บทที่ 8 พรุ่งนี้เธอมาไม่ได้แล้ว

เขาบอกให้เจียงหร่านพักผ่อน แต่เธอไม่ได้พักหรอก เธอยังมีเรื่องอีกหลายอย่างต้องจัดการให้เรียบร้อย

เธอไปที่บริษัทแล้ววิ่งวุ่นกับงานทั้งวัน จนกระทั่งส่งต่อหน้าที่ทุกอย่างเรียบร้อย จัดการแยกประเภทเอกสารที่ต้องเซ็นอนุมัติ รวบรวมสัญญาทั้งหมดและบันทึกกำหนดการสำคัญของกู้เฉิงเหยียนอย่างเป็นระเบียบ

วันนี้ เธอได้ยินเพื่อนร่วมงานในบริษัทซุบซิบกันภายในห้องพักพนักงาน บอกว่ากู้เฉิงเหยียนทุ่มเทกับงานแต่งครั้งนี้มาก ลงทุนซื้อจอโฆษณาทั้งหมดภายในปักกิ่งเพื่อถ่ายทอดพิธีวิวาห์

วันลาพักวันที่สอง เจียงหร่านเก็บสัมภาระส่วนตัวทั้งหมดในบ้านของกู้เฉิงเหยียน บริจาคให้องค์กรการกุศลเพื่อนำไปมอบต่อให้ผู้ที่ต้องการ

วันนี้ เธอได้ยินคนจากองค์กรการกุศลพูดคุยกันว่าตระกูลเฮ่อจัดโต๊ะจีนเลี้ยงคนทั้งเมืองปักกิ่ง แล้วยังไม่รับของขวัญหรือซองร่วมแสดงความยินดี เพื่อฉลองให้กับการแต่งงานของเฮ่อเฉินโจว

วันลาพักวันที่สาม เจียงหร่านเดินทางไปที่เขาหมื่นพระพุทธองค์ เธอใช้เวลาหกชั่วโมงเต็ม ค่อยๆ ขูดตัวอักษรที่ถูกเธอกับกู้เฉิงเหยียนสลักไว้บนหินสามภพออกทีละตัว กว่าจะลบขนสะอาดหมดจด นิ้วมือของเธอก็ถลอกจนเลือดไหลซึมแล้ว

วันนี้ เธอเห็นกู้เฉิงเหยียนกับฉินเจิงให้สัมภาษณ์กับสื่อผ่านทางโทรทัศน์ กู้เฉิงเหยียนบอกว่าจะให้ทุกคนได้เห็นงานแต่งที่อลังการไม่เหมือนใคร

วันลาพักวันที่สี่ แล้วก็เป็นหนึ่งวันก่อนถึงวันแต่งงานจริง เจียงหร่านไปที่สถานที่จัดงานแต่งและเห็นกู้เฉิงเหยียนกับฉินเจิงกำลังซ้อมขั้นตอนในพิธีกันอยู่

ฉินเจิงเชิญเจียงหร่านขึ้นไปบนเวทีอย่างกระตือรือร้น “ผู้ช่วยเจียง พอถึงวันจริงคุณช่วยยืนอยู่ข้างหลังฉันทีนะคะ ฉันจะได้โยนช่อดอกไม้ให้คุณ แบบนี้คุณจะได้กลายเป็นผู้โลคดีคนต่อไป หาคนที่รักจริงได้ในเร็ววัน”

เจียงหร่านยืนข้างหลังตามที่เธอต้องการ มองพวกเขาซ้อมพิธีแต่งงานตั้งแต่ต้นจนจบรอบหนึ่ง เธอเห็นกู้เฉิงเหยียนกล่าวคำปฏิญาณแห่งรักต่อฉินเจิง เห็นเขาสวมแหวนแต่งงานให้ฉินเจิง เห็นฉินเจิงหลับตาพริ้มแหงนหน้ารอให้เขาจูบสาบาน

ทว่ากู้เฉิงเหยียนกลับไม่ยอมจูบอีกฝ่าย เขาหันมองเจียงหร่านและเห็นว่าเธอกำลังมองพวกเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกใดใด

พอเห็นเธอเป็นแบบนี้ เขาก็เกิดความรู้สึกห่างเหินอย่างแปลกประหลาด

หัวใจของเขาเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้ ตามมาด้วยความหวาดกลัวและไม่สบายใจ

“เอาล่ะ วันนี้ซ้อมถึงแค่นี้ก็พอแล้ว ฉันรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย” กู้เฉิงเหยียนไม่ยอมจูบฉินเจิง

น่าเสียดายจัง เธอไม่ได้เห็นพวกเขาจูบกัน ถ้าเธอได้เห็นฉากนั้นกับตาก็คงจะตัดใจจากเขาได้อย่างสมบูรณ์

แต่ถ้าวันนี้เธอไม่ได้เห็น วันพรุ่งนี้ก็ยิ่งไม่มีทางได้เห็น

เพราะว่าวันพรุ่งนี้เธอจะไม่มีร่วมงานอีก

“อาเหยียนคะ...” ฉินเจิงไม่พอใจ เธอคิดจะแสดงความเป็นเจ้าของกู้เฉิงเหยียนให้เจียงหร่านเห็นชัดๆ เจียงหร่านจะได้ไม่กล้าเพ้อฝันเรื่องอะไรอีก