เจียงหร่านปฏิเสธอีกครั้ง จากนั้นก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ “ยินดีกับการแต่งงานด้วยนะคะคุณเฮ่อ”

เขาละสายตาจากก้อนบวมปูดบนศีรษะของเธอ สายตาวาวโรจน์จับจ้องใบหน้าของเธอ นัยน์ตามีความลึกซึ้งที่ยากจะสังเกตเห็นแวบผ่าน “ยินดีด้วยเช่นกันครับ”

เธอมีเรื่องอะไรให้ยินดีกันล่ะ?

ยินดีที่เธอถูกทิ้ง ยินดีที่ผู้ชายที่เธอหลงรักมาเจ็ดปีหนีไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นเหรอ?

แต่เขาก็พูดไม่ผิดนักหรอก เพราะเธอก็กำลังจะแต่งงานเหมือนกัน แถมยังแต่งวันเดียวกันด้วย จะว่าไปแล้วก็เป็นเรื่องมงคลคู่จริงๆ นั่นแหละ

เจียงหร่านมองสบตาเขาแวบหนึ่ง กล่าวลาสั้นๆ แล้วเดินจากออกมา

เธอไม่ได้เจ็บตัวแบบเสียเปล่าหรอก อย่างน้อยก็ได้รับวันลาพักมาชดเชย เธอกำลังอยากได้ข้ออ้างในการจัดการเรื่องต่างๆ อยู่พอดี

บ้านที่เธออาศัยอยู่ตอนนี้เป็นของกู้เฉิงเหยียน เมื่อสามเดือนก่อนพวกเขายังอาศัยอยู่ด้วยกันที่นี่ แต่หลังจากเขากลับไปคบกับฉินเจิง เขาก็ไปพักที่วิลล่าเฟิงหลินแทน ที่นี่จึงกลายเป็นบ้านของเธอเพียงลำพัง

แต่สถานที่แห่งนี้มีแต่ภาพจำของกู้เฉิงเหยียนเต็มไปหมด รองเท้าของเขายังวางอยู่ในตู้ เสื้อผ้ายังแขวนอยู่บนราวตาก บนเคาเตอร์บาร์ยังมีแก้วไวน์และไวน์สุดรักของเขาวางอยู่ ขนาดบนโซฟายังมีผ้าห่มผืนที่เขามักจะห่มนอนเป็นประจำวางพาดอยู่เลย

ตลอดสามเดือนมานี้เจียงหร่านไม่เคยแตะต้องอะไรเลยสักชิ้น ราวกับว่าการที่เธอไม่ขยับเขยื้อนพวกมัน จะทำให้กู้เฉิงเหยียนกลับมาอย่างไรอย่างนั้น

แต่เจียงหร่านรู้แล้วว่าเขาจะไม่มีวันกลับมาหาเธอและของพวกนี้แล้ว

เธอจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับข้าวของเขา แต่เธอต้องจัดการสัมภาระของตัวเอง ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจเก็บกวาดทุกอย่างไปเลย เสื้อผ้ารองเท้า อุปกรณ์ในชีวิตประจำวันของเธอ รวมไปถึงภาพวาดและของตกแต่งภายในบ้านก็ถูกจัดเก็บเช่นกัน