บทที่ 9 เสียน้ำตาให้คุณเป็นครั้งสุดท้าย

[งานแต่งวันพรุ่งนี้ คุณยังอยากจัดอยู่ไหม?]

กลางดึก เจียงหร่านได้รับข้อความ

เจียงหร่านเงยหน้ามองคุณยายที่กำลังนอนหลับ “ฉันแชร์โลเคชั่นไปให้คุณแล้ว พรุ่งนี้คุณมารับฉันกับยายได้เลย แต่ถ้าคุณเกิดเปลี่ยนใจ ไม่ต้องมาก็ได้ค่ะ”

[เจอกันพรุ่งนี้ครับ ว่าที่เจ้าสาวของผม!]

เจียงหร่านมองข้อความเหล่านั้นด้วยหัวใจฝาดเฝื่อน

เธอก็กำลังจะเป็นเจ้าสาวเหมือนกัน ต่างกันแค่ผู้ชายที่แต่งงานกับเธอเป็นเพื่อนในเน็ตที่ไม่เคยเจอตัวจริงกันมาก่อน

เธอไม่ได้เสียใจจนขาดสติหรือเป็นบ้าหรอก เธอแค่ไม่อยากให้คุณยายผิดหวัง ไม่อยากให้คุณยายต้องเป็นห่วง อีกอย่างถึงจะไม่เคยเจอหน้าเพื่อนในเน็ตคนนี้ แต่ก็รู้จักกันในอินเตอร์เน็ตมาสิบปีแล้ว

คนเราจะมีสิบปีได้สักกี่ครั้งกันเชียว ถ้ามีคนเต็มใจยกเวลาสิบปีให้เธอ แปลว่าเธอสามารถเชื่อใจคนคนได้

ตอนที่กู้เฉิงเหยียนโทรมาหา เวลาก็ปาไปเที่ยงคืนแล้ว

เจียงหร่านกลัวจะทำให้คุณยายตื่นเลยเดินออกไปคุยข้างนอก “ประธานกู้ มีอะไรจะสั่งหรือเปล่าคะ?”

กู้เฉิงเหยียนที่อยู่ปลายสายถึงกับนวดหว่างคิ้ว ดูเหมือนช่วงนี้เธอจะพูดจาห่างเหินและเป็นทางการแบบนี้บ่อยมาก

“ทำไมเธอไม่อยู่ที่บ้าน?” ไม่รู้ว่าคืนนี้เกิดอะไรขึ้นกับเขาเหมือนกัน จู่ๆ ก็รู้สึกวิตกกังวลอย่างบอกไม่ถูก ดังนั้นก็เลยขับรถมาที่บ้านหลังที่เคยอยู่ร่วมกับเจียงหร่านถึงหกปี แต่เตียงภายในห้องนอนกลับว่างเปล่า เธอไม่ได้อยู่ที่นี่

เจียงหร่านได้ยินแบบนั้นก็เดาได้ว่าเขาอยู่ที่ไหน แต่ไม่รู้ว่าเขาสังเกตเห็นหรือยังว่าของส่วนตัวของเธอหายไปแล้ว

“ฉันมานอนเฝ้าคุณยาย” เธอตอบตามตรง

กู้เฉิงเหยียนมองห้องที่มืดสนิท ตอนที่เขาเข้ามาถึงไม่ได้เปิดไฟเพราะกลัวจะทำให้เธอตื่น ตอนนี้เขายิ่งไม่อยากเปิดเข้าไปใหญ่ คล้ายกับว่าความมืดมิดอันไร้ขอบเขตพวกนี้มันทำให้เขาสงบใจลงเล็กน้อย

เขานั่งลงบนโซฟา ก่อนจะพบว่าบ้านที่ไม่มีเธออยู่ด้วยมันเงียบมาก เงียบจนน่ากลัว “เธอไปทำอะไรที่นั่น?”

ได้ยินแบบนั้น เจียงหร่านก็รู้ทันทีว่าเขายังไม่รู้เรื่องที่เธอย้ายข้าวของออกมาแล้ว แปลว่าเขาก็ไม่ได้ใส่ใจเธอมากมายนัก

ถ้าเขาใส่ใจเธอมากกว่านี้สักนิด เขาคงจะเห็นว่าในตู้เสื้อผ้าไม่มีชุดของเธออยู่เลย ในห้องน้ำก็ไม่มีของใช้ส่วนตัวของเธอ ในบ้านหลังนั้นไม่มีร่องรอยของเธอหลงเหลืออยู่เลยสักนิด